Παρατηρώντας τα ελληνόφωνα φαρσοκωμικά ανδρείκελα της σημερινής πολιτικής σκηνής του τόπου, και καθώς αρκετοί εξ αυτών, «εθνικίζοντες», επικαλούνται με στόμφο και τους αρχαίους προγόνους (…εδώ γελάνε!) εν είδει πατριωτικού καθήκοντος, ας δούμε λίγο πως διέγραψε τον τύπο του ιδεώδους πολιτικού ανδρός ο Πλάτων – και ας τον συγκρίνουμε με τους συγχρόνους Χατζηαβάτηδες του θεάτρου σκιών «Ελληνική δημοκρατία». Η αφετηρία και η πρωταρχική προϋπόθεση του νέου τύπου πολιτικού ανδρός του «φιλοσόφου-πολιτικού» είναι τόσον η καθολική και φιλοσοφική γνώση όσο και η ηθική του διάστασις, η αρετή. Ο Πλάτων μορφώνει ήθος προτού μορφώση πολιτικήν, σε αντίθεση προς τους δοξομανείς νέους της αριστεράς των Αθηνών, οι οποίοι εκπροσωπούνται διά του Καλλικλέους εις τον «Γοργία» και οι οποίοι προσέρχονται εις την πολιτική απαράσκευοι και απροετοίμαστοι.
Η ανθελληνική πνευματική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατοχή της Ελλάδος ρίχνει πλέον και τις τελευταίες της μάσκες.
Οι όποιοι μη μηδίσαντες και ακόμη ανθιστάμενοι Έλληνες τίθενται υπό διωγμόν από τα μονοκρατορικά ιερατεία του ποικιλωνύμου ραγιαδισμού, πλέον δε αντιμετωπίζοντες και φυσική εξόντωση. Μετά τις τσιριχτές και μεταξύ τους σε θεατρινικότητα κι εμετικότητα ανταγωνιστικές κραυγάζουσες προτροπές του τύπου «να μη μείνει κανένας φασίστας» έρχεται και η πράξη, ως εκπλήρωσις της Ύβρεως… Όπως κάποτε τ’ αφιονισμένα μπολσεβικόσκυλα δολοφονούσαν ως «φασίστα», υπό την καθοδήγηση των ινστρουχτόρων της πλέριας δημοκρατίας, οποιονδήποτε αρνούνταν να γίνει εξομότης της ελληνικής ψυχής και χαρακτήρος, προσχωρώντας στις τάξεις του εν όπλοις Ιουδαϊσμού κατ’ ουσίαν, ήτοι του αξέστου μπολσεβικισμού, κι αιματοκύλισαν δεινότατα το Έθνος μας, έτσι και τώρα, τα ανδρείκελα της δουλικής πολιτικής ορθότητος του λιμπεραλομαρξιστοειδούς ραγιαδισμού, αντί να βάλουν την ουράν υπό τα σκέλη και ν΄ αναζητήσουν διεθνές καταφύγιο προ της αχανούς κι αδιεξόδου δυστυχίας στην οποίαν έχουν περιαγάγει την Πατρίδα μας, εν τούτοις εντείνουν λυσσαλέως την επίθεσή τους σ΄ όλα τα μέτωπα κατά των ανθισταμένων Ελλήνων…
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Σαν σήμερα, στις 26 Οκτωβρίου 1912, ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε την πόλη της Θεσσαλονίκης από τον Οθωμανικό ζυγό, μόλις 20 ημέρες μετά την κήρυξη του Α΄ Βαλκανικού πολέμου. Το παρόν κείμενο είναι αφιερωμένο στην Μακεδονία με την ευκαιρία της 101ης επετείου της απελεθευρώσεώς της.
Αναδημοσιεύουμε εν συνεχεία ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον παλαιό κείμενο του Πέτρου Βλαστού με τον πολύ εύγλωττο τίτλο «Delenda Carthago». Θα διαπιστώσετε πόσο εντυπωσιακά διαυγής και διορατική είναι η προσέγγιση του Βλαστού (διατηρούμε την ιδιαίτερη ορθογραφία του συγγραφέως) όπως αυτή διατυπώνεται στις αρχές του 20ου αιώνα, για ζητήματα τα οποία παραμένουν – ιδίως στις χαλεπές ημέρες μας – περισσότερο επίκαιρα παρά ποτέ!»!
Αρκούσε ένας τυχαίος έλεγχος και η παρατηρητικότητα ενός αστυνομικού κατά την διάρκεια ενός από τους σπανιότατους ελέγχους της αστυνομίας σε καταυλισμούς αθιγγάνων (οι οποίοι αν και άπαντες ομολογούν ότι αποτελούν εστίες και ορμητήρια κάθε είδους βαριάς παραβατικότητος, τυγχάνουν καθεστώτος σκανδαλώδους ασυλίας – πραγματικά άβατα) ώστε η αποχαυνωμένη από την συνεχή πλύση εγκεφάλου κοινή γνώμη να πληροφορηθεί ένα συγκλονιστικό περιστατικό που αποδεικνύει περίτρανα αυτό που η λαϊκή σοφία ανέκαθεν γνώριζε: «οι γύφτοι κλέβουν παιδιά»!
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Στις 13 Οκτωβρίου 1904 στην Στάτιστα, ψηλά στο Βίτσι, έπεφτε ο Παύλος Μελάς… Η λύρα του Παλαμά θρηνούσε τον θάνατο ενός από τους ευγενέστερους ήρωες του Έθνους:
«…Πλατιά του ονείρου μας η γη κι απόμακρη… Και γέρνεις εκεί και σβεις γοργά. Ιερή στιγμή… Σαν πιο πλατιά τη δείχνεις και τη φέρνεις σαν πιο κοντά».
Ενώ πλησιάζει η επέτειος του Μακεδονικού Αγώνος, η επέτειος δηλαδή της ενόπλου αντιστάσεως του ελληνισμού της Μακεδονίας, στις αρχές του 20ου αιώνος, οπότε αντιμετώπισε ηρωικώς τις τρομοκρατικές επιθέσεις των βουλγάρων κομιτατζήδων οι οποίοι προσπαθούσαν να επιτύχουν τον βίαιο εκβουλγαρισμό του πληθυσμού της τουρκοκρατούμενης τότε Μακεδονίας, έντονες διεργασίες λαμβάνουν χώρα το τελευταίο διάστημα στο κράτος-φάντασμα των απογόνων των Βουλγαροκομιτατζήδων, το οποίο επισκέπτεται και έχει πυρετώδεις συνομιλίες με την εκεί πολιτική ηγεσία ο γνωστός αμερικανοεβραίος διαμεσολαβητής του ΟΗΕ, Μάθιου Νίμιτς. Σκοπός των επισκέψεών του υποτίθεται ότι είναι η εξεύρεση τελικής λύσεως στο χρονίζον πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων. «Λύση» που καθώς φαίνεται έχει βρεθεί, αφού, όπως δήλωσε προσφάτως ο ίδιος ο Νίμιτς:
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Παρακολουθούμε επί σειρά ημερών να εκτυλίσσεται – και χθες τα ξημερώματα να κορυφώνεται – μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία πολιτικής διώξεως, η οποία από μόνη της ξεσκεπάζει με απροκάλυπτο πια τρόπο την κολοσσιαίων διαστάσεων Απάτη που συμπυκνώνεται στον ψευδεπίγραφο τίτλο: «Ελληνική Δημοκρατία», οι υποκριτικές διακηρύξεις των σάπιων θιασωτών της οποίας (περί ελευθερίας της εκφράσεως, περί ανεκτικότητας στην αντίθετη άποψη, περί πλουραλισμού, κ.λπ.) αποδεικνύονται γελοία φενάκη, που νομοτελειακώς και απροκαλύπτως αυτοαναιρείται οσάκις γίνεται αντιληπτό ότι κινδυνεύει η σαθρή παντοκρατορία της «δημοκρατίας». Τότε είναι που ο κοινοβουλευτικός θίασος, τα χθαμαλά φερέφωνα και οι αφανείς σκοτεινοί σπόνσορές του βγάζουν το οικτρά μακιγιαρισμένο προσωπείο της «δημοκρατίας», αποκαλύπτοντας το αποκρουστικό τους πρόσωπο, αυτό των δολίων και υπό ενός διεθνούς σκοτεινού Συστήματος συμφερόντων εντεταλμένων και συντονιζομένων τυράννων.
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Εν μέσω της διαρκώς ογκούμενης λαϊκής δυσαρέσκειας – απότοκο της ακραία ξενόδουλης πολιτικής της εξωνημένης γαλαζοπράσινης συγκυβέρνησης – που εκφράζεται τις μέρες αυτές με κύμα γενικευμένων απεργιακών κινητοποιήσεων, έχει σημασία να παρατηρούμε με οξυδέρκεια και να διακρίνουμε με σωφροσύνη την ουσία των εν τω βάθει συντελούμενων κοινωνικών διεργασιών, ήτοι των σοβαρών, αν και εκ πρώτης όψεως δυσδιάκριτων, εκφυλιστικών συμπτωμάτων και ψυχολογικών αλλοιώσεων, που αποτελούν δείκτες του μετασχηματισμού και εν τέλει της αποδομήσεως της κοινωνίας ως αποτέλεσμα της καταλύσεως κάθε ουσιώδους στοιχείου εσωτερικής συνοχής.
Σχετικό με το θέμα αυτό είναι το εξαιρετικό κείμενο του σπουδαίου ανατόμου της φυλετικής ψυχοσυνθέσεως των εθνών, Γουστάβου Λε Μπόν, το οποίο αναδημοσιεύουμε εν συνεχεία, όπου αποκαλύπτεται αριστοτεχνικώς πώς ο μαζάνθρωπος, ως κυρίαρχος ανθρωπολογικός τύπος των χαοτικών δημοκρατικών κοινωνιών ασκεί σταθερώς εκφυλιστική επίδραση στα κοινωνικά ήθη οδηγώντας τους λαούς στην αποσύνθεση.
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Παρατηρώντας τα ελληνόφωνα φαρσοκωμικά ανδρείκελα της σημερινής πολιτικής σκηνής του τόπου, και καθώς αρκετοί εξ αυτών, «εθνικίζοντες», επικαλούνται με στόμφο και τους αρχαίους προγόνους (…εδώ γελάνε!) εν είδει πατριωτικού καθήκοντος, ας δούμε λίγο πως διέγραψε τον τύπο του ιδεώδους πολιτικού ανδρός ο Πλάτων – και ας τον συγκρίνουμε με τους συγχρόνους Χατζηαβάτηδες του θεάτρου σκιών «Ελληνική δημοκρατία». Η αφετηρία και η πρωταρχική προϋπόθεση του νέου τύπου πολιτικού ανδρός του «φιλοσόφου-πολιτικού» είναι τόσον η καθολική και φιλοσοφική γνώση όσο και η ηθική του διάστασις, η αρετή. Ο Πλάτων μορφώνει ήθος προτού μορφώση πολιτικήν, σε αντίθεση προς τους δοξομανείς νέους της αριστεράς των Αθηνών, οι οποίοι εκπροσωπούνται διά του Καλλικλέους εις τον «Γοργία» και οι οποίοι προσέρχονται εις την πολιτική απαράσκευοι και απροετοίμαστοι.
