Στην διάρκεια των τελευταίων ετών παρατηρούνται στην χώρα μας συνεχείς, ενορχηστρωμένες και ποικιλόμορφες επιθέσεις εναντίον του χριστιανισμού με διαρκώς αυξανόμενη ένταση. Το παράδειγμα των τραγελαφικών στολισμών του δήμου Αθηναίων εν όψει των Χριστουγέννων, αν και φαινομενικώς ήσσονος σημασίας, δείχνει ξεκάθαρα τις προθέσεις του πολιτικού καταστημένου. Παρότι είναι σαφές ότι το δεδομένο μίσος της αριστεράς προς τον χριστιανισμό έχει εδραιώσει μια μεγάλης εκτάσεως εκστρατεία αντιχριστιανικής προπαγάνδας, ιδιαιτέρως από την μεταπολίτευση και μετά, οπότε και η αριστερά ανέλαβε την πνευματική/πολιτιστική καθοδήγηση της χώρας με τις ευλογίες της δεξιάς, οι πρόσφατες επιθέσεις που δέχεται ο χριστιανισμός εισάγουν καινούργια στοιχεία, που δείχνουν ξεκάθαρα ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια μεγάλης κλίμακος προσπάθεια αποχριστιανισμού της χώρας. Στις επιθέσεις αυτές πέρα από την αριστερά σημαντικότατο ρόλο πλέον διαδραματίζουν και οι νεοφιλελεύθεροι κύκλοι της δεξιάς, που υποτίθεται ότι εκφράζει συντηρητικά/πατριωτικά ένστικτα. Επίσης η επίσημη Εκκλησία επιδεικνύει μια πρωτοφανή στάση αδιαφορίας και απάθειας απέναντι στις επιθέσεις, με μόνον κάποιες σποραδικές αντιδράσεις από συγκεκριμένους ιεράρχες να δείχνουν ότι υπάρχει έστω και η παραμικρή διάθεση άμυνας. Στο παρελθόν, παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες των κύκλων της “διανόησης”, το λαϊκό θρησκευτικό ένστικτο σε συνδυασμό με την επιρροή συντηρητικών δυνάμεων στην πολιτική και αλλού, αλλά βεβαίως και την αντίσταση που προέβαλε η επίσημη Εκκλησία, είχαν κατάφερει να ανασχέσουν ώς έναν βαθμό τις επιθέσεις εναντίον του χριστιανισμού, αν και η σταδιακή του υποχώρηση, κυρίως στη νεολαία, είναι δεδομένη.
Η επίθεση εναντίον του χριστιανισμού βεβαίως και δεν είναι τοπικό αλλά παγκόσμιο φαινόμενο, που μάλιστα στις χώρες της βορείου Ευρώπης, όπως για παράδειγμα η Σουηδία, τείνει να περιθωριοποιήσει αλλά και να διαστρεβλώσει τον χριστιανισμό σε τέτοιον βαθμό, που έχει πλέον εκπέσει σε μιαν οικτρώς διεστραμμένη καρικατούρα θρησκείας κι απωλέσει οποιανδήποτε επιρροή στις μάζες διέθετε κάποτε. Είναι μάλιστα ενδεικτικό της παρακμής, της συγχύσεως, και της αντιστροφής της πραγματικότητος το γεγονός ότι στις προσπάθειες αποχριστιανισμού πρωτοστατούν οι ίδιοι οι ιεράρχες του χριστιανισμού (!), με ηγέτη τον ανεκδιήγητο ισλαμολάγνο Πάπα Φραγκίσκο.
Η εξήγηση που προσφέρει η αριστερά για το μίσος της απέναντι στον χριστιανισμό και τους αγώνες της για την καταστροφή του έχει διαχρονικώς παραμείνει περίπου σταθερή: “Ο σκοταδιστικός, δογματικός και οπισθοδρομικός χριστιανισμός έρχεται σε αντίθεση με τις προοδευτικές αξίες του σοσιαλισμού και κρατάει τον λαό δέσμιο αναχρονιστικών αντιλήψεων”. Το αφήγημα αυτό, που με διάφορες μικρές παραλλαγές επαναλαμβάνεται εδώ και πολλές δεκαετίες, έχει φτάσει να γίνει πιστευτό από μεγάλες μερίδες της μάζας που αγνοούν τις ουσιώδεις ομοιότητες μεταξύ χριστιανισμού και μαρξισμού εις ό,τι αφορά στην καταγωγή, στην κεντρική τους κοσμοθεωρία και σε διάφορες εκφάνσεις τους (περισσότερα πάνω σε αυτό μπορούν να βρεθούν σε παλαιότερό μας άρθρο: https://www.armahellas.com/2017/01/25/20764/). Οι ελευθέρως σκεπτόμενοι και στοιχειωδώς ευφυείς ήσαν πάντοτε σκεπτικοί απέναντι σε αυτήν την τελείως απλοϊκή ερμηνεία του μίσους, καθώς ο μαρξισμός είναι εξίσου ή και περισσότερο σκοταδιστικός, δογματικός και οπισθοδρομικός από τον χριστιανισμό. Και αν οι πραγματικοί λόγοι του μίσους της αριστεράς προς τον χριστιανισμό αποτελούσαν πεδίο υποθέσεων και θεωριών στο παρελθόν, οι εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών, και ακόμη περισσότερο των τελευταίων ετών, με αποκορύφωμα την τελική ολοκληρωτική επίθεση στην Δύση μέσω της “προσφυγικής κρίσης”, έχουν ρίξει τις μάσκες. Η υστερική λαγνεία της αριστεράς προς το
Ισλάμ, το οποίο, αν και μοιράζεται κοινή καταγωγή με τον χριστιανισμό, είναι ασυγκρίτως πιο σκοταδιστικό και δογματικό, προσαρμοσμένο καθώς είναι στην φυλετική ταυτότητα των λαών στους οποίους διαδόθηκε, δεν είναι απλώς προϊόν της αρρωστημένης, χαώδους και σχιζοφρενικής ψυχοσυνθέσεως των αριστερών, αλλά αποτελεί την πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι η εξήγηση που προσέφερε η αριστερά για τον πόλεμό της εναντίον του χριστιανισμού δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα παραπέτασμα καπνού.
Καλώς ή κακώς ο χριστιανισμός, ως συνέπεια των αιώνων κυριαρχίας του στην Δύση, έχει ταυτισθεί με τον δυτικό άνθρωπο, με τον λευκό άνθρωπο. Αν και οι βασικές αρχές του (εκ του ιουδαϊσμού προερχομένου) χριστιανισμού στην πραγματικότητα δεν έχουν καμμία σχέση με τις Άριες αρχές του δυτικού ανθρώπου, όπως αυτές διαμορφώθηκαν δια μέσου των χιλιετιών εξελίξεώς του και διατυπώθηκαν με τον πλέον μεγαλειώδη τρόπο από τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, που ο χριστιανισμός κατέστρεψε, το γεγονός αυτό έχει εν πολλοίς ξεχαστεί για διάφορους λόγους, ένας εκ των οποίων είναι και η, μη αμελητέα, μετάλλαξη (προς το καλλίτερο) στην οποία υπεβλήθη ο χριστιανισμός, ώστε να μπορέσει να εδραιωθεί στους λαούς της Ευρώπης. Το παράδοξο είναι ότι, παρά την ταύτιση του χριστιανισμού με την Δύση, αν εξαιρέσουμε τις Η.Π.Α. και την Ρωσία, κορυφαίες ως προς το μέγεθος πληθυσμού χριστιανών είναι χώρες της Λατινικής Αμερικής (Βραζιλία, Μεξικό), της Ασίας (Φιλιππίνες) και της Αφρικής (Νιγηρία, Κονγκό, Αιθιοπία)!
Η κραυγαλέα αντίθεση αφ᾿ ενός μεν του μίσους προς τον χριστιανισμό, αφ᾿ ετέρου δε της “αγάπης” προς το Ισλάμ δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι οι επιθέσεις της αριστεράς στον χριστιανισμό είναι και ήσαν πάντοτε συγκεκαλυμμένες επιθέσεις εναντίον του λευκού ανθρώπου και του πολιτισμού που αυτός έχει δημιουργήσει! Οι επιθέσεις αυτές αποτελούν απλώς μέρος του εναντίον των λευκών ολοκληρωτικού πολέμου, που είχε ως πρώτο στόχο να διαβρώσει και να καταστρέψει όλα τα δομικά συνεκτικά συστατικά των δυτικών κοινωνιών, προτού στραφεί κατά μέτωπον εναντίον της ίδιας της βιολογικής υποστάσεως των λευκών, όπως πλέον ακριβώς συμβαίνει απροκαλύπτως κατά τα τελευταία έτη. Εάν το Ισλάμ ή οποιαδήποτε άλλη θρησκεία, ακόμη και η πιο εσωτερική και πνευματικώς προσανατολισμένη θρησκεία της Άπω Ανατολής, είχε συνδεθεί με τους λευκούς, δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι αυτή θα καθίστατο αποδέκτης του μίσους της αρρωστημένης μισανθρωπικής αριστεράς.
Σε αυτή την ζοφερή εποχή, με τον λευκό άνθρωπο στο χείλος του γκρεμού, στην ύστατη προσπάθεια που οφείλει να κάνει για την επιβίωση δεν έχει τίποτα να περιμένει από τον Κλήρο. Η στάση της επίσημης χριστιανικής Εκκλησίας απέναντι στην “προσφυγική κρίση”, που κυμαίνεται από αδιαφορία, στην καλλίτερη περίπτωση, έως και λυσσασμένη υποστήριξη του εποικισμού της λευκής χριστιανικής Ευρώπης από μάζες αλλοφύλων μουσουλμάνων του Τρίτου Κόσμου, αποτελεί την τρανότερη απόδειξη ότι εν τέλει κακώς έχει ταυτιστεί ο χριστιανισμός με την λευκή ανθρωπότητα…
Ο χριστιανισμός έχει κλείσει πλέον τον κύκλο του στην Δύση – και τίποτε δεν μπορεί πια να το αλλάξει αυτό. Εάν ψάχνουμε από κάπου να κρατηθούμε κατά την πτώση στον γκρεμό, τότε πρέπει να ανατρέξουμε στις πραγματικές και πρωταρχικές παραδόσεις και αξίες, στα πραγματικά ένστικτα της Φυλής, όπως αυτά είχαν διαμορφωθεί πολύ πριν η επέλαση του χριστιανισμού θέσει τις βάσεις για την αλλοίωση και την αντιστροφή τους.
Σημείωσις συντάξεως
Αναρτούμε αριστερά την εξής σχετική είδηση-τραγική ταυτόχρονη επιβεβαίωση του άρθρου: