2ο μέρος
Κατά τον μεσαίωνα έχουμε τον ανθελληνικό ρόλο που έπαιξαν οι σταυροφορίες.Η αρχή έγινε από τον Εβραίο Πέτρο τον ερημίτη που το 1069 είδε τον Ιησού σε όραμα να του ζητάει δήθεν να εκστρατεύσει κατά των απίστων μουσουλμάνων.Αυτή ήταν η αφορμή για την πρώτη σταυροφορία, κατά την οποία λεηλατήθηκαν μεγάλες Ελληνικές πόλεις της αυτοκρατορίας όπως το Ικόνιο,η Δαμασκός,η Ασκαλών χωρίς ποτέ οι σταυροφόροι να επιδιώξουν να φτάσουν στην Ιερουσαλήμ.
Πρέπει να αναφέρω εδώ συνοπτικά ότι η περίοδος των σταυροφόρων είναι στην ουσία η περίοδος κατά την οποία ξεκίνησε η περιβόητη «νέα εποχή» ή, αλλιώς, νέα τάξη πραγμάτων.Οι Ιουδαίοι εισβάλλουν παντού στην Ευρώπη δημιουργώντας τις βάσεις του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος παρασιτώντας μέσα στα πριγκηπάτα και τα παλάτια της κεντρικής Ευρώπης, τα οποία πλέον σβήνουν και στην θέση τους ανέρχονται τα καινούργια.Κατά την 4η σταυροφορία οι Εβραίοι Βαλδουίνος και Ερρίκος Δάνδαλος κάνουν ανοιχτή επίθεση κατά της Κωνσταντινούπολης, την οποίαν κατέλαβαν, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν, χώρισαν δε την αυτοκρατορία σε δύο μέρη.
Το Βατικανό σε αγαστή συνεργασία με τους νέους περιούσιους ηγεμόνες της Ευρώπης απαγορεύει στους χριστιανούς τον δανεισμό.Έτσι, όλα τα νέα τραπεζικά ιδρύματα είναι πλέον Εβραϊκά.Όπως διαβάζουμε στο θεόπνευστο βιβλίο Δευτερονόμιο ΚΓ’ 21, «μη δανείζεις με τόκο στους αδελφούς σου αλλά στους ξένους, ώστε να σε ευλογήσει ο θεός σου» – δηλαδή ο Ιεχωβά.
Αντίθετα, ο Πλάτων στον Γοργία διεκήρυσσε το «πλουτεῖν ἀδόλως». Και πάλι βλέπουμε την ακριβώς αντίθετη φύση Ελληνισμού και Σιωνισμού. Ο δε Πλούταρχος έχει γράψει ολόκληρο σύγγραμμα «Περί του μη δειν δανείζεσθαι», όπου καταδικάζει τον τόκο και τον δανεισμό ως αφύσικο και τους ανθρώπους που τον μεταχειρίζονται ως κατώτερης ποιότητας και φύσης.
Πηγαίνοντας πολύ αργότερα στην Ιστορία φθάνουμε στην εποχή της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως. Η περιβόητη πύλη που οδηγούσε στο Κέρκο, δηλαδή η γνωστή σε όλους της κερκόπορτα, βρισκόταν στην εβραϊκή συνοικία της Πόλης. Η μυστική εβραϊκή οργάνωση «γκαρέμπια» σε συνεννόηση με τα τάγματα του Μωάμεθ άνοιξε την πύλη, αφήνοντας τα στίφη των Οθωμανών να ξεχυθούν στην Πόλη. Οι Εβραίοι ήδη σε συνεργασία με τους δυτικούς και τους Οθωμανούς εξαγόρασαν την ελευθερία τους. Μέλη της Γκαρέμπια ήταν ο Χεκίμ-Γιακούμπ (ιατρός του Μωάμεθ και υπουργός οικονομικών) καθώς και ο Μοσέ Χαμόν, οι οποίοι συγκρότησαν επιτροπή που ανέλαβε την εκδίωξη της Ελληνικής αριστοκρατίας από την Κωνσταντινούπολη μετά την Άλωση.
Ας φέρουμε άλλον ένα Εβραίο «ήρωα» στο φως: Και το όνομα αυτού Δον Χοσέ Νάζη. Εβραίος μαράνος τραπεζίτης από την Πορτογαλία, που διέφυγε μετά την εκδίωξη των Εβραίων από την Ιβηρική χερσόνησο με διάταγμα της βασίλισσας Ισαβέλλας. Εγκαταστάθηκε αρχικά στην Βενετία και στην συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη, όπου δρούσε με το όνομα Ιωσήφ Νάζη ή Ιωάννης Μικές και ανήκε στην οικογένεια των Μπενβενίστε. Αμέσως διεισδύει στο στενό περιβάλλον του τότε σουλτάνου Σουλεϊμάν και αναπτύσσει σχέσεις με τον μελλοντικό σουλτάνο Σελίμ τον Β’, ο οποίος με την άνοδό του στον θρόνο τον κάνει μέγα Δούκα της Νάξου και φοροεισπράκτορα των Κυκλάδων.Υπήρξε διεφθαρμένος και τυραννικός και οι Έλληνες ζητούσαν την αντικατάστασή του. Ο Ιωσήφ Νάζη υποκινεί τον οθωμανικό στρατό και στόλο να εκστρατεύσει κατά της Κύπρου, την οποία εποφθαλμιά. Η Κύπρος μετετράπη σε έρημο νησί μετά τις σφαγές που λαμβάνουν χώρα εξ αιτίας αυτού του Εβραίου, ο οποίος επαναλαμβάνει τον ρόλο του Μαρντοχάι και της Εσθήρ 1600 χρόνια αργότερα. Η Κύπρος και η Παλαιστίνη παραχωρούνται στον στον Ιουδαίο Ιωσήφ Νάζη. Στην περιοχή της Τιβεριάδος στην Παλαιστίνη αρχίζει να επενδύει περί το 1561, με στόχο να ανοικοδομήσει ό,τι ισοπέδωσαν οι Ρωμαίοι το 70μ.χ με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Είναι η πρώτη προσπάθεια στην σύγχρονη εποχή για την δημιουργία της νέας Σιών, για την οποία βέβαια θα χρειασθούν ακόμη αιώνες προσπάθειας και ραδιουργιών από τους Εβραίους μέχρι να φτάσουμε στην διακήρυξη Μπάλφουρ.
Ο Ιωσήφ Νάζη είναι αυτος που πούλησε την Κύπρο και την λωρίδα της Γάζας στην βρετανική κοινοπολιτεία.Οι συνέπειες είναι η απώλεια της Κύπρου από την Ελλάδα και η γενοκτονία των Παλαιστινίων από τους Εβραίους χάριν της επαναποδόσεως της γης της επαγγελίας του Ιεχωβά στον περιούσιο λαό του. Για να επιτευχθεί η εγκαθίδρυση του κράτους του Ισραήλ ο Ιεχωβά επιτρέπει/επιβάλλει σφαγές βρεφών και εξανδραποδισμό των γηγενών. Αυτό που διαδραματίζεται σήμερα και συμβαίνει εδώ και πάνω από 2000 χρόνια. Και στις δύο περιπτώσεις στην μέση υπάρχει το βρετανικό παλάτι που λειτουργεί ως προπομπός του Σιωνισμού.Το περιοδικό του ΚΙΣ «τα χρονικά» στο τεύχος 73 του Δεκεμβρίου 1984 αποκαλεί τον Ιωσήφ Νάζη τον Ροθτσιλντ της εποχής.
Φθάνοντας στην περίοδο της εθνεγερσίας και της επαναστάσεως του 1821, ο ανθελληνισμός εκ μέρους των Ιουδαίων είναι εξώφθαλμος. Για την σφαγή της Χίου ο ιστορικός Καστάνης αναφέρει ότι οι Εβραίοι την προκάλεσαν με σκοπό να λεηλατηθεί ο πλούτος του νησιού, ενώ και οι ίδιοι συμμετείχαν ενεργώς στις σφαγές. Οι Εβραίοι έκοβαν τα αυτιά και τα κεφάλια των Ελλήνων και τα διατηρούσαν σε βαρέλια με άλμη. Στην συνέχεια έπαιρναν αμοιβή από τους Τούρκους για το κατόρθωμα αυτό.
Για την σφαγή της Νάουσας διαβάζουμε στο λεξικό της ελληνικής επαναστάσεως ότι εξακόσιοι Εβραίοι ήταν οι πραγματικοί δήμιοι της πόλης σφάζοντας τους Έλληνες και λεηλατώντας. Οι ιστορικοί Τρικούπης και Κουτσονίκας λέγουν τα ίδια και χειρότερα. Οι Εβραίοι χτυπούσαν του Έλληνες στο κεφάλι με ρόπαλο και στην συνέχεια τους έσφαζαν σαν μοσχάρια κόβοντάς τους τον λαιμό. Στον Φωτάκο διαβάζουμε για το τέλος του καπετάνιου Γκελμπερή Αναγνώστη: Μια μπάλα κανονιού του έσπασε το πόδι και δεν μπορούσε να ξεφύγει από την αποτυχημένη έφοδο κατά του Αναπλιού. Οι Εβραίοι τον σέρνουν στους δρόμους της πόλεως και με ύβρεις και μαρτύρια τον σκότωσαν. Μάλιστα, καθώς διαβάζουμε στο κείμενο, του μάσαγαν τα αυτιά σαν τρωκτικά και εν τέλει τον πέταξαν στην θάλασσα. Στον τόμο Β’ σελ.64 του λεξικού της ελληνικής επαναστάσεως του Στασινόπουλου διαβάζουμε ότι τρεις Εβραίοι, οι Μουτάλ, Μπιταχί και Λεβύ, αγόρασαν το νεκρό σώμα του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’ και το έσερναν της δρόμους της πόλης μετά τον απαγχονισμό του. Στην συνέχεια το έρριξαν στην θάλασσα.
Οι Έλληνες μισούσαν της Τούρκους δυνάστες αλλά τους Εβραίους περισσότερο, διότι δεν πέτυχαν καμμία στρατιωτική νίκη αλλά καταδυνάστευαν τους Έλληνες με χειρότερο τρόπο, είτε ως δήμιοι είτε ως φοροεισπράκτορες. Στο βιβλίο του Σπύρου Μελά «ο Γέρος του Μωριά» σελ. 332 περιγράφεται η σκηνή όπου ο Εβραίος τραπεζίτης επισκέπτεται τον Κολοκοτρώνη. Ο Εβραίος ήταν οπλισμένος και ο Κολοκοτρώνης είπε : «Μπα!Οβριός και αρματωμένος δεν γίνεται!» Και του πήρε τα όπλα.
Μεγάλο κεφάλαιο στην επανάσταση του γένους το 1821 υπήρξε ο φιλελληνισμός που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Λευκή φυλή με συγκίνηση ανέπτυξε στρατεύματα που πολέμησαν υπέρ της Ελλάδος και εναντίον των Οθωμανών μουσουλμάνων. Γάλλοι,Ιταλοί, Ολλανδοί, Ελβετοί, Δανοί και πλήθος άλλων Ευρωπαίων ανέπτυξαν στρατιωτική δράση υπέρ της ανώτερης Πατρίδος της Λευκής Φυλής, που είναι η Ελλάς. Σπουδαία ήταν η συμβολή της Βαυαρίας, η οποία υπήρξε φυτώριο φιλελληνισμού, καθ᾿ ότι εκεί ήκμασε η Ελληνική παιδεία κατά την διάρκεια της Αναγεννήσεως. Οι τέχνες, οι επιστήμες και τα γράμματα που ανέπτυξαν οι Γερμανοί επιστήμονες και καλλιτέχνες βασίζονται ισχυρώς στην Ελληνική κοσμοαντίληψη. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος έφτιαξε την πόλη του Μονάχου ως αντίγραφο αρχαίας ελληνικής πολιτείας. Οταν ως βασιλιάς της Ελλάδος επελέγη ο δευτερότοκος γιος του Όθων, έστειλε 4.000.000 φράγκα ως βοήθεια στο νεοσύστατο κράτος.
Αναφέρω μερικά ονόματα Ευρωπαίωε φιλελλήνων που έπεσαν υπέρ της Ελλάδος:
- Ο πρίγκηψ Παύλος Βοναπάρτης, ανηψιός του Μ.Ναπολέοντος (σκοτώθηκε στο πολεμικό πλοίο «Ελλάς»)
- Ο Γερμανός βαρώνος Γκίλμαν (έπεσε στα Ψαρά)
- Ο γιος του Άγγλου δουκός Άθολ (πέθανε στη Γαστούνη)
- Ο κορσικανός αξιωματικός Πασκάλ Γκαμπίνι (τον απεκεφάλισε ο Κιουταχής στα Πατήσια)
- Ο Ελβετός δημοσιογράφος Μάγιερ (έπεσε στην έξοδο του Μεσολογγίου)
- Ο Άγγλος αξιωματικός Φράνκ Αστιγξ (πέθανε από τραύμα στο Αιτωλικό)
- Ο στρατηγός των Ουσάρων βαρόνος Ντάτσελ (πέθανε στην Βόνιτσα)
- Ο Γερμανός διπλωμάτης Μάϊσσελ (πέθανε στο Μεσολόγγι)
- Ο Γάλλος αξιωματικός Φραγκίσκος Ρομπέρ (έπεσε στην Ακρόπολη φέρων 24 τραύματα)
- Οι Γερμανοί Μπέκ, αδέλφια από την Βαυαρία (πέθαναν στο Μεσολόγγι)
- Γουσταύος Αδόλφος Σας από την Γιουτίλα της Φινλανδίας
- Οι φιλέλληνες που συμμετείχαν στην έξοδο του Μεσολογγίου και απέθαναν εις την μαχόμενοι
Οι φιλέλληνες εκτός των ευγενών συναισθημάτων της είχαν και πνεύμα αυτοθυσίας και ήσαν ανδρείοι. Τον Απρίλιο του 1827 συνελήφθη μετά την ήττα στο Φάληρο ο Ιταλός φιλέλλην Πασχάλης Γκαμπίνι, ο οποίος ήταν σημαιοφόρος του τάγματος των Φιλελλήνων. Οι Τούρκοι λόγω της στολής και του παραστήματος νόμιζαν ότι ήταν ο Κόχραν και δεν τον σκοτώσαν.Ο Γκαμπίνι όμως δεν καταδέχτηκε να υποκριθεί για να σωθεί. Τους απεκάλυψε την αλήθεια και επί πλέον τους εξύβρισε. Οι Τούρκοι τον αποκεφάλισαν μπροστά στον Κιουταχή.
Η λίστα των Ευρωπαίων Φιλελλήνων είναι ατελείωτη.Από την Μπορντώ ήρθε ο υπολοχαγός Μπεζερμάν και από την Σιλεσία ο υπολοχαγός Ντιλέλσκυ με στρατεύματα. Από το Μιλάνο ο Τορροτσέλι, από το Αμβούργο ο Μάνικε, από την Ολλανδία ο Χούγκσμαν. Όπως βλέπετε πλήθος Ευρωπαίων Φιλελλήνων πολέμησε για την Ελλάδα. Όλα τα ονόματα είναι Ευρωπαϊκά και ούτε ένα εβραϊκό. Ούτε ένα. Απολύτως. Κατά το 1821 ενώ οι Ευρωπαίοι Λευκοί επολέμησαν υπέρ της Ελλάδος, οι εν Ελλάδι Σημίτες Ιουδαίοι ξεδίπλωναν τον απύθμενο προαιώνιο μισελληνισμό τους. Ούτε ένας δεν επολέμησε υπέρ της Ελλάδος. Όλοι τους ήσαν με το μέρος των Τούρκων. Όλοι τους είχαν συμφέροντα τα οποία ικανοποιούνταν μέσω του ανθελληνισμού.
Οι Εβραίοι πέρα από δήμιοι όπως προαναφέρθηκε κερδοσκόπησαν με τα λεγόμενα «δάνεια της επαναστάσεως». Οι αδελφοί Ρικάρντο στην Αγγλία και οι Ρότσιλντ στην Γαλλία θησαυρίσανε εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες του επαναστατημένου Ελληνικού έθνους για όπλα και τρόφιμα. Τα χρήματα που προκαταβολικά αρπάξανε οι Εβραίοι σε τόκους, μεσιτείες και προμήθειες ήσαν τόσο τεράστια, ώστε προκαλέσανε την αντίδραση των Φιλελλήνων Ευρωπαίων. Οι Ρικάρντο για να δώσουν δάνεια έλαβαν από εμάς προμήθεια περίπου διπλάσια από όσα χρήματα είχαν συλλέξει στην Ευρώπη όλοι οι φιλέλληνες μαζί.
Διαβάζουμε στην εφημερίδα TIMES της 5ης Σεπτεμβρίου 1826 : «οι κύριοι Ρικάρντο τσεπώσανε (…have pocketed…) 64.000 λίρες. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1826 διαβάζουμε : «το δελεαστικό ποσόν που επεφύλαξαν δι’ εαυτούς οι εκδότες του δεύτερου δανείου (64.000 λίρες) είναι σχεδόν διπλάσιον από τις εθελοντικές συνεισφορές όλων των Φιλελλήνων στην Ευρώπη συμπεριλαμβανομένων των εισφορών των επιτροπών και των συλλόγων των σχολείων και των πανεπιστημίων, των φιλοκλασσικών κυριών και των ευεργετικών πριγκήπων, των ιερέων, καλλιτεχνών, φιλοσόφων.»
Το 1847 η κυβέρνηση απαγόρευσε πρώτη φορά το παραδοσιακό έθιμο της καύσεως του Ιούδα, ώστε να μην ενοχληθεί ένα μέλος του τραπεζικού οίκου Ρότσιλντ που κατοικούσε στην Αθήνα. Ο λαός της Αθήνας τότε αντιδρώντας ξέσπασε στο σπίτι του Εβραίου τυχοδιώκτη τοκογλύφου Δαυίδ Πατσίφικο, που ήταν πρόξενος της Πορτογαλίας στην Αθήνα.Ο Πατσίφικο ζήτησε ένα υπέρογκο ποσό ως αποζημίωση αλλά το ελληνικό κράτος δεν τον ικανοποίησε. Τότε στράφηκε στην μεγάλη Βρετανία, η οποία προέβη στον Ναυτικό αποκλεισμό του 1850, ώστε να αναγκάσει την Ελλάδα να καταβάλει την υπέρογκη αποζημίωση. Προκειται για πρωτοφανή επίδειξη ισχύος στην ιστορία των διεθνών σχέσεων και αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας. Ο αποκλεισμός έμεινε στην ιστορία ως Παρκερικά από το όνομα του ναυάρχου Ουίλιαμ Πάρκερ. Και όλα αυτά για έναν Εβραίο…
Κουτιώλας Ζ. Γεώργιος
(Συνεχίζεται)