ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

by ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ

Το Ισραήλ χτύπησε το Ιράν, για να το αποτρέψει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Αυτό είναι το κεντρικό αφήγημα των Ισραηλινών σε σχέση με τον πολεμικό όλεθρο που ξεκίνησαν, για μια ακόμη φορά. Από πότε όμως, το Ισραήλ έγινε πυρηνικός σερίφης της ευρύτερης περιοχής; Ποιος του έδωσε αυτό το δικαίωμα;

Επισήμως στην παγκόσμια λίστα των χωρών με πυρηνικό οπλισμό είναι εννέα χώρες, η Ρωσία, η Κίνα, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Ινδία, το Πακιστάν, η Βόρειος Κορέα και φυσικά οι ΗΠΑ, που είναι και η μόνη χώρα που έχει εγκληματήσει χρησιμοποιώντας ατομικές βόμβες.

Σύμφωνα με την Ομοσπονδία Αμερικανών Επιστημόνων υπάρχουν περίπου 3.904 ενεργές πυρηνικές κεφαλές και 12.331 συνολικά πυρηνικές κεφαλές στον κόσμο το 2025.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI) εκτίμησε το 2024 ότι ο συνολικός αριθμός των πυρηνικών κεφαλών που απέκτησαν τα πυρηνικά κράτη έφτασε τις 12.121. Περίπου 9.585 διατηρούνται με στρατιωτικά αποθέματα.

Περίπου 3.904 πυρηνικές κεφαλές έχουν αναπτυχθεί με επιχειρησιακές δυνάμεις. 2.100 πολεμικές κεφαλές, οι οποίες προέρχονται κυρίως από τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, διατηρούνται για υψηλές επιχειρησιακές προειδοποιήσεις.

Το Ισραήλ δεν κατέχει επισήμως πυρηνικά όπλα, πράγμα που ουσιαστικά σημαίνει ότι τα κατέχει παράνομα! Δεν ελέγχεται, δεν συμμετέχει σε συνθήκες μείωσης εξοπλισμών κλπ. Επίσης δεν έχει δεχθεί να υπογράψει την Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons (Συνθήκη για την μη διάδοση των πυρηνικών όπλων).

Τον Φεβρουάριο του 1967, ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ισραήλ Walworth “Wally” Barbour, έστειλε ένα εμπιστευτικό και κατεπείγον τηλεγράφημα στον τότε Υπουργό Εξωτερικών Dean Rusk ενημερώνοντας για την πολύ πιθανή ύπαρξη πυρηνικών όπλων στο Ισραήλ.

Το Ισραήλ λοιπόν, διαθέτει επιχειρησιακή ικανότητα πυρηνικών όπλων από το 1967, ενώ η μαζική παραγωγή πυρηνικών κεφαλών άρχισε αμέσως μετά τον πόλεμο των Έξι Ημερών. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι το απόθεμα των ισραηλινών πυρηνικών όπλων κυμαίνεται από 60 έως και 400 (εκατοντάδες παραπάνω από την Β. Κορέα).

Εικάζεται ότι η Γαλλία υποστήριξε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ πάντως είναι επιβεβαιωμένο ότι η κυβέρνηση της Αργεντινής πούλησε στο Ισραήλ yellowcake (οξείδιο του ουρανίου). Μεταξύ 1963 και 1966, περίπου 90 τόνοι yellowcake στάλθηκαν μυστικά από την Αργεντινή στο Ισραήλ. Μέχρι το 1965 το ισραηλινό εργοστάσιο επαν-επεξεργασίας είχε ολοκληρωθεί και ήταν έτοιμο να μετατρέψει τις ράβδους καυσίμου του αντιδραστήρα σε πλουτώνιο οπλικού τύπου.

Ήταν η διαρροή του Mordechai Vanunu  στους Sunday Times το 1986, η οποία παρείχε έγγραφα και στοιχεία που στοιχειοθέτησαν την σημαντική και ολοκληρωμένη αποκάλυψη της έκτασης του προγράμματος πυρηνικών όπλων του Ισραήλ, στην περιοχή της Dimona.

O Mordechai Vanunu ή αλλιώς John Crossman (κατά την αθώα συνήθεια των εκλεκτών σε δυο τουλάχιστον ονόματα) είναι ένας Ισραηλινός πρώην πυρηνικός τεχνικός και ακτιβιστής της ειρήνης, ο οποίος, επικαλούμενος την αντίθεσή του στα όπλα μαζικής καταστροφής, αποκάλυψε λεπτομέρειες για το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων του Ισραήλ στον βρετανικό Τύπο το 1986. Στη συνέχεια παρασύρθηκε στην Ιταλία από την ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών Mossad, όπου τον νάρκωσαν και τον απήγαγαν. Μεταφέρθηκε κρυφά στο Ισραήλ και τελικά καταδικάστηκε σε μια δίκη που έγινε κεκλεισμένων των θυρών. Ο Vanunu πέρασε 18 χρόνια στη φυλακή, εκ των οποίων περισσότερα από 11 στην απομόνωση.

Αν και το Ισραήλ έχει αναγνωρίσει επίσημα την ύπαρξη του αντιδραστήρα κοντά στη Dimona από την ομιλία του Ben-Gurion στην Knesset τον Δεκέμβριο του 1960, το Ισραήλ δεν έχει ποτέ αναγνωρίσει επίσημα την κατασκευή ή την κατοχή πυρηνικών όπλων. (Όπως και το Ιράν…)

Στις 18 Μαΐου 1966, ο πρωθυπουργός Levi Eshkol δήλωσε στην Knesset ότι “το Ισραήλ δεν έχει ατομικά όπλα και δεν θα είναι το πρώτο που θα τα εισαγάγει στην περιοχή μας”, μια πολιτική που είχε διατυπώσει για πρώτη φορά ο Shimon Peres στον πρόεδρο των ΗΠΑ John F. Kennedy τον Απρίλιο του 1963. Ο John F. Kennedy είχε υποστηρίξει την απαγόρευση των δοκιμών πυρηνικών όπλων από το 1956. Πίστευε ότι η απαγόρευση θα εμπόδιζε άλλες χώρες να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα, και πήρε σθεναρή θέση για το θέμα αυτό στην προεδρική εκστρατεία του 1960. Ήταν απολύτως εναντίον στην πρόθεση του Ισραήλ να αποκτήσει πυρηνικά και είχε δηλώσει ότι δεν θα το επιτρέψει…

Τον Νοέμβριο του 1968, ο Ισραηλινός πρέσβης στις ΗΠΑ Γιτζάκ Ράμπιν ενημέρωσε το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών ότι η κατανόηση της “εισαγωγής” των πυρηνικών όπλων σήμαινε τη δοκιμή, την ανάπτυξη ή τη δημοσιοποίησή τους, ενώ η απλή κατοχή των όπλων δεν συνιστούσε “εισαγωγή” τους. Ο Avner Cohen ορίζει αυτή την αρχική στάση ως “πυρηνική ασάφεια”, αλλά ορίζει το στάδιο μετά το 1969 που έγινε σαφές ότι το Ισραήλ κατείχε πυρηνικά όπλα ως πολιτική του amimut (‘’the point of no return’’ δηλαδή σαν τελευταία λύση).

Πάντως, στον πόλεμο του Yom Kippur το 1973, όταν οι αραβικές δυνάμεις υπερτερούσαν των ισραηλινών δυνάμεων η πρωθυπουργός Golda Meir ενέκρινε πυρηνικό συναγερμό και διέταξε να ετοιμαστούν 13 ατομικές βόμβες για χρήση από πυραύλους και αεροσκάφη.