Το τελευταίο διάστημα, κάθε όριο έχει ξεπεράσει η ασύδοτη βία και η ωμή τρομοκρατία που ασκεί ένα, επί σειρά δεκαετιών εκκολαπτόμενο, αφημένο – σκοπίμως – να δρα απολύτως ανεξέλεγκτο, εντός καθεστώτος πλήρους ατιμωρησίας, παρακράτος αναρχοσυμμοριτών. Οι αποθρασυνόμενοι αναρχοσυμμορίτες έχουν ξεσαλώσει εντελώς, καλυπτόμενοι, όπως πάντα, πίσω από την «στοργική» προστασία του (αλωμένου – και τύποις πια – από την αντεθνική αριστερά) επισήμου κράτους – το οποίον αυτοί οι (αυτοαποκαλούμενοι) «αναρχικοί» υποτίθεται πως, ως δήθεν «αντιεξουσιαστές», «αντιμάχονται» –απολαμβάνοντας όμως εκ παραλλήλου, την καθολική ανοχή ή και υποστήριξη του διεφθαρμένου δημοσιογραφικού εσμού των μ.μ.ε. που μονίμως γλείφουν και καλοπιάνουν τους αλητήριους ακροαριστερούς κουκουλοφόρους.
Με αφορμή μια ξεχασμένη βόμβα στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης.
Τα τερατώδη ψεύδη που ανακυκλώνονται από το 1945 μέχρι σήμερα, σχετικώς με τα πολεμικά γεγονότα, τα αίτια και τους υπευθύνους του αιματηρού και καταστροφικού πολέμου και κυρίως σχετικώς με τα εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν είτε εναντίον στρατιωτών (αιχμαλώτων) είτε – κυρίως – εναντίον του αμάχου πληθυσμού, δεν έχουν προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία!
Είναι γνωστός ο διαχρονικός κανόνας, σύμφωνα με τον οποίο, είναι οι εκάστοτε νικητές ενός πολέμου που στην πραγματικότητα «γράφουν» την ιστορία του πολέμου, εννοώντας ότι είναι εκείνοι που υπαγορεύουν τα όρια της «αποδεκτής» ιστοριογραφίας, «φιλτράροντας» μεροληπτικώς ουσιώδες πτυχές, διαστρεβλώνοντας, αποσιωπώντας, υποβαθμίζοντας ή μεγαλοποιώντας περιστατικά, αναλόγως αυτού που εξυπηρετεί την «αγιοποίηση» των νικητών και αντιστοίχως την δαιμονοποίηση των ηττημένων.
Στην περίπτωση ειδικώς του 2ου παγκοσμίου πολέμου, δεδομένης της ιδεολογικής και πολιτικής φορτίσεως με την οποία είναι συνυφασμένος, ενορχηστρώθηκε, μεταπολεμικώς, τεραστίας κλίμακος επιχείρηση συστηματικής δαιμονοποιήσεως των ηττημένων
Η ζοφερή πραγματικότης που έχει προκύψει μεταπολεμικώς στην Ευρώπη, η οποία εσχάτως τείνει να προσλάβει παροξυσμικά χαρακτηριστικά και δυναμική ταχείας κατολισθήσεως, ήτοι, για να σκιαγραφήσουμε αυτή την πραγματικότητα συνοπτικώς: η πρωτοφανής, πανευρωπαϊκής κλίμακος, εθνική και φυλετική αλλοίωση, η γενικευμένη διαστροφή τρόπων και ηθών, η παγιωμένη κοινωνική ανωμαλία, αναξιοκρατία και αποσάθρωση και βεβαίως η, διά της αθρόας λαθρομεταναστεύσεως, ακατάσχετη πληθυσμιακή διείσδυση του αφροασιατικού υπερπληθυσμού (σε βαθμό που οδηγεί στην βαθμιαία αντικατάσταση του λευκού πληθυσμού των ευρωπαϊκών χωρών από ασιάτες και αφρικανούς) και η επέλαση του επιθετικού Ισλάμ, όλα αυτά – και πολλά άλλα παρεπόμενά τους δεινά – είναι απότοκα αποκλειστικώς των δομών και της λειτουργίας ενός πολυπλοκάμου πολιτικο-οικονομικού Συστήματος εξουσίας, ενός συστήματος καθ’ ολοκληρίαν αντι-φυσικού, φαύλου και καταστροφικού. Φιλοσοφικός πυρήν του συστήματος αυτού είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, τόσον ως ιδεολόγημα-δόγμα μετά του νοσηρού ανθρωποτύπου τον οποίον (ανα)παράγει (του ιδιοτελούς αλλοτριωμένου καταναλωτού – μαζανθρώπου) όσον και ως εκ του επιβαλλομένου διαδικαστικού σχήματος παγιωμένον αντιαξιοκρατικὸ καὶ διεφθαρμένο status quo, υποτίθεται χάριν της «λαϊκής» αντιπροσωπεύσεως και της δι᾿ αυτής δήθεν ελευθέρως ασκουμένης εξουσίας του «λαού» (οριζομένου ως ψηφομάζης). Στην πραγματικότητα η δημοκρατία καταπνίγει μέσα στην αποχαλινωμένη υπομετριότητα του πλήθους το άνθος του Λαού, τους Αρίστους, που είναι και οι μόνοι που, ως η φυσική του κεφαλή, θα μπορούσαν να σχηματίσουν και να εκφράσουν μιαν ιστορικώς δυναμική και έγκυρη Εθνική Βούληση.
Είναι σε κάποιες περιόδους του έτους όπως η παρούσα εορταστική που καθίσταται εντονώτερη η (φαινομενική;) αντίφαση μεταξύ αφ᾿ ενός μίας εντελώς επιφανειακής θρησκευτικής ψευδοκατανύξεως, την οποία πολλά άτομα της κοινωνίας προσποιούνται πως τάχα συμμερίζονται, δηλώνοντας, νομίζοντας ή ό,τι άλλο πως η ζωή τους καθοριστικώς νοηματοδοτείται από την «Ορθοδοξία», και αφ᾿ ετέρου της εκ παραλλήλου ηδονιστικής παραδόσεως στην τρυφηλότητα μίας χυδαία υλιστικής καταναλωτικής ευωχίας και αποθεώσεως του στείρα τεχνοκρατικού «μοντερνισμού».
Δεδομένου ότι ο κορμός της συριζανελικής κυβερνήσεως αποτελείται από δεδηλωμένους αθρήσκους και αθέους κομμουνιστές, οι οποίοι είναι φανερό ότι, παράλληλα με την εθνοαποδομητική-εθνομηδενιστική τους αντζέντα, προωθούν και μία σταδιακώς εντεινομένην αντικληρικαλική και αντιθρησκευτική στρατηγική, αξίζει να εξετάσουμε εάν και κατά πόσον η, καθοριστικώς επηρεασμένη από τον μαρξισμό, ιδεολογία του Σύριζα όντως ευρίσκεται σε αντιπαράθεση με την ελλαδική εκκλησία και τον ορθόδοξο χριστιανισμό – ή αν, μήπως, ευρίσκονται αμφότερες στην «ίδια πλευρά του λόφου».
Εν σχέσει προς τα ανωτέρω αξίζει να θυμίσουμε τις μεγάλες διαστάσεις που έλαβε πριν λίγο καιρό η σύγκρουση μεταξύ κυβερνήσεως και εκκλησίας η οποία εκδηλώθηκε ως αντιπαράθεση του (τέως πλέον) υπουργού παιδείας Ν. Φίλη με τον αρχιεπίσκοπο της ελλαδικής εκκλησίας Ιερώνυμο, με αφορμή την μεταξύ τους διάσταση απόψεων, αναφορικώς με την θέση, τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο του μαθήματος των θρησκευτικών εντός του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος καθώς και σχετικώς με το γενικώτερο θέμα των σχέσεων κράτους-εκκλησίας και της ανάγκης (ή μη) για τον λεγόμενο διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας.
Έχουμε κατ’ επανάληψιν αναδείξει, μέσω της συλλογής και παρουσιάσεως σχετικών δημοσιευμάτων, τα «κατορθώματα» της «ευγενούς» φυλής των αθιγγάνων, επισημαίνοντας ότι οι αθίγγανοι, ως φυλετική ομάς, αποτελούν ζωντανό εθνολογικό παράδειγμα, ικανό να πείσει και τους πλέον δυσπίστους και εθελοτύφλους, για τα ολέθρια αποτελέσματα που συνεπάγεται η εγκατάσταση ολότελα ξένων φυλετικών ομάδων στους κόλπους ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Δεν πρέπει να λησμονεί κανείς ότι οι σύγχρονοι αθιγγανικοί πληθυσμοί στην Ευρώπη αποτελούν το αποτέλεσμα ενός μεγάλου, εξ Ανατολών, μεταναστευτικού κύματος που έπληξε τον ευρωπαϊκό χώρο κατά τα ύστερα μεσαιωνικά χρόνια. Αθιγγανικοί πληθυσμοί διεσπάρησαν τότε σε διάφορες περιοχές της Ευρώπης (ιδίως δε στα Βαλκάνια), αναπαραγόμενοι έκτοτε και αυξανόμενοι εκρηκτικώς, διατηρώντας, ωστόσο, διαχρονικώς, τον πρωτογενώς ξένο χαρακτήρα και «πολιτισμό» τους. Ξεχωρίζουν δε, όχι μόνον λόγω της φυσικής εμφανίσεως των, της άκρως αποκρουστικής για την αισθητική των Ευρωπαίων, αλλά και για την παγίως ποταπή και χαρακτηριστικώς παρασιτική κοινωνική συμπεριφορά τους, καθιστάμενοι, στις συνειδήσεις των ευρωπαϊκών λαών, συνώνυμοι της απολύτου μιαρότητος,
Με αφορμή την παρουσίαση της Όπερας Lohengrin στην Εθνική Λυρική Σκηνή των Αθηνών με πρεμιέρα στις 27 Ιανουαρίου, θα παρουσιασθούν κάποιες πτυχές αυτού του εμβληματικού έργου του Wagner. Προτού εκτεθεί η πηγή εμπνεύσεως του μύθου και το ίδιο το Οπερατικό έργο, κάποια εισαγωγή για την φύση της εμπνεύσεως του ποιητή καθὠς και τα όρια της όποιας αναλύσεως ποιητικών αριστουργημάτων κρίνεται αναγκαία.
Περί Εμπνεύσεως
Η συζήτηση ξεκινάει στην Αρχαία Ελλάδα, όπου ο Wagner εξ άλλου είχε απερίφραστα τοποθετήσει το πρότυπο και αλλά και τον στόχο των προσπαθειών του. Ο φιλόσοφος Πλάτων μας παραδίδει τον διάλογο “Ίων” ή “περί Ιλιάδος”, όπου ο Σωκράτης συνομιλεί με έναν νέο, τον Ίωνα, ο οποίος έχει βραβευθεί για την απαγγελία και ερμηνεία των έργων του Ομήρου. Αυτή είναι μία από τις σπάνιες συνομιλίες του Σωκράτη με ένα παιδί, όπου αναλύεται η αξία του ομηρικού έπους αλλά και με ποιον τρόπο γίνεται η μεταφορά του έπους δια της απαγγελίας στην ψυχή των ακροατών. Ο ποιητής θεωρείται φορεύς της θεϊκής φλόγας, η οποία γίνεται διαθέσιμη στους συμπατριώτες του, κοινωνούς της αυτής Κουλτούρας, μέσω της τέχνης του. Κατά την διάρκεια της συνομιλίας η επίδραση του μουσουργού-ποιητού στους ακροατές παρομοιάζεται με εκείνην του μαγνήτη.
Εδώ και μερικές ημέρες κρατούσαμε την αναπνοή μας παρακολουθώντας τις εξελίξεις των συνομιλιών επί της εσχάτως αναζητουμένης «λύσεως» του κυπριακού ζητήματος, οι οποίες διεξήγοντο στην Γενεύη της Ελβετίας, αναλογιζόμενοι το μέγεθος της διαφαινομένης εθνικής καταστροφής, η οποία μάλλον απετράπη, προσωρινώς τουλάχιστον, δεδομένου ότι, με ευθύνη της Τουρκίας, οι πολυδιαφημισμένες διαπραγματεύσεις επί της ουσίας ναυάγησαν – ευτυχώς! Oι συνομιλίες επαναλαμβάνονται τώρα επί τεχνικών θεμάτων στα οποία εντοπίστηκαν διαφωνίες (μεταξύ 18 και 20 Ιανουαρίου, στο Μον Πελερέν της Ελβετίας), πράγμα που σημαίνει ότι ο κίνδυνος δεν εξέλιπε – τουναντίον!
Ιστορική αναδρομή στο «Κυπριακό Ζήτημα»
Πριν αναφερθούμε στις πρόσφατες εξελίξεις είναι απαραίτητη μία συνοπτική ιστορική αναδρομή και ένας προσδιορισμός του τι εννοείται ως «Κυπριακό».
Εξοργιστικά ελαφριές και άδικες, ακόμα και για τους πλέον “ανοιχτόμυαλους”, είναι οι αποφάσεις των δικαστηρίων για δύο υποθέσεις βιασμού ανηλίκων σε Αγγλία και Γαλλία.
Η πρώτη περίπτωση αφορά τον βιασμό ενός πεντάχρονου(!) από έναν 15χρονο λαθρομετανάστη. Ο εν λόγω υπάνθρωπος, μετά το πέρας της αποτρόπαιας πράξης του, απείλησε τον πεντάχρονο πως αν μιλούσε σε κάποιον για το περιστατικό, θα τον έκανε κομματάκια! Η ποινή-χάδι που του επέβαλε το δικαστήριο γι᾿ αυτό το χυδαίο έγκλημα είναι … η παρακολούθηση ενός προγράμματος επανένταξης νέων (Youth Rehabilitation Order) και κάποια περιοριστικά μέτρα, ενώ για τον πατέρα του η απόφαση ήταν να παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα καθοδήγησης για γονείς (Parenting Order).
Όπως είχαμε επισημάνει σε πρόσφατη σχετική αναφορά μας, αιχμή της αντεθνικής κυβερνητικής πολιτικής αποτελεί η, κατά προτεραιότητα, ταχύρυθμη προώθηση της μαρξίζουσας εθνομηδενιστικής αντζέντας, κυρίως μέσω του κεντρικώς (κρατικώς) ελεγχομένου εκπαιδευτικού συστήματος. Δεν χρειάζεται βεβαίως μεγάλη προσπάθεια εκ μέρους των κυβερνώντων Συριζαν(θ)ελ για την προώθηση/εμπέδωση αυτής της αντζέντας. Το «φρούτο» είναι προ πολλού ώριμο (ή μάλλον σάπιο) με ευθύνη ΟΛΩΝ – ανεξαιρέτως – των κυβερνήσεων της μεταπολιτεύσεως, οι οποίες – είτε ΠΑΣΟΚικές είτε ΝεοΔημοκρατικές – ακολούθησαν την ίδια μαρξιστοφιλελεύθερη εκπαιδευτική πολιτική που αποκλειστικό στόχο είχε την εξάλειψη από τα βιώματα και την συλλογική συνείδηση των νεότερων γενεών κάθε εναπομείναντος ίχνους εθνικής και παραδοσιακής παιδείας. Δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί ότι ο εκπαιδευτικός αντεθνισμός έχει πλέον ξεπεράσει ακόμη και τα κομμουνιστικά θεμέλια του ΕΑΜικού εκπαιδευτικού μοντέλου, του οποίου οι νυν εξουσιαστές είναι δεδηλωμένοι κληρονόμοι!
Το τελευταίο διάστημα, κάθε όριο έχει ξεπεράσει η ασύδοτη βία και η ωμή τρομοκρατία που ασκεί ένα, επί σειρά δεκαετιών εκκολαπτόμενο, αφημένο – σκοπίμως – να δρα απολύτως ανεξέλεγκτο, εντός καθεστώτος πλήρους ατιμωρησίας, παρακράτος αναρχοσυμμοριτών. Οι αποθρασυνόμενοι αναρχοσυμμορίτες έχουν ξεσαλώσει εντελώς, καλυπτόμενοι, όπως πάντα, πίσω από την «στοργική» προστασία του (αλωμένου – και τύποις πια – από την αντεθνική αριστερά) επισήμου κράτους – το οποίον αυτοί οι (αυτοαποκαλούμενοι) «αναρχικοί» υποτίθεται πως, ως δήθεν «αντιεξουσιαστές», «αντιμάχονται» – απολαμβάνοντας όμως εκ παραλλήλου, την καθολική ανοχή ή και υποστήριξη του διεφθαρμένου δημοσιογραφικού εσμού των μ.μ.ε. που μονίμως γλείφουν και καλοπιάνουν τους αλητήριους ακροαριστερούς κουκουλοφόρους.
