Κάθε ιστορική περίοδος έχει τον γενεσιουργό μύθο της. Ο Μέγας Αλέξανδρος κοιμόταν με την Ιλιάδα κάτω από το προσκέφαλό του και οι ήρωες της Εθνικής Επαναστάσεως του 1821 εμπνέονταν από την θυσία και τον θρύλο του Mαρμαρωμένου Bασιλιά που παρέμενε επί αιώνες ζωντανός στην συλλογική εθνική μνήμη. Έκτοτε, για το αναγεννημένο Ελληνικό Έθνος, μόνιμη πηγή εμπνεύσεως υπήρξε κυρίως η Κλεφτουριά! Βεβαίως η αρχαία ιστορία ανέδειξε Θερμοπύλες και Μαραθώνες, η μεσαιωνική με την σειρά της, τους ηρωικούς πολεμικούς αγώνες εναντίον των εξ ανατολών αλλοφύλων εισβολέων, Αράβων και Τούρκων, ωστόσο, η μεγάλη χρονική απόσταση που χώριζε αυτές τις εποποιίες από το σήμερα, δυσχέραινε ίσως την ταύτιση των συγχρόνων Ελλήνων με εκείνες τις ιστορικές περιόδους. Γι’ αυτό κύριο σημείο αναφοράς του νεοτέρου Ελληνισμού υπήρξε ιδίως η Κλεφτουριά. Άνδρες τραχείς μα ελεύθεροι, σμιλευμένοι σε δύσβατες πλαγιές, ζώντας βίο γεμάτο στερήσεις και κακουχίες, κατάφεραν, κατά τρόπο εκπληκτικό, να επαναστατήσουν ενάντια σε μία αυτοκρατορία και τελικώς να εκδιώξουν τον ανατολίτη εισβολέα από την γη τους. Για τον Ελληνισμό της περιόδου της Εθνικής Παλιγγενεσίας και τον μετέπειτα Ελληνισμό επίσης, τα όρη αποκτούν ιερή υπόσταση καθότι εκεί ήταν που ζυμώθηκε η ιδέα της Eλευθερίας!
Πέραν όμως της ιστορικό-μυθολογικής σημασίας, τα όρη εκπέμπουν βαρυσημάντους μεταφυσικούς συμβολισμούς. Η Κορυφή ήταν πάντοτε το σύμβολο της ανθρωπίνης (αυθ-)υπερβάσεως, το οριακό/μεταιχμιακό σημείο όπου η γη εξυψούται και συναντά τον ουρανό. Καθίσταται έτσι η Κορυφή σύμβολο υπαρξιακής ανελίξεως/ενελίξεως. Η αισθητική, ιδίως των ελληνικών ορέων, συνάδει απολύτως με τον μεταφυσικό συμβολισμό τους. (Σχετικά με το ζήτημα, σας παραπέμπουμε στο βαθύτατο φιλοσοφικό έργο του Ιουλίου Έβολα με τίτλο: “Διαλογισμοί επί των κορυφών”, το οποίο έχει μεταφραστεί και στα Ελληνικά – Εκδόσεις Λυκώρεια). Η εικόνα των αποκρήμνων και κακοτραχάλων ορεινών όγκων με τα πυκνά δάση και τις βραχώδεις κορυφές, εμπνέει αισθήματα δέους, σεβασμού και υποβολής – αισθήματα τα οποία ευστόχως συμπυκνώνει η γνωστή φράση του Ι. Κάντ: “Η θάλασσα είναι όμορφη, αλλά το βουνό είναι υπέροχο!”.
Τέτοιος ήταν κάποτε ο σεβασμός των Ελλήνων προς την Φύση, ώστε η πυρπόληση ενός Ιερού Άλσους από τον βασιλέα της Σπάρτης, καίτοι του χάρισε μία στρατιωτική νίκη εναντίον των Αργείων, τον οδήγησε στην εξορία.
Ωστόσο, η επικαιρότης περίτρανα επιβεβαιώνει ότι, στις μέρες μας, ο Ελληνισμός έχει πλήρως εκτροχιαστεί, απομακρυνόμενος συνεχώς από τον εαυτό του και τις ρίζες του. Καθημερινώς ανακοινώνεται η εγκατάσταση νέων ανεμογεννητριών σε ελληνικά βουνά, σε θέσεις μάλιστα μοναδικού φυσικού κάλλους και συμβολισμού. Τα ιερά βουνά και οι μυστικές κορυφές της Πίνδου, τα λημέρια των κλεφτών, η ραχοκοκαλιά της Ελλάδος, μαγαρίζονται στο όνομα της (δήθεν) “προστασίας του κλίματος” και της (δήθεν) “υπερθέρμανσης του πλανήτη”. Παρθένα δάση αποψιλώνονται, βουνά τραυματίζονται και κατακρεουργούνται, προκειμένου να σκαφτούν χιλιόμετρα νέων χωματοδρόμων!!! Από αυτούς θα περάσουν τεράστια φορτηγά τα οποία θα μεταφέρουν τα μέλη των πελωρίων (άνω των 100 μέτρων χωρίς τις πτέρυγες!) ανεμογεννητριών. Η οπτική, η ακουστική και εν γένει η φυσική ρύπανση είναι ανυπολόγιστη. Για την μεταφυσική υποβάθμιση ας μη μιλήσουμε. Σε ελαχίστους άλλωστε δύναται να καταστεί αντιληπτή…
Το πρόβλημα των ανεμογεννητριών είναι πολυεπίπεδο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, προφανώς, συνίσταται στην βεβήλωση που προκαλεί το προαναφερθέν μαγάρισμα των κορυφών. Πέραν όμως τούτου, υπάρχουν επιπλέον μελανά σημεία που περιβάλλουν το ανοσιούργημα της, πέραν παντός ορίου, διασποράς ανεμογεννητριών στην ελληνική επικράτεια:
1) Οι ανεμογεννήτριες διαφημίζονται ως «οικολογικός» τρόπος παραγωγής ηλεκτρικής ενεργείας, πράγμα που, όπως θα αποδειχτεί, είναι ψευδές. Κατ΄ αρχάς, η παραγωγή των ανεμογεννητριών είναι εξαιρετικά ρυπογόνος. Για την κατασκευή τους απαιτούνται τόνοι σπανίων μεταλλευμάτων (πολλά εκ των οποίων είναι μάλιστα ραδιενεργά!), η εξόρυξη τον οποίων έχει ανυπολόγιστες περιβαλλοντικές επιπτώσεις στις περιοχές εξορύξεώς των.
Επιπροσθέτως, για την τοποθέτηση των ανεμογεννητριών απαιτείται να κατασκευαστεί εκτεταμένο δίκτυο χωματοδρόμων, η δημιουργία του οποίου προϋποθέτει την καταστροφή της βλαστήσεως της περιοχής, η οποία, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι δασική. Στη σημείο τοποθετήσεως μίας ανεμογεννητρίας χρειάζεται να ανοιχθεί κάθε φορά μεγάλη τρύπα στο έδαφος η οποία εν συνεχεία γεμίζεται με τόπους οπλισμένου σκυροδέματος χρησιμεύοντας ως βάση. Τέτοιου είδους κατασκευές όχι μόνο δεν μπορούν να αφαιρεθούν μετά το τέλος ζωής της εκάστοτε ανεμογεννητρίας αλλά η ύπαρξή τους προξενεί αλλαγές ακόμη και στην ροή των υπογείων υδάτων!
Η αρνητική περιβαλλοντική δράση των ανεμογεννητριών δεν σταματά με την λήξη του χρόνου ζωή τους (περίπου 25 έτη). Τα περισσότερα υλικά κατασκευής των ανεμογεννητριών είναι μη ανακυκλώσιμα και πολλά από αυτά είναι και ραδιενεργά. Για τον λόγο αυτό, στις περισσότερες χώρες, οι ανεμογεννήτριες, μετά το πέρας της ζωής τους κατεδαφίζονται και θάπτονται, μολύνοντας το υπέδαφος. Μια από τις λίγες εξαιρέσεις είναι η Ελλάς, η νομοθεσία της οποίας δεν υποχρεώνει τις εταιρίες να αφαιρούν τις ανεμογεννήτριες μόλις λήξει η εκμετάλλευσή τους…
2) Θα ανέμενε κανείς ότι οι ανεμογεννήτριες αποτελούν εξαιρετικώς αποδοτική μέθοδο παραγωγής ενέργειας, οπότε, κάπως έτσι θα εδικαιολογείτο η σπουδή της “Ευρωπαϊκής Ένωσης” και των ελλαδικών κυβερνήσεων για την εγκατάστασή τους. Και σε αυτόν τον τομέα όμως οι ανεμογεννήτριες πάσχουν! Δεν είναι ευρέως γνωστό, αλλά, δυνατότης αποθηκεύσεως της ηλεκτρικής ενεργείας σε μεγάλη κλίμακα δεν υπάρχει. Στις εγκαταστάσεις της ΔΕΗ δεν υπάρχουν, δηλαδή, κάποιες τεράστιες μπαταρίες οι οποίες να φορτίζουν και όταν υπάρχει ανάγκη καταναλώσεως, να μπορούν να αποστέλλουν κάποιο αποθηκευμένο ρεύμα στους καταναλωτές. Ως εκ τούτου, η ενέργεια που παράγεται κάθε στιγμή από υδροηλεκτρικά φράγματα, από εργοστάσια, από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες κατευθύνεται απευθείας προς τους καταναλωτές. Όση ενέργεια παράγεται κάθε στιγμή, τόση ενέργεια ακριβώς καταναλώνεται. Αυτό είναι το κυρίως πρόβλημα με την απόδοση των ανεμογεννητριών. Οι ανεμογεννήτριες παράγουν ηλεκτρική ενέργεια μόνο όταν φυσά άνεμος! Όταν δεν φυσά, οι ανάγκες καλύπτονται από τις συμβατικές πηγές, δηλαδή τα εργοστάσια. Ως εκ τούτου, όσο περισσότερες ανεμογεννήτριες εγκατασταθούν, τόσα περισσότερα εργοστάσια πρέπει να κατασκευαστούν, προκειμένου να τις αντικαθιστούν σε περιόδους άπνοιας! Άρα ο διαφημιζόμενος (υποτιθέμενος) πρωταρχικός στόχος, δηλαδή η αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων αποδεικνύεται ανέφικτος. Το μειονέκτημά τους αυτό επιτείνεται από το γεγονός ότι η ένταση του ανέμου δεν συμπίπτει με τις ενεργειακές ανάγκες. Δηλαδή μπορεί, επί παραδείγματι, να υπάρχουν υψηλές ανάγκες ενεργείας κάποια χρονική στιγμή αλλά το ίδιο διάστημα ο άνεμος να είναι ασθενής (οπότε η παραγόμενη ενέργεια να μην επαρκεί), ενώ σε άλλες περιπτώσεις να μην υπάρχουν υψηλές ενεργειακές ανάγκες αλλά ο άνεμος να είναι ισχυρός (οπότε η παραγόμενη ενέργεια να χάνεται…). Αυτό σημαίνει ότι οι ανεμογεννήτριες έχουν πολύ μικρότερη ενεργειακή απόδοση από αυτή που εργοστασιακώς διαφημίζεται ότι έχουν.
3) Η ανέγερση αιολικών εργοστασίων και η ταυτόχρονη απολιγνητοποίηση (για να χρησιμοποιήσω την “μοντέρνα” έκφραση) η οποία έχει καταλάβει ως μανία (και) την παρούσα κυβέρνηση, πλήττει καίρια την ενεργειακή ανεξαρτησία της Ελλάδος. Μέχρι σήμερα ο λιγνίτης εξορύσσονταν από ελληνικά ορυχεία και στην συνέχεια τροφοδοτούσε ελληνικά εργοστάσια. Η Ελλάς δηλαδή, σε μεγάλο βαθμό, παρέμενε ενεργειακώς ανεξάρτητη και αυτάρκης.
Αντί της ενεργειακής αυταρκείας και ανεξαρτησίας, η Ελλάς επέλεξε να εισαγάγει ανεμογεννήτριες από χώρες του εξωτερικού και παραλλήλως να κλείσει τα λιγνητικά της εργοστάσια! Όπως προανεφέρθη, οι ανεμογεννήτριες πρέπει, σε κάθε περίπτωση, να λειτουργούν εκ παραλλήλου με συμβατικές πηγές παραγωγής ενεργείας. Στην περίπτωση της Ελλάδος αυτό καλύπτεται με την εισαγωγή ρωσικού και αζερικού φυσικού αερίου (μέσω Τουρκίας!), για την τροφοδότηση ηλεκτρικών εργοστασίων φυσικού αερίου. Εξ αυτού καθίσταται σαφές ότι η εγκατάσταση ανεμογεννητριών, υπονομεύει ευθέως την ενεργειακή αυτάρκεια της Ελλάδος, θέτει εν αμφιβόλω την ενεργειακή της ανεξαρτησία και τελικώς την ανεξαρτησία της εν γένει!
Κατόπιν όλων αυτών προκύπτει εύλογο το ερώτημα: για ποιο λόγο πρέπει να εγκατασταθούν ανεμογεννήτριες; Η απάντηση έρχεται από τον ίδιο τον τρόπο λειτουργίας του καπιταλιστικού Συστήματος. Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα στηρίζεται στο χρέος. Κάποιες (ιδιωτικές) κεντρικές τράπεζες έχουν το δικαίωμα να εκτυπώνουν χρήμα και στη συνέχεια να το δανείζουν εντόκως σε κράτη και ιδιωτικές εταιρίες (με μεσάζοντες άλλες τράπεζες). Στη συνέχεια αυτές οι ιδιωτικές εταιρίες και τα κράτη, για να μπορούν να αποπληρώνουν τα χρέη τους πρέπει μονίμως να “αναπτύσσονται”. Πρέπει δηλαδή οι καταναλωτές να αγοράζουν μονίμως περισσότερα αγαθά. Πρέπει ο μέσος άνθρωπος να έχει 2 αυτοκίνητα, να έχει πολλά κινητά και υπολογιστές, κ.α.. Πρέπει μονίμως δηλαδή η κατανάλωση να αυξάνεται ώστε να αποπληρώνονται τα εικονικά χρέη προς τις τράπεζες. Κατόπιν εμφανίζεται ο ίδιο Σύστημα (τράπεζες, μέσα μαζικής εξαπατήσεως και εταιρείες) και κατακεραυνώνει τους Ευρωπαίους κατασκευάζοντας και εμφυτεύοντάς τους αισθήματα ενοχών σύμφωνα με τα οποία ο τρόπος ζωής τους είναι αντιοικονομικός και …καταστρέφει τον πλανήτη. Για να προπαγανδίσει μάλιστα αυτόν τον ισχυρισμό κατασκεύασε την ψευδή θεωρία περί “εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και υπερθερμάνσεως του πλανήτη”. Από αυτές τις κατηγορίες εξαιρέθηκαν βέβαια οι μόνοι πραγματικοί υπερ-ρυπαντές του πλανήτου δηλαδή ο λεγόμενος αναπτυσσόμενος κόσμος, ο οποίος έχει γεμίσει τη γη και τις θάλασσες με άπειρα πλαστικά και τοξικά απόβλητα και τον πλανήτη εν συνόλω με δισεκατομμύρια νέους καταναλωτές προϊόντων! Οι Ευρωπαίοι κυριευμένοι από υποβολιμαίες «τύψεις», «ενοχές» και τον παρεπόμενο τρόμο από τον υποτιθέμενο κλιματικό Αρμαγεδόνα που η ίδιοι προκαλούν, είναι διατεθειμένοι να χρηματοδοτήσουν (τροφοδοτήσουν) τα προαναφερθέντα εικονικά χρέη με νέους «πράσινους» φόρους με νέα αιολικά πάρκα, εργοστάσια, με νέα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και, όπως φαίνεται, στο μέλλον, και με την υποδοχή και περίθαλψη των επομένων μαζικών εποικιστικών ρευμάτων που θα αποτελούνται από …“κλιματικούς πρόσφυγες”.
Ευτυχώς το ζήτημα της τοποθετήσεως ανεμογεννητριών κινητοποίησε εν Ελλάδι, κατά τόπους, αρκετούς ανθρώπους εναντίον της εγκαταστάσεως ανεμογεννητριών. Δυστυχώς οι συνομοταξίες των αντιδρώντων και τα αντίστοιχα κίνητρά τους δεν είναι κοινά και, στις περισσότερες περιπτώσεις, καθόλου ευγενή. Η κυρία μάζα των διαμαρτυρομένων είναι διάφοροι αριστεροί οικολόγοι. Αυτή η ομάδα ανθρώπων μπορεί να εμφανίζεται διαμαρτυρόμενη σχετικά με τις ανεμογεννήτριες αλλά παράλληλα συμμαχεί με το Σύστημα στο θέμα της περιβόητης “κλιματικής αλλαγής”. Επίσης, η αισθητική των περισσοτέρων εξ αυτών, ουδόλως συνάδει με την Φύση. Ρυπαροί, άθλιοι τύποι, γεμάτοι σκουλαρίκια και κοπέλες με μαλλιά βαμμένα ροζ, που δεν μπορούν να διατηρήσουν καθαρό ούτε καν το σώμα τους και το άμεσο περιβάλλον τους (βλέπε ελληνικά πανεπιστήμια και πόλεις) προσπαθούν όμως να κατά τα άλλα να “σώσουν” το περιβάλλον…
Η άλλη συνομοταξία είναι οι οικονομικώς ζημιωμένοι. Τέτοιοι άνθρωποι είναι πέρα ως πέρα ιδιοτελείς και ο μόνος λόγος που διαμαρτύρονται είναι γιατί η εγκατάσταση ανεμογεννητριών τους ζημιώνει οικονομικώς. Αυτοί, σε περίπτωση που η κατάσταση ήταν διαφορετική, και λάμβαναν και κάποια επιδότηση, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αίφνης θα άλλαζαν στρατόπεδο…
Δυστυχώς οι αυθεντικοί εκφραστές μίας στάσεως ζωής συμβατής προς την Φύση, την διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας, την προστασία της βιοποικιλότητος και της αρμονικής διαφυλάξεως των οικοσυστημάτων, αποτελούν μειονότητα εντός του συνόλου των διαμαρτυρομένων. Η πλειονότης είναι βέβαιο ότι δεν εμφορείται από τα αγνά και φυσικά ελληνικά αισθήματα σχετικά την ιερότητα των ορέων, των δασών, των λαγκαδιών, των ρεματιών. Απαιτείται υγιής ψυχοσωματική υπόσταση και μακρά βιωματική επαφή με την μαγεία της Φύσεως προκειμένου ο λαός να επανακτήσει ουσιώδη επαφή με το φυσικό περιβάλλον, ώστε κάποτε τα όρη να καταστούν εκ νέου πεδία Εθνικής Αναπλάσεως και προσδιορισμού.
