ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΣ.

  Κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί από το ελλαδικό ανθελληνικό κράτος τριήμερος εορτασμός της μνήμης του “Πολυτεχνείου”, της γνωστής φαιδράς ιστορίας που υποτίθεται πως “έριξε την χούντα”, δηλ. τὸ στρατιωτικὸ καθεστώς, ενώ ήδη τα ηνία της χώρας είχε η πολιτικὴ κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Δεν θα σχολιάσουμε όμως εδώ τα γνωστά στους περισσοτέρους γεγονότα της ημέρας εκείνης, ούτε τις εξωτερικὲς πολιτικὲς συγκυρίες ποὺ υποκρύπτονται την συγκεκριμένη περίοδο ως ειδικό κίνητρο και αφορμή για τον ξένο παράγοντα και υπηρεσίες που τα σχεδίασαν και χρησιμοποίησαν, μα θα επικεντρωθούμε ιδιαιτέρως σε μιαν ειδική πτυχή της όλης ιστορίας, συμβάλλοντας έτσι στην ειδολογική της ταξινόμηση και κατανόηση, στα πλαίσια μιας ευρύτερης και βαθύτερης κατανοήσεως της Ιστορίας.

Είναι αναπόφευκτη η σύγκριση της ημέρας αυτής, της εορτής της “μνήμης του Πολυτεχνείου” με το “ολοκαύτωμα”, αφού εάν κανείς παρατηρήσει τα βασικά σημεία στα οποία βασίζεται η “εορτή” αυτή, θα συνειδητοποιήσει πως πρόκειται ακριβώς για μία μικρογραφία του “ολοκαυτώματος”, ως μία εντελώς ανάλογη, τοπική εκδοχή του, δίκην ενός εντοπίου ολοκαυτώματος, με αναφορές σε και έρευνες για “εκατόμβες νεκρών” κατά τις ημέρες εκείνες, που επανειλημμένως κατέκλυσαν τις εφημερίδες αλλά επίσης συνεχίζουν, περιοδικώς, ενίοτε να κατακλύζουν ακόμα και σήμερα μέρος των ΜΜΕ.

Όπως ακριβώς δηλαδή μία μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία μεταφέρεται ως τηλεοπτική σειρά σε τοπικούς σταθμούς.

Και οι δύο περιπτώσεις φέρονται ως κάτι το ιερό, που δεν επιτρέπεται κανείς ν᾿ αγγίξει, οὐτε καν να το διανοηθεί: πράγμα που, μάλιστα, παρέχει και στις δύο αφηγήσεις την άνεση αυθαιρέτων “αναφορών” και ισχυρισμών, χωρίς ιδιαίτερη ανησυχία περί αποδείξεων, εφ᾿ όσον μόνον, φυσικά, συνδράμουν στην “σωστή” κατεύθυνση! Το “αδιανόητον” κάθε ανεξάρτητης εξετάσεως ισχύει ακόμη κι όταν προϋπάρχουν έρευνες/αναφορές/εκθέσεις είτε εισαγγελέων και ανακριτών της δημοκρατίας, που εξουδετερώνουν το παραμύθι (Πολυτεχνείο) είτε μελέτες εμβριθών ιστορικών ερευνητών και τεχνικών (όπως π.χ. του ειδικού αμερικανού μηχανικού θαλάμων αερίων Fred Leuchter, κατ᾿ ανάθεσιν καναδικού δικαστηρίου), συχνότατα μάλιστα ακροαριστεράς πολιτικής προελεύσεως (π.χ. Ρ. Φωρισόν, Ροζέ Γκαρωντύ) ή και εβραϊκής ακόμη καταγωγής (πρβλ. https://www.armahellas.com/?p=14246) – αδιάφορον!

  Ακόμη, και στις δύο περιπτώσεις, τηρουμένων φυσικά των σχετικών μεγεθών, εδόθησαν πλουσιοπάροχες συντἀξεις στις “οικογένειες των θυμάτων” (ή και στα ίδια, “επιβιώσαντα” θύματα, των οποίων όμως έτσι οι αριθμοί, δυνάμει της γνωστής αμετροεπείας και ακορεστίας του περιουσίου λαού, σπάνε κάθε λογική αριθμητική θεώρηση, που πλέον εκτοπίζεται από μιά ταλμουδική αριθμητική!), μόνο που στην περίπτωση του Πολυτεχνείου ΟΥΔΕΙΣ δικαιούχος ενεφανίσθη – ούτε, φυσικά, κι ο … χαροκαμένος μνηστήρας της πεντάμορφης “Ηλένιας”… Τούτο οφείλεται κυρίως στην πολύ μικρότερη κλίμακα και περίμετρο αναφοράς του ελλαδικού μύθου, καθώς υπερβολική εντρύφηση στις λεπτομέρειες τέτοιων προσφάτων και τόσο κοντινών γεγονότων μιας τόσο μικράς επικρατείας θα εξέθετε το όλον ετοιμόρροπο και διά της προπαγανδιστικής σφυροκοπήσεως και μονομερείας μετά πολλής βίας επιβιώνον οικοδόμημα ψεύδους σε υπερβολικό κίνδυνο.

Πιστεύω, εν τούτοις, ότι αν το ΚΚΕ δεν προσπαθούσε μόνον εκ των υστέρων με τεχνάσματα να μπεί στον χορό των ηρωικών εορταστών, παρ᾿ ότι (!) μάλιστα κατά τις κρίσιμες ημέρες ήταν αντίθετο, αλλά είχε συμμετάσχει ενεργώς στα γεγονότα, πιστεύω ότι τότε αυτό θα προσπαθούσε να σκηνοθετήσει κάποιους δικούς του “δικαιούχους”. Διότι το ΚΚΕ, από της ιδρύσεώς του φέρον την εβραϊκή ψυχοσύνθεση στο ψυχονοητικό γονιδίωμά του [*], διακρίνεται κατ᾿ εξοχήν από την κλαψούρα και την διεκτραγώδηση διώξεων, μαρτύρων, βασανιστηρίων – σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από την υπόλοιπη, παρομοίας εν τούτοις υφής, αριστερά, όπως άλλωστε αυτή η “υπόλοιπη” κυρίως κατέδειξε το ανάλογο ταλέντο της και στην εν λόγῳ πρίπτωση του Πολυτεχνείου: Είναι δε το γοερώς κλαυθμηρίζειν γνώρισμα της αριστεράς και δη του ΚΚΕ, καθώς τούτο ακριβώς το γνώρισμα χαρακτηρίζει όχι μόνον τον ίδιο τον περιούσιο λαό, ακόμη από τις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης εμφανέστατα, αλλά επίσης και ο,τιδήποτε προέρχεται από αυτὀν, ουχ ήσσον δε και τον Χριστιανισμό (διωγμοί, μάρτυρες κ.λπ., χωρίς καμμία πραγματική ιστορική αντιστοιχία μεγεθών).

  Συνεχίζοντας τον σημειολογικό παραλληλισμό, στην μία περίπτωση “ένα άρμα μάχης κατεπλάκωσε 4-7-15-400” φοιτητάς, ενώ στην άλλη διάφορα του τύπου “εξαφανίστηκαν απλώς τα πτώματα και η τέφρα 500 χιλιάδων έως και 6 εκατομμυρίων θυμάτων” οπότε, φυσικά, “οι αποδείξεις απλώς εξαφανίστηκαν” και “δεν είναι εύκολο να γνωρίζουμε πόσοι ήσαν”. Παρεμπιπτόντως, ευρεθείς προσφάτως στο Βερολίνο, επεσκέφθην μεγάλο υπόγειο καταφύγιο από την εποχή του πολέμου, όπου διεξήγετο ξενάγησις. Κάποια στιγμή η νεαρά ξεναγός, όταν βρεθήκαμε μπροστά από μιά μεγάλη σειρά ερμαρίων που ενδεικτικώς είχαν μεταφερθεί εκεί από στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ώστε να μη χάνεται η ευκαιρία οι επισκέπτες να λαμβάνουν μιά καλή δόση ψευδούς προπαγάνδας, μας εξήγησε τι περιείχαν αυτά τα ερμάρια: περιείχαν, λέει, αναλυτικότατα αρχεία ασθενείας των εγκλείστων, που παρακολουθούνταν από γιατρούς πολύ προσεκτικά και ΟΛΑ καταγράφονταν! Αυτά ακριβώς τα αρχεία τώρα, συνεχίζει η νεαρά παπαγάλος, μεταπτυχιακή φοιτήτρια συγχρόνου Ιστορίας σημειωτέον, χρησιμοποίησαν πολλοί εξ αυτών, κυρίως Ιουδαίοι, που διεκδίκησαν αποζημιώσεις από το μεταπολεμικό “γερμανικό” κράτος. Προφανώς δεν δελεάστηκε το παπαγαλίστικο μυαλουδάκι της από την προφανή ανακύπτουσα απορία: πως λοιπόν δεν χρησιμοποιούν αυτά τα “λεπτομερἐστατα” χρονικά υγείας των εγκλείστων στρατοπέδων, προκειμένου να τεκμηριώσουν και τα … εκατομμύρια δολοφονηθέντων σ᾿ αυτά; Δεν γράφονταν τίποτε γι᾿ αυτούς στα “λεπτομερέστατα υγειονομικά αρχεία”, αντάξια της γνωστής γερμανικής διεξοδικότητος και ακριβείας; Και πως γίνεται, σε μια τέτοια καλλιεργουμένη ατμόσφαιρα “ευλαβούς αγανακτήσεως” για τα “φοβερά εγκλήματα” του “ναζισμού” η πλέον απλή νοητική λειτουργία και ικανότης να παραλύεται και να τίθεται εκτός, ώστε η δύναμη υποβολής να αντιπαρέρχεται και να περιφρονεί κάθε στοιχειώδη λογική;

Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, το Σύστημα φέρεται μεν να επιδεικνύει μία πλήρη ανοσία κι αναισθησία εις ό,τι αφορά στο περιεχόμενο κάθε αντικειμενικής κριτικής ή απλής θέσεως ερωτημάτων, καθ᾿ όσον η αντίστοιχη αφήγηση, και παρ᾿ όλες τις αντικρουόμενες κι αντιφατικές της “εγκεκριμένες” εκδοχές, υπέχει status κυρίως επισήμου θρησκευτικού θεσφάτου, υπεράνω κριτικής και λογικής προσεγγίσεως, “ηθικὠς” υποχρεωτικού για όλους τους πολίτες, το Σύστημα όμως φανερώνει, αντ᾿ αυτού, την ευαισθησία του με την επίθεσή του ΟΧΙ, συνήθως, στο ίδιο το περιεχόμενο της όποιας κριτικής αλλά εναντίον των ασκούντων κριτική: καθ᾿ όσον η όλη σύσταση και υφή του αντιστοίχου μύθου είναι τόσο θνησιγενής, πραγματολογικώς και λογικώς θεωρουμένη, ώστε και η ελαχἰστη ελευθερία κριτικής προσεγγίσεως θα τον εκμηδένιζε και γελοιοποιούσε εντός απειροστού χρόνου!

Τόσον, όμως, η δογματική αριστερά όσον και η μαρξιστολιμπεραλιστική “ιντελιγκέντσια”, με ρίζες στον καλβινισμό και τον δογματικό πουριτανισμό που προλείαναν το έδαφος, έχουν προπαιδεύσει τον δυτικό άνθρωπο στην θλιβερή παθητικότητα της υποταγής σε μιαν “αδιαμφισβήτητη” καθωσπρέπεια, που στηρίζεται και στους συναφείς της συγγενείς μύθους – είτε πρόκειται για την βίβλο είτε για τα “ουμανιστικά θέσφατα” είτε για τα … αποκεκαλυμμένα αδιαμφισβήτητα δόγματα του Μαρξ…

Η καθωσπρέπεια αυτή της “ηθικής συμμορφωτικής επιταγής” επιβάλλει αδιαμφισβητήτους όρους και άκαμπτες αφηγήσεις, όπως ακριβώς επί παραδείγματι της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή, που στιγμιαίως μετέτρεψε τους δειλούς κι αγραμμάτους ψαράδες σε πανσόφους και πολυγλώσσους γενναίους ρήτορες: τέτοιες αφηγήσεις δεν επιδέχονται καμμιάς κριτικής ή αμφισβητήσεως, ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή είναι προφανέστατα άτοπες…

Η “ευλαβής” αυτή δογματική προσκόλληση προσέλαβε ψυχωσικές διαστάσεις μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο, δυνάμει της απόλυτης εκμηδενίσεως διά των όπλων και της κτηνώδους, τρομοκρατικής μεταπολεμικής ιδεολογικοπολιτικής επιβολής των “Συμμάχων”, που όλο και πιο απροκάλυπτα ξεγλιστρούσαν στην πλήρη εξουσία του Εβραϊσμού, με την γνωστή του ακόρεστη κι εκδικητική αμετροέπεια κι αυθάδεια, μάλιστα δε της Εβραϊκής “Σχολής της Φραγκφούρτης”, του δικού της πνευματικού παιδιού που αποτελεί η UNICEF – όπως και, κατ᾿ επέκτασιν, ο Ο.Η.Ε. – και που, δυνάμει της ιδεολικοπολιτικής καθυποτάξεως όλων των Λευκών Εθνών, επιχρίεται παγκόσμιο κύρος “αδιαμφισβητήτου αντικειμενικότητος” – και ούτω καθ᾿ εξής.

  Σύμβολο αυτής της καθυποτάξεως κατέστη πλέον έκτοτε το περιβόητον “Ολοκαύτωμα”, καθώς μάλιστα οι επί τη βάσει τούτου εγειρόμενες απαιτήσεις δεν είναι μόνον οικονομικής φύσεως, προσεπιφέροντας αμύθητα πλούτη και ποτάμια χρήματος στο Ισραήλ, σε διάφορα σιωνιστικά καθιδρύματα και σε εκατομμύρια μεμονωμένων Εβραίων (πρβλ. την περίφημη σχετική έρευνα κι ανάλυση του Εβραίου ακαδημαϊκού Norman Finkelstein, “The Holocaust Industry”) – αλλά, πολύ περισσότερο, ιδεολογικοπολιτικής και “ηθικής”, δηλαδή δογματικώς ηθικολογικής φύσεως, καθώς μέσῳ αυτού και της όλης σχετικής, δογματικώς και διά πλύσεως εγκεφάλου επιβαλλομένης, ιστοριογραφίας και αναλύσεως κατεσκεύασε η συστημική προπαγάνδα, το Hollywood, η κατευθυνομένη “παιδεία” και τα ελεγχόμενα και απαύστως προς τούτο μοχθούντα Μ.Μ.Ε. ωρισμένα τρομερά φόβητρα-σκιάχτρα, όπως του “Ναζισμού”, του “φασισμού” (… άλλης μιάς εννοίας-λάστιχο στα χέρια τους…), του “ρατσισμού” και λοιπά. Τα εν λόγῳ φοβερά Σκιάχτρα επιτελούν μια κομβική ζωτική λειτουργία για την εμπέδωση του Συστήματος:

Διότι έπειτα τα Σκιάχτρα αυτά ανακαλούνται και συσχετίζονται κάθε φορά προς το αντίθετο της νοσηράς εκφυλιστικής θέσεως που αυτοί θέλουν κάθε φορά να προωθήσουν, του τύπου: “πολυαναφέρεσαι στην Πατρίδα/στους προγόνους/στους απογόνους/στο Ἐθνος/στην οικονομική αυτάρκεια του Κράτους/στον έλεγχο των συνόρων/στην φυλετική προέλευση/στην κληρονομικότητα/στα ιδεώδη της Παραδόσεως, του Αίματος και της Γης/στην εξυγίανση της τέχνης/κατά της σύγχρονης “τέχνης” κ.λπ. – ξέρεις, λοιπόν, ότι το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι Ναζί, κι έτσι οδηγηθήκαμε στο ολοκαύτωμα; ΟΧΙ, ποτέ πια – καμμιά ελευθερία σ᾿ αυτούς που θέλουν να μας την στερήσουν! Δεν υπάρχει χώρος για τέτοιες κρυπτοναζιστικές θέσεις!” κ.λπ., κ.λπ. …

Αυτή η κατά βούλησιν συσχέτιση/ταύτιση του εκάστοτε στόχου τους προς αυτά τα ψυχολογικά Σκιάχτρα, στα οποία εν τῷ μεταξύ είχαν διά παραπληροφορούντος βομβαρδισμού και πλύσεως εγκεφάλου παθολογικώς και νοσηρά συναισθηματικώς υπερευαισθητοποιήσει τις μᾶζες, μάλιστα δε τις … “ακαδημαϊκές μάζες” των “μορφωμένων” και των “διανοουμένων”, υπήρξεν ανέκαθεν γελοιότατα αμετροεπής – αλλά συνεχώς και βαθμιαίως, ήτοι μεθοδικώς, κατά την αμετροέπεια επιδεινουμένη, καθώς φέρει τον εκάστοτε στόχο σε συμφυρτική επαφή/συναισθηματική ταύτιση με το εγκαθιδρυμένο πια στον ψυχισμό του παραληρούντος εξηρτημένου κοινού Σκιάχτρο, καθοδηγώντας τα βήματά τους σέ μιά βαθμιαία αλληλουχία που, εν τέλει, οδηγεί στην απόλυτη και εντελή Σύγχυση και Διάλυση, εσωτερική και εξωτερική παραλλήλως. Αυτής της διαδικασίας θύματα είναι, μάλιστα, οι περισσότερο (παρα)μορφωμένες τάξεις του πληθυσμού, καθώς ακριβώς αυτές την υφίστανται εντατικότερα και συστηματικότερα. Κατόπιν έρχονται οι εκπληκτικοί εγκέφαλοι της αριστεράς και “διαπιστώνουν” ότι οι πλέον άμοιροι μακράς σχολικής εκπαιδεύσεως είναι, στατιστικώς, και πιο πατριώτες, πιο φυσιολογικοί, διατηρούν κάποια υγιή ένστικτα και αντανακλαστικά, (… όπως π.χ. η περιβόητη “εχθροπάθεια” των μαγείρων του αντιρατσιστικού!), τα οποία οι ίδιοι έχουν ξεριζώσει (μαζί με κάθε ίχνος ψυχονοητικής υγείας, αλκής και αυθεντικής, μη προκατασκευασμένης, νοημοσύνης) για να είναι “αντιρατσιστές”, “μη ομοφοβικοί”, “ανοιχτοί στον κόσμο” κ.ο.κ., με τις γνωστές τους παπαγαλίστικες καραμέλες και τσιτάτα. Φυσικά δεν θα περιμέναμε τίποτε καλλίτερο από την νοημοσύνη κονσέρβας που το πολύ διαθέτουν.

  Έτσι, καταλήξαμε, λοιπόν, ο κοινός πατριωτικός λόγος να δαιμονοποιείται, συσχετιζόμενος αμέσως με το εν λόγῳ φόβητρο, το τεχνητό Σκιάχτρο του “ναζισμού-φασισμού” δηλαδή – όλα, βεβαίως, απλοποιημένα σε μια χυδαία λαϊκίστικη εκδοχή προς ευρείαν κατανάλωση, εκδοχήν ελάχιστα έως ουδόλως αποδίδουσα το αρχικό τους και ιστορικώς αληθές περιεχόμενο. Έτσι οφείλει, άρα, κανείς να είναι πολύ προσεκτικός αν αρθρώνει πατριωτικό λόγο – και καλλίτερα να το αποφεύγει!

Παρομοίως, αν δεν έχει αναπροσαρμόσει και καταπιέσει κάθε φυσικό του ένστικτο και διάκριση, ώστε να μη πάσχει από (προσποιουμένη, φυσικά!) ολική αχρωματοψία, υποπίπτει στο θανάσιμο αμάρτημα του “ρατσισμού” – άλλη φοβερά όψις του Σκιάχτρου…

Αν δε τυχόν πιστεύει κάποιος στην ξεχωριστή φύση και ρόλους των δύο φύλων (απίστευτη … εκτροπή!!!), τότε υποπίπτει πάλι σε θανάσιμο αμάρτημα, αφού και οι “ναζί” έκαναν ακριβώς το ίδιο!

  Το ίδιο, ακόμη, αν αμφισβητεἰ κάποιος ότι είναι … “απολύτως φυσιολογική” η ομοφυλοφιλία, οι “γάμοι” και το δικαίωμα υιοθεσίας τῶν εντελώς πια ξεσαλωμένων ομοφυλοφίλων αλλά και η πομπωδώς εξαπολυομένη επιθετική και αηδιαστική κατακλύζουσα “πολιτική ορθότης” και επιβολή των “gay pride parades”, που και αποτελεί τον τελευταίο καρπό του δηλητηριώδους Συστημικού δένδρου, τουλάχιστον υπό την έννοιαν της αναγωγής του σε … επείγουσα πολιτική προτεραιότητα (!!!) – με επιθετική χρήση του απέναντι των Σέρβων, των Ρώσων και άλλων … “καθυστερημένων” ανατολικοευρωπαίων, που μένουν … υπερβολικά πίσω στην επιτακτική απαίτηση πλήρους και ολικής Σήψεως… Φυσικά κάτι τέτοιο δεν θα τολμούσαν μερικές δεκαετίες νωρίτερα: υπάρχει επιστημονική, ταλμουδική μέθοδος και σύστημα στην χαβουζοποίηση της Δύσεως… Τα δε ευνουχισμένα και λοβοτομημένα κοπάδια, ιδίως μάλιστα των “μορφωμένων”, των αριστερών, των φιλελευθέρων, ακολουθούν αγόγγυστα, συγγαρυόμενα υπέρ των περιβοήτων “ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, όπως κάθε φορά τους υποδεικνύονται, διότι τούτο επιβάλλει η “ηθική” και ο “ανθρωπισμός”, όπως επιγράφεται συνήθως η σιωνιστική ατζέντα των υποβολέων τους!

Ο αντιναζισμός-αντιφασισμός ευρίσκεται στην βάση όλων των παρομοίων κατευθυνομένων συμμορφωτικών απαιτήσεων – βασισμένων, λοιπόν, στο επιμελώς συντηρούμενο Σκιάχτρο του Ναζισμού και, ουχ ήκιστα, του “Ολοκαυτώματος”…

Από κοντά και οι “αγωνιστές” του Πολυτεχνείου, φυσικά – στην πρώτη γραμμή!

Επειδή όμως, εις ό,τι τουλάχιστον αφορά απλά κι ελέγξιμα, “ἀκαμπτα” γεγονότα, καθώς λέει κι ο Εβραίος Dr. R.D.P. de Menasce στην ως άνω αναφερθείσα επιστολή του προς τον ομόφυλό του σκηνοθέτη Steven Spielberg, το ψεύδος έχει κοντά ποδάρια κι ελέγχεται τελικώς, εν προκειμένῳ μάλιστα ευχερέστατα, χρειάζονται νέα μέτρα για να ενισχύσουν το ετοιμόρροπο οικοδόμημα… Ποιό είναι, λοιπόν, το επόμενο βήμα του Συστήματος και των γελοίων ανδραπόδων του; Το ότι “γλοιώδεις Goyim εβραιόδουλοι πολιτικοί σε διάφορες χώρες”, κατά τον εν λόγῳ Ιουδαίο ερευνητή (https://www.armahellas.com/?p=14246), προχώρησαν στην ασύλληπτη κι εντελώς Οργουελιανή ποινικοποίηση της όποιας αμφισβητήσεως του “Ολοκαυτώματος”!!!

Και όχι μόνον, αλλά και των λοιπών “συνημμένων” του δογμάτων, όπως του “ρατσισμού”…

Έσχατο θλιβερό παράδειγμα, ο εγχώριος αντιρατσιστικός νόμος, του Γιωργάκη, του Ρουπακιώτη και του, με ειδικά βάρη και αποστολές επισαμαρωμένου, Σαμαρά – όλων γνωστών για την ακεραιότητά τους και την αίσθηση καθήκοντος προσωπικοτήτων (εκκρεμεί μόνον η διευκρίνισις του έναντι τίνος ισχύει αυτό το καθήκον!!!)…

Εδώ κάπου ο εγχώριος φτωχός συγγενής του “ολοκαυτώματος του Πολυτεχνείου” υστερεί, καθώς ακόμη δεν έχει ποινικοποιηθεί η αμφισβήτησή του…

Ελπίζουμε όμως, έστω καθυστερημένα και τώρα που έχει πια ξεδοντιαστεί, να το πράξει εν τούτοις ο νέος ανερχόμενος αστήρ του δημοκρατικού στερεώματος, ο … μάγκας ο Alexis, αν η ολική κατρακύλα στείλει το μπαλάκι της εξουσίας στα επιδέξια και στιβαρά χέρια του…

Το Σύστημα πλέον αυτοεξευτελίζεται τόσο ανοικτά κι απροκάλυπτα, που δεν χρειάζεται και να κάνουμε πάρα πολλά γι᾿ αυτό όσοι το πολεμούμε…
Άλλως τε, αυτός ο λαός έχει τρομερό ταλέντο στην αέναη ανακάλυψη διαφόρων τενεκέδων ως “σωτήρων”, ώστε πιά δεν θα με εξέπληττε ακόμη κι αν ανεδείκνυε κάποιον νέο σωτήρα μέσα από τα εκπληκτικά “πάνελ” της φοβεράς ιχνηλάτισσας ταλαντούχων ατόμων Ανίτας Πάνια… Κοντά είναι, πάντως!

ΥΓ: Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον αν κάποιος οσφυοκάμπτης “αδέκαστος δικαστικός λειτουργός”, όπως αυτοί που καθημερινά μοχθούν για την προάσπιση του δικαίου και του αληθούς στην ευνομουμένη νεοελληνική κοινωνία, εύρισκε πεδίο αναδιπλώσεως της μελλοντικής του ανελίξεως στην άσκηση διώξεως για τα εδώ γραφόμενα, βάσει του εν λόγῳ αντεθνικού (ακόμη και αντισυνταγματικού, έστω κι αν θεωρώ το ίδιο το σύνταγμα εξόχως αντεθνικό) ανόμου νόμου, που στοχοποιεί την ελεύθερη έκφραση και την αυτοάμυνα – όχι όλων αλλά, επιλεκτικώς, των ηλιθίων ιθαγενών της χώρας, που εξακολουθούν (πλην ελαχίστων) να τους ανέχονται…