ΟΜΙΛΙΑ Στεφάνου Γκέκα στὴν Θεσσαλονίκη
ΟΜΙΛΙΑ Στεφάνου Γκέκα στὴν Θεσσαλονίκη
Ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ ΑΡΜΑτος Στέφανος Γκέκας θὰ ὁμιλήσῃ στὴν Θεσσαλονίκη ….
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΠΡΟ ΟΛΙΓΩΝ ΗΜΕΡΩΝ, ΑΛΛΑ ΠΡΟ ΟΚΤΩ ΕΤΩΝ
Εἰς συμπλήρωσιν τῆς γεωπολιτικῆς πλευρᾶς τῶν διαδραματιζομένων συγκρούσεων καὶ τῶν ὅσων ἤδη ἔχουμε ἀναρτήσει ἀναδημοσιεύουμε ἐνταῦθα ἐκ τοῦ φιλίου μας ἱστολογίου τοῦ Ἱδρύματος Στρατηγικῶν καὶ Ὁμογενειακῶν Σπουδῶν Ι.ΣΤ.Ο.Σ. (http://istos.net.gr/index.html) τὴν ἔγκριτον ἀνάλυσιν τοῦ πάντοτε ἐμβριθοῦς κ. Γ. Λιναρδῆ “Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΠΡΟ ΟΛΙΓΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΑΛΛΑ ΠΡΟ ΟΚΤΩ ΕΤΩΝ” (http://istos.net.gr/page245.html )...
Ἡ διαπάλη αὕτη τῶν φυλετικῶν ψυχῶν εἶναι τὸ μέγα διακύβευμα καὶ τὸ βάθος τῆς συγκρούσεως – ὅμως καθ᾿ ἕνα ὅλως περίπλοκον τρόπον, δίκην Γορδίου Δεσμοῦ, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ ταὐτισθῶμεν πρὸς τὴν μίαν ἢ τὴν ἄλλην πλευράν, ἐφ᾿ ὅσον δὴ τὸ ἐσωτερικὸν ἑκάστης πρόσημον εἰσέτι διακυβεύεται.
Η απαρχή μιας μάχης στον αβέβαιο δρόμο ενός μαραθώνιου πολέμου
Περίπλοκη κατάσταση εμπόλεμης θέσης από την διεπαφή Ουκρανικών και Ρωσικών αλληλουχιών
Τα σημερινά γεγονότα που όλοι παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαμορφώθηκαν ως διεπαφή των ρωσικών και ουκρανικών αλληλουχιών ταυτότητας και γεωστρατηγικής. Ως εκ τούτου για την όσο δυνατόν σοβαρότερη μελέτη και κατανόηση της σημερινής εμπόλεμης κατάστασης οφείλουμε να εμβαθύνουμε. Ένα πρώτο ξεκάθαρο ιστορικό συμπέρασμα παρουσιάζει την Ουκρανική ταυτότητα να ετεροκαθορίζεται ως πρόσθεση ή αφαίρεση της ρωσικής αυτοκρατορίας. Επομένως τις ήδη σχετικές σχέσεις των δυο ταυτοτήτων διαγράφει η άμεση ιστορική εμπειρία της ρωσικής κατοχής. Δίχως βέβαια να επισημαίνεται ο πραγματικός εβραϊκός παράγοντας στην Ουκρανία εδραιωμένος μέσω της ρωσικής ισχύος. Οι λόγοι ελλιπούς αναφοράς είναι εκτός των ευκόλως εννοούμενων, ότι οι εβραϊκοί πληθυσμοί στο έδαφος της Ουκρανίας παραμένουν σημαντικοί, με προφανέστερο παράδειγμα τον ίδιο τον πρόεδρο της, Ζελένσκι (Зеленський). Είναι λοιπόν εμφανές ότι ο Ουκρανικός χώρος βρίσκεται αναγκαστικά σε αυτή την μόνιμη αναζήτηση γεωπολιτικής θέσης. Για την Ρωσία όμως η Ουκρανία αποτελεί αναγκαίο στρατηγικό βάθος, άρα απαιτείται ο άμεσος ή έμμεσος έλεγχος της χώρας. Όμως η Ρωσική ταυτότητα δεν είναι τόσο διακριτή όσο άλλων χωρών ακόμα και αυτοκρατοριών και άρα εγκλωβίζεται ανάμεσα σε εμφατικές συγχύσεις του εθνικού της ρόλου. Η συγκεντρωτική ταύτιση θρησκείας, ηγέτη, έθνους, σε μια πολυεθνική κοινωνία με ένα κυρίαρχο λαό υπό τον αναπόφευκτο όμως αυταρχισμό διαχείρισης της αυτοκρατορίας σχηματοποιούν τα σημαντικότερα ρωσικά χαρακτηριστικά. Μια άμεση και πρακτικά παρούσα τομή διαμόρφωσης, που δύσκολα θα απεκδυθεί είναι ο Σοβιετικός ρόλος, που αμαυρώνει κάθε σχέση ως προς τις πρώην ρωσικές περιοχές. Ακόμα και η ίδια η Ρωσία δεν δέχεται στο βαθμό του δυνατού την απομάκρυνση του και δεν επιζητά μια ρωσική αναγέννηση με τα παραδοσιακά της προ-μπολσεβικικά στοιχεία. Τουναντίον όλο και εξισώνεται, ταυτίζεται και εξαναγκάζει με τις σοβιετικές συνέχειες του ρωσικού εθνικού κράτους, όσο εντάσσει προσχηματικώς και εργαλειακά την ορθοδοξία μαζί με τον σλαβισμό ως ενοποιητικό διαδραματίζον πολεμικό όχημα καθοριστικής κατεύθυνσης στην κεντρική νέα δυναμική Ρωσία.
Το «τέλος της ιστορίας», η «σύγκρουση των πολιτισμών» και η ρωσο-ουκρανική διένεξη.
Ήταν το (μακρινό πια…) 1992 όταν εξεδόθη το διάσημο, ευρέως επιδραστικό βιβλίο του Francis Fukuyama με τίτλο The End of History and the Last Man. Στο πολυσυζητημένο εκείνο βιβλίο ο, ιαπωνικής καταγωγής πολιτικός φιλόσοφος και συγγραφέας, καθηγητής του πανεπιστημίου Stanford των Η.Π.Α., διατύπωνε – κάπως προκλητικώς – την άποψη ότι η (πρόσφατη τότε) κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ. και συνολικώς του κομμουνιστικού συστήματος, σηματοδοτούσε το τέλος μίας σειράς ιστορικών αλλαγών που ισοδυναμούσαν με το τέρμα μίας μακράς ιστορικής εξελίξεως του παγκοσμίου πολιτισμού, ο οποίος, σε πολιτικό επίπεδο, ελάμβανε (οριστικά όπως διετείνετο ο Fukuyama) τον χαρακτήρα του θριάμβου της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας, που ο Fukuyama διέκρινε ότι είχε οριστικώς επικρατήσει σε παγκόσμιο επίπεδο, χωρίς μάλιστα να διαφαίνονται προοπτικές για περαιτέρω μεταβολές ή ανατροπές στο μέλλον. [Fukuyama, Francis: Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος. Εκδόσεις Λιβάνη. Αθήνα, 1993].
Η τοποθέτηση αυτή του Fukuyama δίχασε αρκετά το κοινό, επιστημονικό και μη. Από άλλους αντιμετωπίστηκε με ενθουσιασμό (ιδίως από την πολιτική ελίτ της ηγεμονευούσης πολιτικής τάξεως των Η.Π.Α. η οποία εξ αυτού του δόγματος αφορμώμενη, εξαπέλυσε, έκτοτε, σειρά πολεμικών επιχειρήσεων απανταχού της γης προς εξαγωγήν και επιβολήν της …δημοκρατίας) και από άλλους με επιφύλαξη και σκεπτικισμό, χωρίς βεβαίως να λείψουν και φωνές συνολικής απορρίψεως της θεωρίας του «Τέλους της Ιστορίας». Η πιο διάσημη απάντηση προήλθε από τον επίσης Αμερικανό καθηγητή (και δάσκαλο του Fukuyama στο Harvard!) Samuel Huntington, ο οποίος εξέδωσε, περίπου την ίδια εποχή, το επίσης ιδιαιτέρως επιδραστικό και πολυσυζητημένο σύγγραμμα The clash of civilizations and the remaking of world order, [Huntington, Samuel: Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης. Εκδόσεις Πατάκης, 2017] στο οποίο, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του Fukuyama, διετύπωνε την άποψη ότι, κανένα τέλος της ιστορίας δεν σηματοδοτούσαν η κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος και το τέλος του «ψυχρού πολέμου» παρά μόνον ίσως μία ιστορική καμπή της οποίας διαφαινομένη συνέχεια θα ήταν μία μεγάλης κλίμακος σύγκρουση στην βάση ριζικών πολιτισμικών αντιθέσεων. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Η επιστολή παραιτήσεως του καθηγητού Boghossian: ένα κείμενο-κόλαφος ενάντια στην δικτατορία της «πολιτικής ορθότητος».
Σε προηγουμένη ανάρτησή μας είχαμε αναφερθεί στον καθηγητή P. Boghossian και στις ύπουλες επιθέσεις και τις ασφυκτικές συνθήκες διώξεως και τρομοκρατήσεως (που εξελίχθηκαν σε έναν πολυμέτωπο εναντίον του ανοιχτό πόλεμο) τις οποίες κλήθηκε να αντιμετωπίσει, οδηγούμενος τελικώς σε παραίτηση από την θέση του στο πανεπιστήμιο, προκειμένου να διασώσει την επιστημονική του αξιοπρέπεια.
Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε την επιστολή παραιτήσεώς του, απευθυνόμενη προς την κοσμήτορα της σχολής, η οποία αποτελεί ένα κείμενο-κόλαφο ενάντια στην δικτατορία της «πολιτικής ορθότητος» που έχει επιβληθεί στον δυτικό κόσμο.
Αγαπητή κοσμήτορα Susan Jeffords,
Σας γράφω σήμερα για τους λόγους της παραιτήσεώς μου από την θέση του επίκουρου καθηγητού φιλοσοφίας στο πολιτειακό πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ. Την τελευταία δεκαετία, είχα το προνόμιο να διδάξω στο πανεπιστήμιο. Οι ειδικότητες μου περιλαμβάνουν την κριτική σκέψη, την ηθική και την σωκρατική μέθοδο, και διδάσκω μαθήματα όπως Επιστήμη και Ψευδοεπιστήμη και Φιλοσοφία της Εκπαιδεύσεως. Αλλά εκτός από την εξερεύνηση κλασικών φιλοσόφων και παραδοσιακών κειμένων, έχω προσκαλέσει να μιλήσουν στις τάξεις μου ένα ευρύ φάσμα ομιλητών, από υποστηρικτές της “επιπέδου Γης”, χριστιανούς απολογητές, σκεπτικιστές για το παγκόσμιο κλίμα, έως υποστηρικτές του κινήματος Occupy Wall Street και είμαι υπερήφανος για τη δουλειά μου. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Δρέσδη 1945: ἡ φρικαλέα μαζικὴ ἐξολόθρευσις ἀμάχων ὑπὸ τῶν “Συμμάχων” συνεχίζει νὰ ἀποσιωπᾶται…
Από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου 1945 1.100 αμερικανικά και βρετανικά αεροπλάνα άδειασαν πάνω από 4.000 τόνους εμπρηστικών και εκρηκτικών βομβών, ισοπεδώνοντας στην κυριολεξία την πανέμορφη πόλη της Δρέσδης. Το 88% των κτηρίων της καταστράφηκαν, ενώ υπολογίζεται ότι πολὺ πάνω από 35.000 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους. Ο αναθεωρητής ιστορικός Ντέιβιντ Ίρβινγκ ανεβάζει τους νεκρούς σε 135.000
Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς πόσοι σκοτώθηκαν στο μεγαλύτερο έγκλημα των συμμάχων, τον βομβαρδισμό της Δρέσδης – διότι πέραν των κατοίκων της χιλιάδες άμαχοι από άλλες περιοχές είχαν καταφύγει στην πόλη στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τους Σοβιετικούς σφαγείς…
Οι εικόνες ομιλούν από μόνες τους για το μέγεθος της ανείπωτης φρίκης την οποία προκάλεσαν οι «δημοκράτες» «ελευθερωτές», σφαγιάζοντας αθώους αμάχους στην ανοχύρωτη και χωρίς στρατηγικό ενδιαφέρον πόλη της Δρέσδης – πόλη (πραγματικῶν, τότε!) προσφύγων.
Οι αυτουργοί του ολοκαυτώματος της Δρέσδης (αλλά και δεκάδων άλλων παρομοίων ανά την Γερμανία!) είχαν κατόπιν το θράσος να καταδικάσουν τα στελέχη της ηττημένης Ε/Σ Γερμανίας ως εγκληματίες πολέμου!
Σήμερα οι πολιτικοί απόγονοι εκείνων που διέπραξαν το μαζικό έγκλημα της Δρέσδης είναι έτοιμοι, και πάλι στο όνομα της «δημοκρατίας», να αιματοκυλίσουν εκ νέου την Ευρώπη!
Σκέψεις-διαπιστώσεις ἐξ ἀφορμῆς τοῦ προσφάτου στυγεροῦ ὀπαδικοῦ ἐγκλήματος.
Προ ολίγων ημερών διεπράχθη η γνωστή πολυσυζητημένη στυγερή δολοφονία ενός εφήβου στην Θεσσαλονίκη, ένα αποτρόπαιο έγκλημα που σόκαρε το πανελλήνιο, πυροδοτώντας τεράστιο κύμα οργισμένης αγανακτήσεως, διαμαρτυριών και σειράς «αποκαλύψεων» σχετικώς με την άκρως παρακμιακή κατάσταση που επικρατεί στον χώρο του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Ανάλογα επεισόδια και δολοφονίες έχουν συμβεί κι άλλα τα τελευταία χρόνια με άμεσα εμπλεκομένους τους ανεγκέφαλους χούλιγκανς και τα λοιπά ταραχοποιά λούμπεν στοιχεία των «συνδέσμων» οπαδών των διάφορων ομάδων.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εντελώς άστοχες και αποπροσανατολιστικές απόπειρες των συστημικών ΜΜΕ όπως επίσης και του (λόγω της αλλοτριωτικής επιδράσεως των ΜΜΕ) αποχαυνωμένου και παραλυμένου λαού να αναζητήσουν τα δήθεν βαθύτερα αίτια της διαπράξεως του συγκεκριμένου εγκλήματος. Τα συμπεράσματα στα οποία οδηγούνται διέρχονται από τα νόθα ιδεοληπτικά φίλτρα της «πολιτικής ορθότητας» και επηρεάζονται από τα παρακμιακά (αντι-)πρότυπα της εποχής μας, αποτελώντας στην πράξη άστοχες ριπές ανούσιας φλυαρίας, κενής περιεχομένου… [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Χρήστος Σαρτζετάκης: ένας ΠτΔ αρκετά διαφορετικός από τους άλλους. Ένα αξιοπρόσεκτο κείμενό του (του 2010) που αξίζει να (ξανα)διαβαστεί!
Απεβίωσε ο Χρήστος Σαρτζετάκης, τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας (σήμερα, 7.2.2022 τελείται η κηδεία του, με τιμές αρχηγού κράτους), και, καθώς έχει προηγηθεί, λίαν προσφάτως, η αποβίωση ενός άλλου τέως προέδρου, του Καρόλου Παπούλια, είναι εμφανής η υποβάθμιση, σε επικοινωνιακό επίπεδο, της ειδήσεως της απωλείας του Σαρτζετάκη, σε σύγκριση μάλιστα με την προβολή της ειδήσεως της αποβιώσεως του Παπούλια, σε βαθμό που αυτή η διαφοροποίηση είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητη! Γιατί άραγε αυτή η διαφορά; Είναι απλό. Διότι ο Σαρτζετάκης, μετά την αποχώρησή του από τον προεδρικό θώκο, σε σειρά δημοσίων παρεμβάσεών του, με συνεντεύξεις του σε δημοσιογράφους και με σειρά άρθρων του που δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες, εμφάνισε ένα πρόσωπο ακραιφνώς πατριωτικό, θα μπορούσαμε να πούμε, σχεδόν εθνικιστικό! Βεβαίως η θερμή ελληνοκεντρική στάση του (συνδυασμένη, όλως αντιφατικώς, με την ακλόνητη πίστη του στην δημοκρατία…) εκδηλώθηκε κάποτε σε σημείο υπερβολής, φθάνοντας να εκστομίσει τη παροιμιώδη (όσο και άκρως αντιεπιστημονική) φράση: “οι Έλληνες, είμεθα έθνος ανάδελφον”!
Ωστόσο, λόγω αυτής της υπερπατριωτικής στάσεώς του, περιέπεσε βαθμιαίως στην δυσμένεια του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου, ένεκα της οποίας περιήχθη σε μία ιδιότυπη περιθωριοποίηση, διότι τα όσα έλεγε και έγραφε, χαλούσαν, προφανώς, την «σούπα» της πολιτικής ορθότητος. Επειδή όμως, με την ιδιότητα του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας, διέθεται εκ των πραγμάτων ένα θεσμικό βάρος ένεκα του οποίου ήταν αδύνατον να αγνοηθεί, οι απόψεις του παραέγιναν άβολες για το καθεστώς, οσάκις τις εξέφραζε δημοσίως… Παράλληλα λοιπόν με την επιμελή αποσιώπηση των απόψεών του, φιλοτεχνήθηκε τεχνηέντως από τα μ.μ.ε. μία εικόνα του ως ενός τάχα γραφικού γέροντα που τά ‘χασε και δεν ξέρει τι λέει… [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Προωθείται σταθερώς η ατζέντα των τραβεστί – πατάσσεται κάθε εκδήλωση εθνικής χροιάς από την σιελορόζ κυβέρνηση των Πατέληδων-Γιατρομανωλάκηδων…
Μέγα πολιτικό ζήτημα ανέκυψε όταν έγινε αντιληπτό ότι το ΙΕΠ (Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής), ήτοι, ο επιστημονικός φορέας που υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων (ΥΠΑΙΘ) και είναι υπεύθυνος για την χάραξη της κρατικής εκπαιδευτικής πολιτικής (ο αείμνηστος εκλεκτός συναγωνιστής Μπαϊκούσης χαρακτήριζε προσφυώς το ΙΕΠ εγκληματική οργάνωση…), ενέκρινε (μεταξύ πολλών άλλων), ενημερωτικό υλικό που απεστάλη στα σχολεία από μία ΜΚΟ με την επωνυμία «Ελληνική Εταιρεία Προγεννητικής Αγωγής» στο οποίο προβάλλονταν απόψεις υπέρ της τεκνογονίας, της αναπαραγωγής, εναντίον των αμβλώσεων, κλπ, έχουσες μία μεταφυσική χροιά, συμφώνως της οποίας, προεβάλλετο η (ορθή!) άποψη ότι η σύλληψη ενός εμβρύου αποτελεί μία πράξη ιερή που, εν πολλοίς, καθορίζει την ποιότητα του εμβρύου.
https://www.youtube.com/watch?v=IX6XapbgKWI
Οι ιεροεξεταστές της πολιτικής ορθότητος χαρακτήρισαν το περί ου ο λόγος ενημερωτικό υλικό αναχρονιστικό, μεσαιωνικό, αντιεπιστημονικό και εν γένει απαράδεκτο και εγκάλεσαν την Υπουργό Παιδείας η οποία αντέδρασε άμεσα και ανακάλεσε το εν λόγω ενημερωτικό υλικό που, απ’ ότι φαίνεται, διέφυγε της προσοχής των ιεροεξεταστών-λογοκριτών πολιτικής ορθότητος του ΙΕΠ… Η πρωθιέρεια της πολιτικής ορθοφροσύνης Υπουργός Παιδείας είναι βέβαιο ότι «τράβηξε το αυτί» της πειθήνιας μαριονέττα της, του προέδρου του ΙΕΠ, Αντωνίου. Τέτοια λάθη είναι ανεπίτρεπτα… Ασφαλώς εάν επρόκειτο για υλικό προωθήσεως του κιναιδισμού δεν επρόκειτο να κουνηθεί φύλλο… Εκεί υπάρχει εκ προοιμίου εξασφαλισμένη η πλήρης σύμπνοια της αριστεράς (ροζ) και της δεξιάς (σιελ) δικτατορίας πολιτικής ορθοφροσύνης… [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Peter Boghossian: ένας έντιμος πανεπιστημιακός δάσκαλος που ξεσκέπασε όλη την απάτη των συγχρόνων “κοινωνικών ερευνών”.
Peter Boghossian εργαζόταν ως τον περασμένο Σεπτέμβριο ως καθηγητής φιλοσοφίας στο Portland State University, στην πολιτεία του Πόρτλαντ των Η.Π.Α. Κατά την διάρκεια της διδασκαλικής του σταδιοδρομίας αντελήφθη ότι η ολοένα και αυξανόμενη υιοθέτηση εννοιών όπως η «διαφορετικότητα», η «ενσωμάτωση» και η «ισοδίκαιη αντιμετώπιση» αντί να οδηγούν σε μία κουλτούρα ανεκτικότητος και ελεύθερης διακινήσεως και εξετάσεως ιδεών εντός του πανεπιστημιακού συστήματος, είχε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Ένα κλίμα ανελευθερίας άρχισε να καλλιεργείται σιγά-σιγά και φοιτητές ή καθηγητές που εξέταζαν κριτικώς τις προαναφερθείσες έννοιες ή εξέφραζαν σκεπτικισμό για αυτήν την νέα μορφή ορθοδοξίας που άρχιζε να επικρατεί στο πανεπιστήμιο, στοχοποιούντο και στιγματίζοντo.
Σογκουνική Ιαπωνία. “Σακόκου”: ένα λαμπρό ιστορικό παράδειγμα αντιστάσεως στην υπονομευτική διείσδυση της χριστιανικής λαίλαπας.
Σχετικώς με την ιστορική επικράτηση του Χριστιανισμού έχει παγιωθεί ένα αφηγηματικό σχήμα σύμφωνα με το οποίο οι άνθρωποι ζούσαν κάποτε στα «σκότη» της ειδωλολατρίας ώσπου, αίφνης, ενεφανίσθησαν κάποιοι «κύριοι», (ιεραπόστολοι), με ένα βιβλίο στο χέρι (την Βίβλο), λέγοντας ωραία λόγια, οπότε οι ειδωλολάτρες «εφωτίσθησαν» και έγιναν αυτομάτως Χριστιανοί, αρκετοί δε εξ αυτών, ησθάνθησαν τόσες «τύψεις» για τις πρότερες ειδωλολατρικές «αυταπάτες» τους, ώστε επεδόθησαν μετά μανίας στην καταστροφή των αρχαίων, παγανιστικών μνημείων τους…
Πολύ βολικό το παραμύθι για να προβάλλεται, προσηλυτιστικώς, ως ερμηνευτικό σχήμα. Ο Χριστιανισμός βρίθει, ωστόσο, τόσο πολλών ψευδών, αφελών απόψεων και παραλογισμών, ώστε η ανωτέρω εκδοχή ομοιάζει σταγόνα ύδατος εν τω ωκεανώ…. (του παραλόγου…).
Η ιστορική πραγματικότης είναι εντελώς διαφορετική! Οι υποτιθέμενοι «ανόητοι», που ζούσαν βυθισμένοι στα υποτιθέμενα «σκοτάδια» της πατροπαραδότου θρησκευτικής γραμμής, ηρνήθησαν να την εγκαταλείψουν και εχρειάσθησαν μεγάλα ποσά βίας ώστε να αναγκασθούν να το πράξουν. Όσοι δε, ηρνήθησαν να ενσωματωθούν, εξηφανίστησαν από προσώπου γης, διότι η «νέα» θρησκεία δεν ηνέχετο ετεροδοξίες, καθώς μόνον ένας θεός όφειλε να υπάρχει στους ουρανούς και μόνο ένα είδος ανθρώπου να κατοικεί στην γη… [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]