Μεταξὺ 21ης καὶ 24ης Αὐγούστου ἐξειλίχθη ἡ ἐφετεινὴ κατασκήνωσις τοῦ Ἅρματος, ἡ ὁποία ἐχαρακτηρίσθη ὡς κυρίως κατασκήνωσις νέων φίλων τοῦ Ἅρματος.
Κάποιοι παρήλασαν ἐπισκεπτόμενοι γιὰ βραχὺ διάστημα, περισσότεροι διέμειναν μὲ 1 ἕως 3 διανυκτερεύσεις – ἐνῷ δυστυχῶς πάρα πολλοὶ παρεκωλύθησαν κυρίως ἐκ τῆς ἐργασίας των νὰ συμμετάσχουν.
Ὅμως ἡ διαχείρισις τῶν οἵων προσωπικῶν προβλημάτων καὶ ἡ ἱεράρχησις καὶ προγραμματισμὸς ἐν σχέσει καὶ καθ᾿ ὑπόταξιν πρὸς τὸ πρόγραμμα τῆς Κοινότητος ἀποτελεῖ ζήτημα ποὺ ἕκαστος ὑποτιθέμενος ἢ οὕτω αὐτοπροσδιοριζόμενος «ἀγωνιστὴς» ΟΦΕΙΛΕΙ νὰ ἀντιμετωπίζῃ.
Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος – καὶ δὴ ὁ κάτοικος τῆς σημερινῆς Γραικυλίας – ἔχει πλέον ἀπωλέσει κάθε ἀξιοπιστίαν. Ὁ ΛΟΓΟΣ, ἡ δέσμευσις κάποτε ἦτο θεσμὸς καὶ δεσμὸς ἀκατάλυτος γιὰ τὸν ἄνδρα. Ἂν τὸ πλοῖο βούλιαζε, θἄρχονταν μὲ βάρκα κωπηλατώντας – ἢ καὶ κολυμπώντας.
Γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι εἶναι ἐξ ὑπαρχῆς ἀκίνδυνοι γιὰ τὸ Σύστημα τελικῶς – διότι ἄλλοι μὲ τὸ πρῶτο, ἄλλοι μὲ τὸ πέμπτο, ἄλλοι μὲ τὸ δέκατο πέμπτο ἐμπόδιο ἐνδίδουν, παραιτοῦνται καὶ λὲν πὼς «δὲν μποροῦν». Εἶναι ἔτσι ἀνίκανοι νὰ γίνουν Στρατιῶτες: στὴν καλύτερη περίπτωσι θὰ γίνουν χομπίστες.
Οἱ Στρατιῶτες δὲν ἐνδίδουν. Κι ἂν ὑποχωρήσουν τὸ πράττουν κατόπιν διαταγῆς, ὄχι ἐπειδὴ ἔχουν κατακλυσθῆ ὑπὸ μὴ διαχειρισίμων ὄγκων αὐτολύπης κι ἀδιέξοδης μιζέριας…
Ἡ Πατρὶς χάνεται, ἡ Φυλὴ ἀποσυντίθεται – κι οἱ διάφοροι ἐπίδοξοι «ἀγωνισταὶ» τὴν μιὰ φορὰ στὸ τέρμινο ποὺ θὰ κληθοῦν κοιτάζουν τὴν δουλείτσα τους…
Ὅλοι ὅμως καὶ ὅλα σημειώνονται, ὅλοι καὶ ὅλα τὰ στοιχεῖα ἀξιολογοῦνται.
Καλὰ κάνουν, ὥστε νὰ γνωρίζουμε!
«Πολλοὶ γὰρ εἰσὶν οἱ κλητοί, ὀλίγοι δ᾿ οἱ ἐκλεκτοί!»
Κατωτέρω δημοσιεύουμε τὶς ἐντυπώσεις ἑνὸς ἀντιπροσωπευτικοῦ τῶν νεαρῶν κατασκηνωτῶν – σὲ μιὰν ἁπλῆν, πηγαίαν ἀφήγησιν:
Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, θα παρατηρήσουμε ότι οι εθνικιστές ανέκαθεν έδιναν μεγάλη σημασία σε φυσιολατρικές δραστηριότητες και ασκήσεις σκληραγώγησης. Κατασκηνώσεις τόσο θερινές όσο και χειμερινές, αναρριχήσεις απόκρημνων βράχων, προπονήσεις πολεμικών τεχνών, μαθήματα επιβίωσης στην άγρια φύση και άλλες παρόμοιες ενασχολήσεις πραγματοποιούνταν όσον καιρό υπάρχει και η ίδια η Ιδέα. Έτσι, από τις ασκήσεις της Κρυπτείας του αρχαϊκού παρελθόντος μεταξύ Αρίστων ομοίων φτάνουμε, ποιητικά σχεδόν, στις σημερινές κατασκηνώσεις του Άρματος.
Τα δάση, τα όρη, οι λίμνες και τα ποτάμια έχουν την δική τους ιστορία, την ιστορία της Ελλάδος. Σε αυτά τα χώματα έζησαν κάποτε ήρωες και βασιλείς, δόθηκαν μάχες σφοδρές ενάντια στα στίφη αμέτρητων εισβολέων. Στην γη του Αχιλλέα, του Λεωνίδα και του Μ. Αλεξάνδρου, του Βουλγαροκτόνου, του Παλαιολόγου και του Πλήθωνος Γεμιστού, στην γη του Κολοκοτρώνη, του Νικηταρά και του Μπότσαρη, το αίμα των ηρώων ποτίζει εδώ και χιλιάδες χρόνια όχι μόνο τις ρίζες των ελάτων και των πεύκων αλλά και τις ρίζες του δέντρου της Φυλής.
Έχοντας αυτά κατά νουν, η ώρα έφτασε. Την 21η Αυγούστου, μαζί με δύο συνομήλικους συναγωνιστές, ξεκινούσα το ταξίδι μου. Ελέγξαμε τις τελευταίες λεπτομέρειες του εξοπλισμού μας, κοιταχτήκαμε μεταξύ μας· χαμογελούσαμε από ενθουσιασμό. Μη έχοντας παραστεί ποτέ πριν σε κάποια κατασκήνωση του Άρματος αλλά ούτε και στην εν λόγω περιοχή, ο ενθουσιασμός και η ανυπομονησία αυξάνονταν με κάθε χιλιόμετρο που διανύαμε.
Ύστερα από μιάμιση ώρα φτάσαμε, και ήδη ο καθαρός αέρας του Ολύμπου και η ομορφιά της ελληνικής φύσης μού χάριζαν ένα αίσθημα απελευθέρωσης. Επιτέλους, λίγο μακριά από τον μαζάνθρωπο και τον αστικό ρυθμό· μακριά από τον «πολιτισμό» των σαπισμένων κτηρίων και την βρωμιά των πόλεων. Ήμασταν από τους πρώτους που είχαν φτάσει. Οι προσδοκίες μας μόνο ανικανοποίητες δεν έμειναν, κι αυτό φάνηκε από την πρώτη κιόλας νύχτα, όταν οι συναγωνιστές που κατέφθαναν έθεταν ως πρώτο μέλημά των όχι την ξεκούραση μετά από το πολύωρο ταξίδι αλλά την γνωριμία και τις ιδεολογικοπολιτικές συζητήσεις με τους υπολοίπους.
Αν εξαιρέσουμε την απουσία ορισμένων παλαιών συναγωνιστών λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων (απόρροια της νοσηρής καταστάσεως στην οποία βρίσκεται η πατρίδα μας), κάθε ημέρα μας εύρισκε να αυξανόμαστε αριθμητικά με την συνεχή έλευση ως επί το πλείστον νέων σε ηλικία ατόμων.
Εκεί γνώρισα τον κ. Γκέκα, έναν άνθρωπο του οποίου από μικρός άκουγα τις ομιλίες και διάβαζα τα άρθρα. Ήμουν, λοιπόν, ιδιαίτερα χαρούμενος που μου δόθηκε η τιμή να τον γνωρίσω από κοντά.
Η πρώτη μας πεζοπορία, αν και σύντομη χρονικά και χιλιομετρικά, διεξήχθη μέσα από δύσβατο και ακανθώδες μονοπάτι με πυκνή βλάστηση – που την δυσκόλευε μεν, όμως καλλιεργούσε πνεύμα συνεργασίας και αλληλοβοήθειας. Σε κάθε πορεία, όπως και στην τελική μεγάλη ανάβαση της τελευταίας ημέρας, καθοδηγητής ήταν ο ηγήτωρ του Άρματος κ. Γκέκας, διδάσκοντάς μας πώς να μη χάνουμε τον προσανατολισμό μας, δίνοντάς μας πληροφορίες για την χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής, μεταλαμπαδεύοντας την ορειβατική κουλτούρα που ο ίδιος κατέχει κ.λπ. .
Επιστρέφοντας κάθε φορά στην βάση μας δεν παραλείπαμε να περισυλλέγουμε αναρίθμητα πλαστικά και κάθε είδους απορρίμματα. Είναι πράγματι θλιβερό να βλέπει κανείς τόση ασέβεια απέναντι στην φύση — και ακόμη θλιβερότερο όταν αυτή γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από εκείνους που στην ουσία είναι οι κατ’ εξοχήν εχθροί της: δηλαδή από τους κάθε λογής αριστερούς, φιλελέδες και δικαιωματιστές που, θεμελιωδώς για τις δογματικές ιδεοληψίες τους, εναντιώνονται στους νόμους της!
Στην Φύση δεν υπάρχει χώρος για ισότητα και ισοπεδωτισμό· η Φύση είναι ιεραρχία και τάξη, και αυτοί οι νόμοι είναι ιεροί, γιατί η Φύση είναι ένας αντικατοπτρισμός του Κόσμου και της Πηγής — όχι η ίδια η Πηγή.
Την τρίτη ημέρα το πρωί κάναμε μια πιο μεγάλη πεζοπορία, πηγαίνοντας μέσα από ακόμη πιο δύσβατα μονοπάτια, τα οποία είχαν κλείσει λόγω της έντονης βλάστησης – κι εκεί η ικανότητα προσανατολισμού αποδείχτηκε κρίσιμη. Ήδη, σιγά σιγά, καλλιεργούνταν το αίσθημα της συντροφικότητας· κατά μήκος της διαδρομής ο καθένας μας μεριμνούσε για τον διπλανό συναγωνιστή.
Επιστρέφοντας διεξήχθησαν συζητήσεις για ποικίλα θέματα, από την ιδεολογία έως την φιλοσοφία και την μεταφυσική. Το απόγευμα ακολούθησε ομιλία του αξιολογότατου κλασικού φιλολόγου δόκτορος Γ. Κ. με θέμα τον μέγα λυρικό ποιητή Πίνδαρο και την αριστοκρατία· ομιλία σημαντική όχι μόνο για την κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του αρχαίου ελληνικού θεάτρου και την πληροφόρηση σε κρίσιμα και λεπτά αλλά επιμελώς συσκοτισμένα και διαστρεβλωμένα ιστορικά ζητήματα, αλλά και για την συνειδητοποίηση της άμεσης και έμμεσης τρομοκρατίας, της συστηματικής διαστρέβλωσης της ιστορίας και άλλων παρομοίων και συναφών νοσηρών φαινομένων που εκτυλίσσονται στα πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Αυτές τις πτυχές της αρχαίας Ελλάδος η σύγχρονη εκπαίδευση φροντίζει να τις αποκρύπτει· άλλωστε ο σύγχρονος κόσμος αποστρέφεται κάθε μορφής διάκριση στο όνομα της δημοκρατίας. Δεν αρκείται μόνο στο να αποκρύπτει το αριστοκρατικό πνεύμα και την ηρωολατρία, άρρηκτα συνδεδεμένα, που υπήρχαν τότε σε όλον τον αρχαίο κόσμο αλλά και προσπαθεί να τον αλλοιώσει, διαστρεβλώσει και αντιστρέψει, ώστε περίπου να τον παρουσιάσει ως προάγγελο της εκφυλισμένης υλιστικής κοινωνίας της νεωτερικότητας.
Η μουσική του Ριχάρδου Βάγκνερ και τα εμβατήρια αποτελούσαν μιάν ευχάριστη εναλλαγή πριν και ανάμεσα από δραστηριότητες και ομιλίες, ενώ οι παρευρισκόμενοι μπορέσαμε να αποκτήσουμε σπάνιο ιδεολογικό υλικό.
Με το ξημέρωμα της τελευταίας ημέρας ξεκινήσαμε για την τελική ανάβαση προς την κορυφή του βουνού. Αν και δεν περάσαμε από δυσπρόσιτα μονοπάτια, η ανηφόρα ήταν αρκετά έντονη· ωστόσο διασχίζοντας την διαδρομή, περνώντας μέσα από μαγευτικά τοπία, ακούγοντας μόνο τους ήχους των πουλιών και αναπνέοντας τα άγρια κι ατόφια αρώματα του δάσους, νοιώθαμε μια ανεκτίμητη εσώτερη γαλήνη, που έκανε την όποια κούραση να μοιάζει ασήμαντη.
Φτάνοντας στην κορυφή, ένοιωθα ολοένα και εντονότερα ένα αίσθημα αναζωογόνησης· και πράγματι, κάποια στιγμή φτάσαμε στο τέρμα. Είναι βίωμα που δεν περιγράφεται. Η κορυφή, ως σύμβολο ενέργειας, παραδίδεται ήδη από την αρχαιότητα· σε αυτήν αναφέρθηκαν τόσο ο Φρίτγιοφ Σουόν όσο και ο Ιούλιος Έβολα. Ο τελευταίος έλεγε: «Σε αυτά τα ύψη, τα σύμβολα ζωντανεύουν και αποκαλύπτονται τα βαθύτερα νοήματά των. Υπάρχουν πάντα στιγμές — είναι σπάνιες αλλά υπάρχουν — κατά τις οποίες το φυσικό και το μεταφυσικό ενώνονται και το εξωτερικό ενώνεται με το εσωτερικό, δημιουργώντας ένα κλειστό κύκλωμα. Το φως που τότε έρχεται στιγμιαία προς τα έξω είναι αναμφίβολα το φως μίας απόλυτης ζωής.»
Αφού απολαύσαμε την εκθαμβωτική θέα, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Επιστρέφοντας στο κατάλυμα και αφού σερβιριστήκαμε, ακολούθησαν διάλογοι – και στην συνέχεια μια ομιλία του κ. Γκέκα, κυρίως με αναλύσεις κι εμβαθύνσεις εξ αφορμής ζητημάτων της επικαιρότητας.
Συνολικά ήταν μια εξαιρετική εμπειρία: η άθληση, η γνωριμία με συναγωνιστές, η αποκόμιση γνώσεων – αλλά κυρίως η διεύρυνση οριζόντων κι η εμβάθυνση της ματιάς και της κατανοήσεως για απόψεις και πράγματα που θεωρούμε μεν γνωστά αλλά στην πραγματικότητα είναι μόνον ατελώς αφομοιωμένα – και άρα ως γνώσεις αποσπασματικές, αδιάρθρωτες, μολυσμένες από την θολούρα των «κανονικών» (μαζ)ανθρώπων και συχνά πολύ επιφανειακότερες από όσο φανταζόμαστε.
Θα ήθελα εν τέλει να κλείσω με μια εικόνα: Κάποιοι συναγωνιστές είχαν έρθει μαζί με τις οικογένειές των· και το βίωμα του να τραγουδάς εμβατήρια, ενώ μικρά λευκά παιδιά έπαιζαν χαρωπά κι ανέμελα, μόνο ελπίδα και δύναμη μπορεί να σου δώσει. Στην εποχή του μεταμοντερνισμού, της ηθικής παρακμής, της δημογραφικής κρίσεως και της αντικατάστασης λευκών πληθυσμών, η αίσθηση μιας λευκής ιδεοκρατικής κοινότητας που διαφυλάσσει τις αξίες και τα ήθη της ευρωπαϊκής Παραδόσεως δείχνει πως δεν έχουν ακόμη όλα χαθεί.
Εἰς τὸ ἐπανιδεῖν, λοιπόν, συναγωνιστές!