Σε αυτό το σημείο, όλοι γνωρίζουν τι πρέπει να γίνει.
Βλέπουμε τα βίντεο με τους ταραξίες, σχεδόν όλοι από την Αφρική ή τη Μέση Ανατολή, πολλοί από τους οποίους μουσουλμάνοι, να καταστρέφουν τη χώρα που τους δέχτηκε ή δέχτηκε τους γονείς τους, να καίνε κτίρια που ο λαός τους δεν θα μπορούσε ποτέ να χτίσει, και γνωρίζουμε ότι όλοι τους πρέπει να φύγουν.
Οι μόνοι που διαφωνούν είναι οι ίδιοι οι ξένοι, καθώς και οι αριστεροί που μισούν τον εαυτό τους και χαίρονται που η χώρα τους καταστρέφεται, ο πολιτισμός τους εξαλείφεται και η δική τους εθνοτική ομάδα περιορίζεται σε μειονότητα.
Οι υπόλοιποι από εμάς θα προτιμούσαμε η Γαλλία να είναι για τους Γάλλους, κάτι που, φυσικά, δεν σημαίνει τους κατόχους γαλλικού διαβατηρίου, αλλά τους ανθρώπους που είναι εθνοτικά Γάλλοι.
Αισθανόμαστε το ίδιο και για άλλες χώρες – η Αγγλία για τους Άγγλους, η Γερμανία για τους Γερμανούς, η Ιαπωνία για τους Ιάπωνες, η Αυστραλία για τους Αυστραλούς, και ούτω καθεξής.
Γνωρίζουμε επίσης ότι πολλοί από τους μαύρους και μελαμψούς ταραξίες γεννήθηκαν στη Γαλλία, οπότε συντηρητικές λύσεις όπως η μείωση της μετανάστευσης, οι δοκιμασίες αξιών και η αφομοίωση δεν θα αρκέσουν – είτε έχουν αποτύχει και μας οδήγησαν στο σημείο όπου βρισκόμαστε σήμερα, είτε δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα.
Προφανώς, αυτό που χρειάζεται δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ολική επαναμετανάστευση – παύση της μετανάστευσης, μαζικές απελάσεις και μαζικές ανακλήσεις υπηκοότητας.
Ναι, αθώοι μη Γάλλοι θα εμπλακούν σε αυτό. Ναι, θα είναι άδικο σε προσωπικό επίπεδο. Ναι, θα κάνει τη ζωή ορισμένων ανθρώπων πολύ δύσκολη. Αλλά το ίδιο θα συμβεί αν δεν πραγματοποιηθεί η επαναμετανάστευση – μόνο που τότε τα θύματα θα είναι οι Γάλλοι, όπως είναι ήδη σήμερα.
Πώς λοιπόν θα το κάνουμε, και γιατί δεν το κάνουμε ήδη;
Επειδή πάρα πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να φοβούνται να χαρακτηριστούν ρατσιστές, ενώ ο ρατσισμός είναι απαραίτητος για να σωθούν τα έθνη μας.
Πιστεύετε ότι ο γαλλικός λαός υπάρχει, και ότι αποτελείται από τους λευκούς απογόνους των ανθρώπων που έχτισαν τη Γαλλία; Αυτό είναι ρατσιστικό.
Πιστεύετε ότι ο γαλλικός λαός έχει περισσότερο δικαίωμα στη χώρα της Γαλλίας από τις ορδές του τρίτου κόσμου; Και αυτό είναι ρατσιστικό.
Πιστεύετε ότι είναι κακό αν ο γαλλικός λαός εξαφανιστεί; Και αυτό είναι ρατσιστικό.
Γιατί αν δεν είστε ρατσιστές, τι σημασία έχει αν η Γαλλία αποτελείται κατά πλειοψηφία από καφέ μουσουλμάνους; Τι σημασία έχει αν όλα όσα έχτισαν οι Γάλλοι γκρεμιστούν; Τι σημασία έχει αν ο γαλλικός λαός τελικά πάψει να υπάρχει; Σε όλες τις περιπτώσεις, δεν έχει καμία σημασία, αφού πιστεύετε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι και ότι το να λέτε ότι δεν είναι, είναι ρατσιστικό.
Τελικά, δεν θα μπορέσουμε να αποφύγουμε την αντικατάστασή μας από κατοίκους του τρίτου κόσμου στις ίδιες μας τις χώρες, εκτός αν κάνουμε διακρίσεις με βάση τη φυλή.
Χωρίς ρατσισμό, δεν θα μπορέσουμε να κλείσουμε τα σύνορά μας σε μέλη εχθρικών ξένων φυλών, δεν θα μπορέσουμε να απελάσουμε και να αφαιρέσουμε την υπηκοότητα από όσους ήδη αφήσαμε ανόητα να εισέλθουν, και τελικά θα βρεθούμε σε μειονεκτική αριθμητική θέση.
Στη Γαλλία, αυτό εκτιμάται ότι θα συμβεί μέσα στα επόμενα 24 χρόνια, στην Ελβετία μέσα στα επόμενα 12, στη Γερμανία μέσα στα επόμενα 19.
Οι λευκοί πρέπει να επιλέξουν, και να επιλέξουν γρήγορα, αν θα γίνουμε ρατσιστές και θα διατηρήσουμε τις δικές μας χώρες, ή αν θα επιμείνουμε στον αντιρατσισμό της μεταπολεμικής περιόδου και θα γίνουμε μειονότητες στις χώρες που έχτισαν οι πρόγονοί μας.
Αν αρκετοί από εμάς επιλέξουν τον ρατσισμό, το πρόβλημα λύνεται εύκολα. Απλώς εκδιώκουμε τους ξένους άλλης φυλής από τις χώρες μας και παραμένουμε κυρίαρχοι. Όταν οι άνθρωποι μας αποκαλούν ρατσιστές, συμφωνούμε μαζί τους και τους λέμε ότι είναι απαραίτητο και καλό.
Και ξέρουμε τι θα συμβεί αν δεν το κάνουμε – παντού θα γίνει σαν τη Γαλλία, και η Γαλλία θα πάψει να υπάρχει, ενώ όσοι επέλεξαν τον αντιρατσισμό θα ανακαλύψουν ότι έχουν γίνει σκλάβοι ξένων αφεντικών που ήταν ρατσιστές από την αρχή.