Ζούμε σε μιαν εποχή κατά την οποίαν τα πάντα τίθενται υπό αμφισβήτηση. Μπορεί βεβαίως το περιεχόμενο θεμελιωδών εννοιών όπως: καλό/κακό, σωστό/λάθος, όμορφο/άσχημο, ανέκαθεν να ήταν (και να παραμένει) κατά βάσιν υποκειμενικό, εξαρτώμενο από τις αξιολογήσεις των εκάστοτε πρωταγωνιστών του ιστορικού γίγνεσθαι και επηρεαζόμενο από την οπτική γωνία των παρατηρητών της ιστορίας και των γεγονότων, στις ημέρες μας ωστόσο τίθενται πλέον υπό αμφισβήτηση όχι μόνον έννοιες όπως οι παραπάνω, που δύνανται να θεωρηθούν «σχετικές», αλλά κυριολεκτικώς κάθε τι! Πλέον καλούμαστε κάθε στιγμή να πείσουμε για και να αποδείξουμε τα αυτονόητα, τα αυταπόδεικτα, τα πρωτογενή…
Σε αρκετούς είναι γνωστό το διπλό πείραμα κατά το οποίο, αν μεν κανείς επιχειρήσει να τοποθετήσει εντός σκεύους με καυτό νερό έναν βάτραχο, ο βάτραχος, αισθανόμενος αμέσως την υψηλή θερμοκρασία του νερού ως επικίνδυνη για την ζωή του, με ένα γρήγορο άλμα τινάσσεται έξω από το καυτό νερό για να σωθεί. Ο ίδιος όμως βάτραχος, εφ’ όσον τοποθετηθεί σ᾿ ένα δοχείο με χλιαρό νερό, σε θερμοκρασία δηλαδή που του είναι ευχάριστη, δεν θα κάνει καμμίαν απόπειρα να απομακρυνθεί καθώς σιγά-σιγά θερμαίνεται το νερό, ακόμη και όταν η θερμοκρασία του προοδευτικώς φθάσει σε επικινδύνως υψηλά επίπεδα. Ο βάτραχος στην περίπτωση αυτή ουδόλως επιχειρεί να απομακρυνθεί (καίτοι δύναται ανέτως να το πράξει) εν όσῳ το νερό συνεχώς θερμαίνεται και γίνεται καυτό, μέχρι που το νερό φθάνει σε σημείο βρασμού, βράζοντας τελικώς εντός του σκεύους τον βαθμηδὸν αδρανοποιημένο και μουδιασμένο βάτραχο, ο οποίος, ευρισκόμενος σε πλήρη χαύνωση, αδυνατεί να αντιληφθεί τις μικρές προοδευτικές θερμοκρασιακές αυξήσεις του νερού, ώσπου, παραμένοντας εντελώς αδρανής και απραγής, μη ξεκινώντας καμμίαν απόπειραν αποδράσεως, υποκύπτει εις το μοιραίον, καταλήγων ως βάτραχος βραστός στην κατσαρόλα…
Απαιτεί ιδιαίτερο ψυχικό σθένος για να μείνει κανείς ανεπηρέαστος και ακατάβλητος, καίτοι έμφορτος αισθημάτων απαισιοδοξίας, ενώπιον της εν Ευρώπη εξελισσομένης καταστάσεως, διαπιστώνοντας ότι η προοπτική επιβιώσεως των ευρωπαϊκών εθνών και του λευκού ανθρώπου, εν γένει, μοιάζει, δυστυχώς, απελπιστικώς δυσχερής! Γιατί;
Διότι:
Οι ευρωπαϊκές χώρες μαστίζονται συνολικώς από δραματική υπογεννητικότητα, πρωτοφανή στην ιστορια, μετατρεπόμενες, γοργά, σε χώρες γερόντων.
Εκ παραλλήλου, ο ασιατικός και αφρικανικός «τρίτος κόσμος» γνωρίζει επίσης πρωτοφανή στην ιστορία πληθυσμιακή έκρηξη (με δείκτες γονιμότητος άνω του 4, 5, 6 ακόμα και 7 στις περισσότερες χώρες της Αφρικής, της κεντρικής Ασίας και της μέσης Ανατολής, έναντι δείκτου γονιμότητος 1,4 κατά μ.ο. στις χώρες της Ευρώπης!). Συνεπεία τούτου, ο αφροασιατικός υπερπληθυσμός, τάξεως πολλών δισεκατομμυρίων, αναζητά οδό μεταναστεύσεως στην ευρωπαϊκή «γη της επαγγελίας» ώστε να απολαύσει μερίδιο του πολυδιαφημισμένου «δυτικού» βιοτικού επιπέδου, με τα παχυλά κοινωνικά επιδόματα των κρατών και τις στοργικές αγκάλες των εθνοδιαλυτικών Μ.Κ.Ο.…
Οι τοπικοί υποτακτικοί κι ενεργούμενα του συστήματος, αδυνατώντας να κατανοήσουν ό,τι είναι εκτός της κοντόθωρης οπτικής του «κόσμου» τους, προσπαθούν να εξηγήσουν, να κατηγοριοποιήσουν και το χειρότερο ν’ αποδώσουν σε Κοσμοθεωρίες, Ιδέες και Αισθητικές, αλλότριους σκοπούς και νοήματα, καθώς έτσι έχουν εκπαιδευτεί να ενεργούν, ομαδοποιώντας και βάζοντας στα προκατασκευασμένα «κουτάκια» τους τα πάντα, καθώς και ό,τι τους φαίνεται παράξενο ή ασυνήθιστο.
Στην περίπτωσή μας, λοιπόν, έχουμε μια συνήθη και τυπική δράση του ΑΡΜΑτος, εν προκειμένῳ στην πόλη των Πατρών. Εκεί διενεμήθησαν προκηρύξεις που αφορούσαν το μείζον και οξύτατα φλέγον ζήτημα του, δυνάμει της κρατούσης προδοτικής και ανεστραμμένης τάξεως πραγμάτων, εποικισμού της Ελλάδος αλλά και ολοκλήρου της Ευρώπης από τα αφροασιατικά στίφη.
Η ζοφερή πραγματικότης που έχει προκύψει μεταπολεμικώς στην Ευρώπη, η οποία εσχάτως τείνει να προσλάβει παροξυσμικά χαρακτηριστικά και δυναμική ταχείας κατολισθήσεως, ήτοι, για να σκιαγραφήσουμε αυτή την πραγματικότητα συνοπτικώς: η πρωτοφανής, πανευρωπαϊκής κλίμακος, εθνική και φυλετική αλλοίωση, η γενικευμένη διαστροφή τρόπων και ηθών, η παγιωμένη κοινωνική ανωμαλία, αναξιοκρατία και αποσάθρωση και βεβαίως η, διά της αθρόας λαθρομεταναστεύσεως, ακατάσχετη πληθυσμιακή διείσδυση του αφροασιατικού υπερπληθυσμού (σε βαθμό που οδηγεί στην βαθμιαία αντικατάσταση του λευκού πληθυσμού των ευρωπαϊκών χωρών από ασιάτες και αφρικανούς) και η επέλαση του επιθετικού Ισλάμ, όλα αυτά – και πολλά άλλα παρεπόμενά τους δεινά – είναι απότοκα αποκλειστικώς των δομών και της λειτουργίας ενός πολυπλοκάμου πολιτικο-οικονομικού Συστήματος εξουσίας, ενός συστήματος καθ’ ολοκληρίαν αντι-φυσικού, φαύλου και καταστροφικού. Φιλοσοφικός πυρήν του συστήματος αυτού είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, τόσον ως ιδεολόγημα-δόγμα μετά του νοσηρού ανθρωποτύπου τον οποίον (ανα)παράγει (του ιδιοτελούς αλλοτριωμένου καταναλωτού – μαζανθρώπου) όσον και ως εκ του επιβαλλομένου διαδικαστικού σχήματος παγιωμένον αντιαξιοκρατικὸ καὶ διεφθαρμένο status quo, υποτίθεται χάριν της «λαϊκής» αντιπροσωπεύσεως και της δι᾿ αυτής δήθεν ελευθέρως ασκουμένης εξουσίας του «λαού» (οριζομένου ως ψηφομάζης). Στην πραγματικότητα η δημοκρατία καταπνίγει μέσα στην αποχαλινωμένη υπομετριότητα του πλήθους το άνθος του Λαού, τους Αρίστους, που είναι και οι μόνοι που, ως η φυσική του κεφαλή, θα μπορούσαν να σχηματίσουν και να εκφράσουν μιαν ιστορικώς δυναμική και έγκυρη Εθνική Βούληση.
Μετά από μία πρωτοφανή διαδικασία αδειοδοτήσεως τηλεοπτικών σταθμών που αυθαιρέτως θεσμοθέτησε ο θίασος των ΣΥΡΙΖΑΝ(Θ)ΕΛ, εν μέσω βαρυγδούπων τυμπανοκρουσιών και υποκριτικών μεγαλοστομιών περί «πατάξεως της διαπλοκής των νταβατζήδων» (οι έως τώρα λειτουργούντες τηλεοπτικοί σταθμοί διέθεταν επί δεκαετίες …προσωρινές άδειες), διαδικασία η οποία θύμιζε μάλλον παρτίδα πόκερ παρά σοβαρή διαδικασία ευνομούμενης χώρας, επήλθε μερική αντικατάσταση καπιταλιστών καναλαρχών από άλλους – του ιδίου φυράματος. Αποτέλεσμα; Τέσσερις μεγαλοκεφαλαιοκράτες, εκ των οποίων τρεις εφοπλιστές (εις εκ των οποίων πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας, βεβαρυμμένος με σωρεία σκανδάλων) και ο τέταρτος μεγαλοεργολάβος (και εργολήπτης του δημοσίου – ο ορισμός της «διαπλοκής»), καταβάλλοντας εξωφρενικά υψηλό τίμημα πολλών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ (στοιχείο που ασφαλώς από μόνο του αποδεικνύει πόσο ισχυρά είναι τα συμφέροντα σε επίπεδο ελέγχου ασφαλώς της κοινής γνώμης, αφού με αυστηρά οικονομικά κριτήρια τα μ.μ.ε. είναι μάλλον ασύμφορες επιχειρήσεις), διαμορφώνουν το νέο – ολιγοπωλιακό – σύμπλεγμα ιδιοκτητών των ισχυρών και επιδραστικών μ.μ.ε.
Η πρόσφατη ανάληψη της ηγεσίας της ΝΔ από τον Κυριάκο Μητσοτάκη συνδέθηκε με μια προσπάθεια του τελευταίου – συνεπικουρούντων των διαπλεκόμενων μ.μ.ε. που τον παρουσιάζουν περίπου ως τον νέο μεσσία – να αυτοπροβληθεί ως διαπρεπής επιστήμων με πλούσιες σπουδές, ως υπερβολικά ταλαντούχος, εκφραστής της αξιοκρατίας, ως έχων «βαρύ» βιογραφικό, κλπ.
Παίρνοντας αφορμή από αυτό, ο γνωστός καθηγητής Παθολογίας, Έρευνας, Πολιτικής Υγείας και Στατιστικής Πανεπιστημίου Stanford, Ιωάννης Ιωαννίδης, έγραψε, απευθυνόμενος στον νέο πρόεδρο της ΝΔ, μία άκρως ενδιαφέρουσα – όσο και δηκτική – ανοικτή επιστολή, στην οποία με αρκετά ειρωνικό και σαρκαστικό τόνο, περιγράφει τις διαστάσεις της ακραίας αναξιοκρατίας και φαυλοκρατίας που ορίζουν το παρακμιακό σύγχρονο ελλαδικό πολιτικό σκηνικό.
Την αναδημοσιεύουμε ακολούθως:
«Αγαπητέ κύριε Μητσοτάκη, αγαπητέ Κυριάκο, ως παλιός συμμαθητής και ασήμαντος απλός πολίτης θέλω δημόσια να σας δώσω συγχαρητήρια και για την εκλογή στην ηγεσία της ΝΔ και γιατί πληροφορήθηκα ότι έχετε το καλύτερο βιογραφικό της χώρας!!!!!. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Ίσως είμαι στενόμυαλος, αλλά φοβάμαι ότι όλα τα κόμματα βλάπτουν τη Συρία το ίδιο, όπως έγραφε και ο Καβάφης πολύ πριν η Ελλάδα γίνει Συρία.[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Κατἀ την μακραίωνα ιστορία του Ελληνικού Γένους διαδραματίστηκαν αμέτρητες συγκρούσεις τόσο στα πεδία των μαχών, όσο και σ΄ αυτά του πνεύματος, ώστε σήμερα η λεγομένη αρχαία ελληνική σκέψι να θεωρείται η κορωνίς του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ακόμη δε και παγκόσμιο σημείο αναφοράς, μιας και ο λευκός άνθρωπος εξαπλώθηκε με το «σπαθί και το αλέτρι» σ΄όλες τις γωνιές του πλανήτη.
Συνεπώς, λοιπόν, το ν’ αναφερόμαστε σε ιστορικές επετείους της Ελληνικής Ιστορίας βοηθά στην μνήμη και την επίγνωσι της αυθεντικής ελληνικότητος. Ωστόσο το πλήθος και η ποικιλία των γεγονότων ανά τους αιώνες είναι τόσο μεγάλα, που μοιραίως είτε θα αδικήσουμε κάποιο είτε θα λησμονήσουμε ένα έτερο.
Επιλέξαμε να αναφέρουμε μια μαύρη επέτειο της πολύ προσφάτου ιστορίας μας, όπου δυστυχώς δεν χρειάστηκε να διεξαχθεί καμμία μάχη στο πεδίο της τιμής, ωστόσο το πλήγμα που εδόθη στον πυρήνα της ελληνικής ψυχής ήταν τόσο ισχυρό, που βιώνουμε τα αποτελέσματά του ευκρινώς στις μέρες μας. Ας εξηγηθούμε λοιπόν…[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Υπέστημεν και φέτος το τρομερό μαρτύριο του από τηλεοράσεως και ραδιοφώνου προπαγανδιστικού σφυροκοπήματος ετήσιας κομμουνιστικής ψευδολογίας, με αφορμή το για πολλοστή φορά παίξιμο των χιλιοπαιγμένων παραφώνων κασετών με τις μυθιστορηματικές διηγήσεις και τα αφιερωματικά «ντοκιμαντέρ», τα σχετικά με τον γενέθλιο μύθο της μεταπολιτευτικής φαυλοκρατίας: το ΠΑΡΑΜΥΘΙ της «ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ» του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. Πρόκειται για την χονδροειδέστερη συρραφή ανακυκλούμενων τερατωδών ψευδολογιών στην νεότερη ελληνική ιστορία! Που επαληθεύει με παταγώδη τρόπο την παρατήρηση σύμφωνα με την οποία, όσο πιο χονδροκομμένο είναι ένα ψεύδος τόσο πιο εύκολα γίνεται πιστευτό από τις μάζες των αφελών, όσο και αν «μπάζει» από παντού…
Ψεύδος 1ο : Η «εξέγερση του πολυτεχνείου» έριξε την χούντα»:
– Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου όχι μόνο δεν οδήγησαν σε πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος αλλά απετέλεσαν καταλύτη για την αντικατάσταση του, πιο ήπιου και αποδεδειγμένα (με βάση πρόσφατες αποκαλύψεις που προέκυψαν από έρευνες σε κρατικά αρχεία) ακολουθούντος ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ πολιτική, Παπαδόπουλου (π.χ. ηρνείτο σταθερά να παράσχει διευκολύνσεις χρήσης ελληνικών στρατιωτικών βάσεων σε ΗΠΑ, Ισραήλ), από τον πολύ σκληρότερο και ακραιφνώς (και αφελέστατα) αμερικανόδουλο Ιωαννίδη.
Ψεύδος 2ο : Οι νεκροί» του Πολυτεχνείου:[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Παρακολουθώντας τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα, αναρωτιέσαι αν όλα αυτά πράγματι συμβαίνουν ή αν βιώνεις ένα κακό όνειρο, έναν εφιάλτη. Και μόλις επαληθεύεις ότι, δυστυχώς, βρίσκεσαι σε κατάσταση ξύπνιου, διερωτάσαι με τρόμο αν ο παρών πληθυσμός που (ακόμα, καταχρηστικώς) φέρει την ονομασία «ελληνικός λαός», έχει υποστεί κάποιου είδους συλλογική λοβοτομή… Διότι δεν μπορεί διαφορετικά να ερμηνευθεί η ολική απάθεια της κοινωνίας, η παρατηρούμενη γενική αφασία και παραλυσία, ενώπιον του φάσματος της διαφαινομένης στον εγγύς χρονικό ορίζοντα, απολύτου εθνικής καταστροφής, καταστροφής επιπέδου γενοκτονίας!
Και δεν αναφερόμαστε στις αλλεπάλληλες, αναρίθμητες πλέον, παλινωδίες της (…αναβαπτισμένης μετά τις τελευταίες εκλογές!) κυβέρνησης-τσίρκου, αυτού του κακόγουστου θιάσου φρενοβλαβών που έχει εξευτελίσει το – ήδη προ πολλού καταρρακωμένο – διεθνές κύρος της χώρας, όπως πολύ θεαματικά αποκαλύφθηκε για μία ακόμη φορά, με το πρόσφατο φιάσκο της φαρσοκωμικής παρουσίας του σαλτιμπάγκου που παριστάνει τον (τάχα «αριστερό») τάχα πρωθυπουργό, στο forum του ιδρύματος που διευθύνει ο αλήστου μνήμης τέως πρόεδρος των ΗΠΑ, Bill Clinton (εκείνος ο εβραιόδουλος πρόεδρος των Η.Π.Α. που έφτασε στο σημείο να βομβαρδίσει ακόμα και ευρωπαϊκό έδαφος!), ενώπιον χρηματιστών, επενδυτών και ομοειδών παρατρεχάμενων (του G. Soros και του G.A.P. συμπεριλαμβανομένων!), με οικοδέσποινα την (επιφανή εκπρόσωπο της ελλαδικής πλουτοκρατίας) Γιάννα Αγγλοπούλου (!), όπου παρά το εμφανές στήσιμο (και γλύψιμο) και τις αβανταδόρικες ερωτήσεις του Clinton, έβαζε το ένα αυτογκόλ μετά το άλλο μέσα σε γενικό γέλωτα του ακροατηρίου… Αναφερόμαστε κυρίως στην συνεχιζόμενη εφαρμογή της πολιτικής των «ανοιχτών συνόρων» που συνεπάγεται τον, με αμείωτη ένταση, συντελούμενο εποικισμό της χώρας από στίφη μεσανατολικών μουσουλμάνων που, αφού πρώτα κατακλύζουν τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου (που έχουν αφεθεί στην μοίρα τους), διεκπεραιώνονται, με την αρωγή του ελλαδικού κράτους, στην Αθήνα, όπου κατακλύζουν πλατείες, πάρκα και στάδια, μετατρέποντάς τα σε υπαίθρια αφοδευτήρια και ουρητήρια – πραγματικές υγειονομικές βόμβες! Οι δε χειρισμοί της κυβέρνησης περιορίζονται στην προσπάθεια διασποράς των τριτοκοσμικών εποίκων προκειμένου το πρόβλημα να φαντάζει όσο το δυνατόν μικρότερο (κατά τόπους) ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες να διαταραχθεί ο βαθύς ύπνος της, ούτως ή άλλως ναρκωμένης, κοινής γνώμης των ραγιάδων…
Ωστόσο, με μεγάλη έκπληξη διαβάσαμε στην ηλεκτρονική έκδοση της (συστημικής) φυλλάδας «Πρώτο Θέμα» (της 3/20/2015) μία παραδόξως ρεαλιστική ανταπόκριση-κόλαφο (που υπογράφει μία Ρομίνα Ξύδα, με τίτλο: «24 ώρες με τους πρόσφυγες στην πλατεία Βικτωρίας – Εικόνες τριτοκοσμικές και μια κυβέρνηση αμήχανη»), όπου με γλαφυρό τρόπο περιγράφεται η οικτρή κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο κέντρο των Αθηνών. Αναδημοσιεύουμε ακολούθως το κείμενο, αυτούσιο, μαζί με κάποια επίσης αξιοπρόσεκτα σχόλια αναγνωστών, στην προέκταση του άρθρου.
