Υπάρχουν χρονικά διαστήματα στην παγκόσμια ιστορία κατά τα οποία ο χρόνος φαίνεται να πυκνώνει, ήτοι, περίοδοι κατά τις οποίες η ροή βαρυσημάντων γεγονότων, που επιφέρουν βαθιές μεταβολές στο πλανητικό γίγνεσθαι, καθίσταται καταιγιστική! Τέτοιες περίοδοι, εκ των υστέρων τουλάχιστον, ορίζονται ως ιστορικές καμπές, ιδίως μάλιστα εκ μέρους όσων αντιλαμβάνονται την ακολουθία των γεγονότων που αποκαλούμε «ιστορία» ως μία πορεία διαγράφουσα κυκλική (ή σπειροειδή) κίνηση.
Τέτοια φάση ιστορικής καμπής μοιάζει να διανύει η ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια. Ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν το σκηνικό μίας ραγδαίας, πλανητικών διαστάσεων, μεταβολής; Πρόκειται για έναν ιδιόμορφο καμβά διαδικασιών που συνυφαίνονται. Συμβαίνει δηλαδή ποικίλες μεταβολές που συντελούνται αργά και σταθερά επί πολλές δεκαετίες, που όμως τώρα ωριμάζουν και παροξύνονται, να συνδυάζονται με άλλες λιγότερο ή περισσότερο συγκαιρινές μεταβολές, που με την σειρά τους λειτουργούν ως καταλύτες ακόμη μεγαλυτέρων μεταβολών.
Συνθήκη μακρού χρόνου ωριμάνσεως αποτελεί ιδίως η θεαματική βιολογική παρακμή της λευκής ευρωπαϊκής φυλής (και η, διά του μαζικού εποικισμού του ευρωπαϊκού χώρου από Ασιάτες και Αφρικανούς, αλλοίωσή της) και η παρεπόμενη πολιτισμική και πολιτική κάμψη των ευρωπαϊκών εθνών καθώς και η ταυτόχρονη ανάδυση και ενδυνάμωση νέων περιφερειακών δυνάμεων (συχνά προερχομένων από τις πρώην τριτοκοσμικές αποικίες των κάποτε κραταιών ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών…) οι οποίες φιλοδοξούν να καταστούν νέες υπερδυνάμεις σε ένα υπό διαμόρφωση πολυπολικό σύστημα διεθνούς ισορροπίας.
Άλλες διαδικασίες που επίσης εξελίσσονται επί πολλές δεκαετίες, οι οποίες, αν και διαφορετικού χαρακτήρος από την προαναφερθείσα, μεταβάλλουν προοδευτικά τα πλανητικά δεδομένα με τρόπο ριζικό στην τωρινή τους παρόξυνση, είναι π.χ. οι ποικίλες τεχνολογικές εξελίξεις, ιδίως σε πεδία που σχετίζονται: με τις εφαρμογές της πληροφορικής, της γενετικής και των μεταξύ τους (προκλητικών) διεπιστημονικών συνάψεων, με τους αυτοματισμούς και την τεχνητή νοημοσύνη, με τεχνολογίες δηλαδή που άπασες εισβάλλουν στην καθημερινότητα των ανθρώπων και των κοινωνιών και μεταβάλλουν άρδην τους όρους της επικοινωνίας, της ασφάλειας, της ιδιωτικότητας, της ελευθερίας, του καταμερισμού της εργασίας και της κατανομής και διαθέσεως των κάθε λογής πόρων σε διεθνές επίπεδο.
Άλλες πάλι περιπλοκές αφορούν ειδικότερα το διάστημα των τελευταίων χρόνων, συνδυάζονται όμως συγχρονικά με τις προαναφερθείσες διαδικασίες, εκείνες δηλαδή που έρχονται μεν από το παρελθόν αλλά τώρα ωριμάζουν και οξύνονται. Παράδειγμα πλανητικής μεταβολής βραχείας μεν χρονικής εμβελείας μεγάλης όμως γεωγραφικής επιδράσεως υπήρξε η επιδημία του κορωνοϊού με τις μεταβολές που επέφερε σε διεθνές επίπεδο: στις απαιτήσεις για ενέργεια, στην βιομηχανική παραγωγή, στις μεταφορές και την διεθνή εφοδιαστική αλυσίδα, η οποία διεταράχθη, κλπ, οδηγώντας στην απαρχή μίας φάσης γενικής υφέσεως της διεθνούς οικονομίας, με εντονότερη ή ηπιότερη εκδήλωση κατά τόπους.
Αν όλα αυτά συνθέτουν το γενικό πλαίσιο της διεθνούς κρίσεως, είναι άλλα γεγονότα, εντελώς επίκαιρα, που λειτουργούν ως πυροκροτητές για κατακλυσμικές ανατροπές της διεθνούς τάξεως, τέτοιες που συνήθως αποκαλούμε «κοσμοϊστορικές». Από τα επίκαιρα διεθνή γεγονότα κορυφαίο, αναμφιβόλως είναι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και όσα την ακολούθησαν. Το μόνο επίσης πολύ σημαντικό γεγονός που προηγήθηκε, το οποίο επισκιάσθηκε από την ρωσο-ουκρανική διένεξη, ήταν η απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από Αφγανιστάν και η εκεί παλινόρθωση του καθεστώτος των Ταλιμπάν. Απετέλεσε εκείνο το γεγονός ένα στραπάτσο κολοσσιαίων διαστάσεων για το διεθνές κύρος των Η.Π.Α. ως παγκοσμίου υπερδυνάμεως – συμβολική και ουσιαστική ομολογία καταρρεύσεως της αμερικανικής διεθνούς κυριαρχίας! Προτού προλάβει να αφομοιωθεί η σημασία εκείνου του γεγονότος (της αποσύρσεως των δυνάμεων των Η.Π.Α. από το Αφγανιστάν) σημειώθηκε η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία (που ήρθε ως αντίδραση της Ρωσίας στις εμφανώς επιθετικές έναντί της κινήσεις των ΗΠΑ οι οποίες υπεκίνησαν ό,τι η Ρωσία ερμήνευσε ως ουκρανικές προκλήσεις). Η ρωσική επέμβαση, που ξεκίνησε ως κεραυνοβόλως πόλεμος, λίμνασε επί μήνες ως μία αργόσυρτη φρικτή ανθρωποσφαγή με εκατέρωθεν βομβαρδισμούς. Αν και η σύρραξη οδηγείται στην ανακήρυξη της προσαρτήσεως εδαφών (από την Ρωσία) σε μία κλίμακα που είναι πρωτοφανής για τα διεθνή δεδομένα μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, αποκάλυψε εν τούτοις θεαματικά την στρατιωτική αδυναμία της ρωσικής πλευράς κατά τρόπο που ελάχιστοι θα προέβλεπαν προηγουμένως. Η αποτελμάτωση και το διαφαινόμενο αδιέξοδο αυτής της συγκρούσεως φέρνει στο προσκήνιο τον απόλυτο εφιάλτη της χρήσεως πυρηνικών όπλων εκ μέρους της Ρωσίας (που δύσκολα θα άντεχε τις συνέπειες μίας εμφανούς ήττας). Μία χρήση όμως πυρηνικών όπλων, για πρώτη φορά μετά το 1945, ακόμα και αν συνέβαινε σε μικρή κλίμακα, πολύ γρήγορα θα μπορούσε να εξελιχθεί διεθνή πυρηνική σύγκρουση απροβλέπτων συνεπειών για την μοίρα της ανθρωπότητος!
Μία μεγάλη φάση της παγκόσμιας ιστορίας (η τελευταία που γνωρίζουμε) που διήρκεσε πολλές δεκαετίες, η οποία εγκαινιάστηκε το 1945 στα ερείπια του Βερολίνου και των δύσμοιρων Ιαπωνικών πόλεων που γνώρισαν εμπράκτως την ισχύ των πυρηνικών όπλων (Χιροσίμα-Ναγκασάκι) ως «ψυχρός πόλεμος», αποκτώντας νέα χαρακτηριστικά με την πτώση του κομμουνιστικού συστήματος το διάστημα 1989-1991, φθάνει τώρα πια στα όριά της. Είναι πολύ δύσκολες οι προβλέψεις για την πορεία των πραγμάτων εφ’ εξής. Η εξέλιξη της ρωσο-ουκρανικής συγκρούσεως καθίσταται, ως προς αυτό, καθοριστική. Θα επέλθει άραγε κάποια μορφή συμβιβασμού των εμπολέμων ή θα υπάρξει κλιμάκωση που θα καταστήσει πιθανή την πυρηνική τροπή με ένα παρεπόμενο ντόμινο-«Αρμαγεδδών»;
Υπάρχουν όμως και δύο άλλα γεγονότα που μπορούν να αποδειχθούν καταλύτες μεταβολών απροβλέπτου κλίμακος, συνδυαζόμενα με την ρωσο-ουκρανική σύγκρουση. Το ένα εξ αυτών είναι η διαφαινόμενη πολιτική μεταβολή στην Ευρώπη. Δεν είναι μόνο οι ανατολικές χώρες στην διακυβέρνηση πολλών εκ των οποίων (π.χ. Ουγγαρία, Πολωνία) έχουν ανέλθει κόμματα και πρόσωπα που ευθέως αμφισβητούν το κυρίαρχο μοντέλο-«όραμα» της διαστροφικής οικονομοκεντρικής και εθνοκτόνου (δήθεν) Ευρωπαϊκής Ενώσεως (€.€.) προτάσσοντας εθνοκεντρικές προτεραιότητες. Τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα δείχνουν τάση αλλαγής και στην δυτική Ευρώπη. Και αν στην Γαλλία υπήρξε απλώς ενδυνάμωση αυτών των δυνάμεων (Λεπέν) που παραμένουν όμως στην αντιπολίτευση, στην Σουηδία και στην Ιταλία, αποκτούν πλέον κυβερνητικό ρόλο! Ιδίως η Ιταλία αποτελεί ιδιαίτερη και πιο σημαντική περίπτωση με δεδομένο ότι πρόκειται για την τρίτη μεγαλύτερη χώρα (από πληθυσμιακής και οικονομικής-βιομηχανικής απόψεως) της €.€. (και ιδρυτική αυτής) με διαχρονικά σημαντικό ρόλο στα ευρωπαϊκά πράγματα. Τόσο ο συμβολισμός όσο και η ουσία αυτής της αλλαγής είναι τεράστια. Ιδίως μάλιστα όταν η Τζώρτζια Μελόνι, η οποία θα αναλάβει την πρωθυπουργία στην Ιταλία, προέρχεται από τα σπλάχνα του μεταπολεμικού φασιστικού κόμματος (MSI)! Θα μακροημερεύσει άραγε ή θα υπονομευθεί το κυβερνητικό αυτό σχήμα; θα μείνει πιστή στις καταβολές της η Μελόνι ή θα αναγκασθεί να βάλει τόσο νερό στο κρασί ώστε δεν θα διαφέρει από …νερό; Άγνωστο. Σίγουρα όμως η νίκη της Μελόνι και του κόμματός της («Αδέρφια της Ιταλίας») που θα σχηματίσει κυβέρνηση σε συνεργασία με την επίσης φασίζουσα «Λέγκα του Βορρά» του Ματέο Σαλβίνι και με το, συρρικνωμένο πλέον, κόμμα (Φόρτσα Ιτάλια) του δεξιού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, κάθε άλλο παρά χαροποιεί το σκοτεινό ιερατείο απεθνισμένων τεχνοκρατών των Βρυξελλών… Οψόμεθα, αν και, δυστυχώς, τα πρώτα δείγματα γραφής της Μελόνι είναι λίαν απογοητευτικά: ομνύει μετ’ επιτάσεως στον αμερικανονατοϊσμό (όπως και ο Σαλβίνι και ο Μπερλουσκόνι) και ευθυγραμμίζεται με τις ντιρεκτίβες της €.€., με μόνη – ευτυχώς – εξαίρεση την κάποια σκλήρυνση της στάσεως αναφορικώς με το φλέγον ζήτημα της μεταναστεύσεως. Ας ελπίσουμε ότι πρόκειται περί τακτικής της για να κερδίσει χρόνο, διαφορετικά, θα αποτελέσει μία ακόμη απογοήτευση συμβιβασμού με το Σύστημα.
Το δεύτερο σημαντικό ζήτημα αφορά πιο στενά την Ελλάδα, μπορεί όμως να λειτουργήσει καταλυτικά σε ευρύτερο πλαίσιο, δεδομένης της διεθνούς συγκυρίας που σκιαγραφήσαμε ανωτέρω, ως πυροκροτητής. Πρόκειται για την θεαματική κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων έναντι της Ελλάδος, που κάθε μέρα γίνεται πιο έντονη. Η αμφισβήτηση των συνόρων και η αναθεωρητική ατζέντα της Τουρκίας δεν είναι κάτι καινούριο. Η έντασή όμως και η ιταμότητα του τελευταίου διαστήματος εκ μέρους της Τουρκίας δείχνει να ξεπερνά κάθε όριο. Παρά την μόνιμη υποχωρητικότητα της ελληνικής πλευράς, η έξαρση της επιθετικής ρητορικής (και πρακτικής) της Τουρκίας οδηγεί καταφανώς στην εκδήλωση κάποιας επιθέσεως στο σύντομο μέλλον. Ακόμα και αν ο σκοπός των Τούρκων ιθυνόντων είναι ο εκφοβισμός και η παράλυση της ελληνικής πλευράς (της πολιτικής ηγεσίας και της κοινωνίας εν γένει) ώστε η Ελλάδα να υποχωρήσει αμαχητί στον υπαγορευόμενο από την Τουρκία ταπεινωτικό ενδοτισμό, η τόση ρητορική έξαρση αυτοεγκλωβίζει την τουρκική ηγεσία εν είδει αυτοεκπληρουμένης προφητείας. Δηλαδή, από ένα σημείο και μετά, η Τουρκία δεν θα μπορεί να μην επιτεθεί, λόγω των πιέσεων από το φιλοπόλεμο ακροατήριο του εσωτερικού της το οποίο δεν θα μπορεί να ελέγξει όταν τόσο το έχει ντοπάρει… Είναι σαν ένα αεροπλάνο που ανεβάζει την ταχύτητά του για να απογειωθεί από τον διάδρομο του αεροδρομίου. Από μία κρίσιμη ταχύτητα και μετά δεν μπορεί αν μην απογειωθεί. Είναι αδύνατον να σταματήσει! Πρέπει ή να απογειωθεί ή να συντριβεί. Αυτό συμβαίνει με την κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων. Οδηγούν νομοτελειακά σε επίθεση. Σημειακή (θερμό επεισόδιο) ή εκτεταμένη; Κλασική ή υβριδική; Άγνωστο. Πώς θα απαντήσει η ελληνική πλευρά; Αίνιγμα. Πάντως ούτε η ηγεσία της Ελλάδας εμπνέει εμπιστοσύνη για μία απάντηση αντάξια της ελληνικής ιστορίας, ούτε οι αντικειμενικές δυνατότητες συνηγορούν σε κάτι τέτοιο, κυρίως όμως είναι η σοκαριστική αμεριμνησία της Ελλαδικής κοινωνίας που οδηγεί σε μαύρες σκέψεις.
Ωστόσο, παρά την γενική μαυρίλα, τόσο σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο, θα πρέπει να διατηρούμε μία συγκρατημένη αισιοδοξία, καθώς η υπάρχουσα παρακμιακή κατάσταση της Ελλάδος (όπως και όλης της Ευρώπης) συνιστά έναν αργό αλλά βέβαιο θάνατο και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη και για όλη την γη. Συνεπώς κάθε κατάσταση εντάσεως και αναβρασμού, πολλώ δε μάλλον μίας πολεμικής συγκρούσεως, ταράσσει τα λιμνάζοντα ύδατα και λειτουργεί ως μηχανισμός καθάρσεως του εθνικού κορμού. Εκτός από τα προφανή άμεσα θετικά αποτελέσματα που επιφέρει (de facto σφράγισμα των συνόρων και διακοπή της συνεχούς ροής αλλοφύλων εποίκων, διάθεση αποχωρήσεως ανεπιθυμήτων παρεισάκτων, βιαία αφύπνιση της ναρκωμένης και αλλοτριωμένης κοινωνίας – σοκ πραγματικότητος – πάταξη μαμοθρεφτίλας) συνιστά ένα παράθυρο στο απρόβλεπτο, στο «ιστορικό απρόοπτο», εκεί όπου ξεπροβάλλει αινιγματικά η «πανουργία της ιστορίας», τότε που κάθε συντονισμένη δράση, ακόμα και ολιγαρίθμων αλλά δυναμικών, συνειδητοποιημένων και αποφασισμένων ομάδων μπορεί να επιφέρει δυσανάλογα σημαντικά αποτελέσματα και να κινητοποιήσει ακόμα μεγαλύτερες μεταβολές! Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν!
ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΤΗΡ ΠΑΝΤΩΝ!
