Με αφορμή τα αποτελέσματα μιας πρόσφατης πολύ ενδιαφέρουσας έρευνας που διεξήχθη στις Η.Π.Α., θα εξετάσουμε την συσχέτιση της ακαδημαϊκής κοινότητας και ειδικά αυτής των “ανθρωπιστικών επιστημών” με τον μαρξισμό και τα παρακλάδια του. Συγκεκριμένα, τρεις ακαδημαϊκοί, οι οποίοι μάλιστα δηλώνουν φιλελεύθεροι με αριστερές τάσεις, υπέβαλαν 20 κατασκευασμένα άρθρα, εμφανώς αντιεπιστημονικά, με περιεχόμενο που εσκεμμένα ξεφεύγει από τα όρια της γελοιότητας, σε “έγκριτα” αμερικανικά επιστημονικά περιοδικά του χώρου της κοινωνιολογίας, και κυρίως τους νεοσύστατου ψευδο-επιστημονικού χώρου της κοινωνικής μελέτης των φύλων (“gender studies”). Έξι από τα άρθρα είχαν ήδη γίνει δεκτά για δημοσίευση ενώ τα υπόλοιπα βρισκόταν στη διαδικασία της κρίσης όταν έγινε γνωστή η φάρσα. Οπότε κανένα δεν έχει απορριφθεί! Για παράδειγμα αναφέρουμε ότι ένα από τα άρθρα που έγιναν δεκτά συνοψίζει τα αποτελέσματα μια ψευδούς εμπειρικής μελέτης, την οποία κατασκεύασε ένας εκ των τριών ακαδημαϊκών, και σύμφωνα με την οποία τα αρσενικά σκυλιά στα πάρκα επιδεικνύουν σεξιστική συμπεριφορά απέναντι στα θηλυκά, καθιστώντας τα πάρκα χώρους όπου τα θηλυκά σκυλιά κινδυνεύουν από βιασμό μια και έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στα αρσενικά μια “κουλτούρα βιασμού”!
Η έρευνα αυτή με την μορφή μιας καλοστημένης φάρσας ξεσκεπάζει τον τυφλό δογματισμό, την ψυχοπάθεια, την απελπιστική παρακμή και σαπίλα που διακατέχει το ακαδημαϊκό κατεστημένο των λεγόμενων “ανθρωπιστικών επιστημών” (που στην πραγματικότητα πλέον δεν είναι ούτε ανθρωπιστικές ούτε επιστήμες). Η απίστευτη αυτή κατάπτωση που έχει οδηγήσει στην καταπάτηση όχι μόνο κάθε επιστημονικής αξίας αλλά και στον βιασμό της ίδιας της κοινής λογικής οφείλεται βεβαίως στην απόλυτη άλωση των πανεπιστημίων από τον μαρξισμό, και συγκεκριμένα από την πολιτιστική του μεταμφίεση.
Είναι γνωστό ότι όλα πανεπιστημιακά τμήματα των “ανθρωπιστικών επιστημών” βρίθουν φανατικών μαρξιστών όλων των τάσεων και αποχρώσεων παντού στον δυτικό κόσμο. Επίσης είναι γνωστό ότι τα διαπιστευτήρια στους “αγώνες” κάποιας σύγχρονης μαρξιστικής τάσης, όπως ο “αντιρατσισμός” και η αλληλεγγύη προς τους “πρόσφυγες/μετανάστες”, ο φεμινισμός, το κίνημα των ομοφυλόφιλων και των λοιπών ανώμαλων, η υποστήριξη “ευάλωτων” κοινωνικών ομάδων όπως υποτίθεται ότι είναι οι νέγροι στις Η.Π.Α. και οι “Ρομά” στην Ελλάδα, και τα λοιπά αντιφυσικά ψευδο-κινήματα, αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για την εξασφάλιση κάποιας θέσης σε τέτοια τμήματα, σε αντίθεση με τα επιστημονικά διαπιστευτήρια που όχι μόνο δεν λαμβάνονται υπ’ όψη, αλλά λειτουργούν απαγορευτικά σε όποιες ελάχιστες πλέον περιπτώσεις αφορούν σοβαρές επιστημονικές μελέτες οι οποίες φυσικά δεν μπορούν παρά να απορρίψουν μετά βδελυγμίας τα παράλογα δόγματα της πολιτικής ορθότητας. Όμως αν και οι ακαδημαϊκοί των ανθρωπιστικών σπουδών έχουν προ πολλού απολέσει την επιστημονική τους ιδιότητα, και είτε πρόκειται για οπορτουνιστικές αμοραλιστικές εγωπαθείς προσωπικότητες, είτε για γνήσια ψυχοπαθή φαντασιόπληκτα ή/και βαθιά διεστραμμένα άτομα, είτε απλά για οσφυοκάμπτες που μέσω γνωριμιών, διαπλοκής, ή νεποτισμού κατάφεραν να εξασφαλίσουν μια θέση σε ένα πανεπιστήμιο, ο ρόλος τους στην αναπαραγωγή του μαρξιστικού δόγματος είναι κάτι παραπάνω από σημαντικός. Αποτελούν κομβικούς πυλώνες του συστήματος σε όλα τα μήκη και πλάτη του δυτικού κόσμου καθώς τα πανεπιστήμια και ειδικά οι σχολές και τα τμήματα ανθρωπιστικών σπουδών λειτουργούν απροκάλυπτα ως κέντρα διασποράς του μικροβίου του μαρξισμού, κάτι που θυμίζει έντονα τον τρόπο με τον οποίο είχαν λειτουργήσει οι συναγωγές κατά την διάρκεια των πρώτων αιώνων της εξάπλωσης του χριστιανισμού. Από τα εβραιοκρατούμενα ιδρύματα υψηλού κύρους των Η.Π.Α. όπου εκκολάπτονται οι πολιτικοί, οι μεγαλοδημοσιογράφοι, οι νέες γενιές ακαδημαϊκών αλλά και οι παρασκηνιακοί ηγέτες του συστήματος ως τα τελευταία περιφερειακά πανεπιστημιακά τμήματα κρατών όπως η Ελλάδα όπου διαμορφώνονται στα τοξικά μαρξιστικά καλούπια οι συνειδήσεις των δασκάλων, των καθηγητών, των κοινωνιολόγων, των ψυχολόγων, των δημοσιογράφων, το σύστημα φροντίζει να τοποθετεί τα κατάλληλα άτομα στις κατάλληλες θέσεις.
Από την άλλη, στις θετικές επιστήμες όπου δεν μπορεί κάποιος να επιβιώσει επιστημονικά και να δημοσιεύσει εργασίες γράφοντας ασυνάρτητες εκθέσεις παράλογων ιδεών, αν και η μαρξιστική ταυτότητα είναι κι εκεί ένα πλεονέκτημα για την εξασφάλιση εργασίας, ενώ η υποταγή στην πολιτική ορθότητα είναι σίγουρα απαραίτητη, η πλειονότητα των ακαδημαϊκών δεν είναι μαρξιστές, και συνήθως δεν έχουν καμία πολιτική ταυτότητα και σκέψη, αλλά ανήκουν στην κατηγορία των “μορφωμένων” που ο μεγάλος Γκουστάβ Λε Μπον αποκαλεί ημιμαθείς (demi-savant), δηλαδή άτομα με εξειδικευμένες γνώσεις στο επιστημονικό τους πεδίο αλλά χωρίς ουσιαστική κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας και των δυνάμεων που την διαμορφώνουν. Πολύ συχνά πρόκειται για άτομα που επιδεικνύουν μια αυτιστικού τύπου αφοσίωση στις επιστημονικές τους αναζητήσεις που τους αποκόπτει πλήρως από τον κοινωνικό περίγυρο και σε πολλές περιπτώσεις τους καθιστά γραφικές φιγούρες. Αυτό όμως είναι ακριβώς το πρότυπο του επιστήμονα και ακαδημαϊκού των θετικών επιστημών που διακαώς επιθυμεί, διαφημίζει, και με διάφορους τρόπους προωθεί το σύστημα, καθώς τέτοια άτομα όχι μόνο είναι παντελώς ακίνδυνα, αλλά μάλιστα οι υπηρεσίες που προσφέρουν είναι υψίστης σημασίας καθώς στην δική τους εργασία, διδακτική κι ερευνητική, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό το μόνο συστατικό που προς το παρόν συγκρατεί τον παρηκμασμένο σύγχρονο κόσμο από την πλήρη κι εκκωφαντική κατάρρευση, δηλαδή η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας.
Η κατάσταση λοιπόν έχει πλέον παγιωθεί καθώς το μαρξιστικό ακαδημαϊκό κατεστημένο στις ανθρωπιστικές επιστήμες και το αυτιστικό κατεστημένο των ημιμαθών στις θετικές αναπαράγουν διαρκώς δηλητηριασμένες ή ημιμαθείς προσωπικότητες κάποιες εκ των οποίων θα στελεχώσουν με την σειρά τους τα πανεπιστήμια για να συνεχίσουν το έργο των δασκάλων τους.
Σε ό,τι αφορά στα δικά μας, είναι γνωστό ότι η ανεξέλεγκτη μόλυνση του ακαδημαϊκού χώρου από το μαρξιστικό μικρόβιο ξεκίνησε κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης κάτω από τις οδηγίες του “εθνάρχη” Κ. Καραμανλή. Το φαινόμενο αυτό αποδίδεται στις αδικαιολόγητες ενοχές της δεξιάς για τις “διώξεις” που είχαν υποστεί οι αριστεροί τις προηγούμενες δεκαετίες και οι οποίες ενοχές οδήγησαν σε τέτοιες τραγικά αποτυχημένες προσπάθειες “συμφιλίωσης”, καθώς και στην εν γένει παθητική και ηττοπαθή στάση της δεξιάς σε όλα τα ζητήματα. Αν και αυτοί οι παράγοντες έπαιξαν σημαντικό ρόλο, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι λόγω της τεράστιας σημασίας των πανεπιστημίων στη διαμόρφωση και τον έλεγχο των συνειδήσεων, η κατάληψη τους από τον μαρξισμό δεν είναι ένα τοπικό φαινόμενο αλλά μια συνειδητή στρατηγική των καταστροφέων του δυτικού πολιτισμού που είχε ξεκινήσει να εφαρμόζεται από τον 19ο αιώνα σε χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία. Οπότε από το παγκόσμιο αυτό πλάνο δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί η χώρα μας.
Τι είναι όμως αυτό που ελκύει εδώ και σχεδόν 150 έτη τόσους πολλούς ακαδημαϊκούς και άλλα θεωρητικώς μορφωμένα άτομα στον ορθόδοξο μαρξισμό ή στις παραφυάδες του, και γενικά στις σοσιαλιστικού τύπου δοξασίες; Είναι η βαθύτητα της σκέψης, η μόρφωση, και οι ευαισθησίες τους, όπως προσπαθεί να μας πείσει η προπαγάνδα του συστήματος; Την καλύτερη ίσως απάντηση σε αυτό το ερώτημα την έδωσε ο μεγάλος πολυεπιστήμονας Γκουστάβ Λε Μπον στο αριστουργηματικό του έργο “Η Ψυχολογία του Σοσιαλισμού” (Psychologie du Socialisme) όπου αναλύει σε βάθος τα αίτια της εξάπλωσης των σοσιαλιστικών ιδεών στις διάφορες κοινωνικές ομάδες. Αν και το έργο γράφηκε το 1896, παραμένει διαχρονικά επίκαιρο. Ακολουθεί σχετικό απόσπασμα:
“Χρησιμοποιώ τον όρο ημιμαθής για αυτούς που δεν έχουν άλλη γνώση παρά αυτή που περιέχεται στα βιβλία, και οι οποίοι συνεπώς δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτα σχετικά με τις πραγματικότητες της ζωής. Είναι τα προϊόντα των σχολείων και των πανεπιστημίων μας, αυτών των τραγικών βιομηχανιών παρακμής των οποίων τα καταστροφικά αποτελέσματα έχουν αποκαλυφθεί από τον Taine, τον Paul Bourget, και πολλούς άλλους. Ένας καθηγητής, ένας “λόγιος”, ή ένας απόφοιτος ενός από τα μεγάλα κολέγια μας είναι σε όλες τις περιπτώσεις για πολλά χρόνια, και συχνά για όλη του την ζωή, τίποτα παρά ένας ημιμαθής.
Από τις τάξεις των ημιμαθών, και κυρίως από τις τάξεις των άνεργων διπλωματούχων πανεπιστημίων, αποβλήτων της κοινωνίας τους οποίους το κράτος δεν έχει μπορέσει να εντάξη, “ποιμένων” αποκομμένων από το κοπάδι τους, καθηγητών πανεπιστημίων που πιστεύουν ότι η αξία τους έχει παραγκωνιστεί, στρατολογούνται οι πιο επικίνδυνοι μαθητές του Σοσιαλισμού και οι χειρότεροι αναρχικοί. Ο τελευταίος αναρχικός που εκτελέστηκε στο Παρίσι ήταν ένας αποτυχημένος υποψήφιος του Ecole Polytectnique, ένας άνθρωπος ανίκανος να βρει εργασία για την άχρηστη κι επιδερμική επιστήμη του, και συνεπώς ένας εχθρός της κοινωνίας η οποία σύμφωνα με τον ίδιο δεν ήταν αρκετά σοφή για να εκτιμήσει τις αρετές του, και την οποία φυσικά ανυπομονεί να αντικαταστήσει με ένα νέο κόσμο όπου οι τεράστιες ικανότητες που υποθέτει ο ίδιος ότι διαθέτει θα μπορούσαν να βρουν μια διέξοδο. Ο ανικανοποίητος ημιμαθής είναι ο χειρότερος των δυσαρεστημένων. Είναι αυτή η έλλειψη ικανοποίησης που εξηγεί την συχνότητα του Σοσιαλισμού ανάμεσα σε συγκεκριμένες ομάδες ατόμων.
Κοινωνικοί απόκληροι, “παρεξηγημένες ιδιοφυΐες”, δικηγόροι χωρίς πελάτες, συγγραφείς χωρίς αναγνώστες, γιατροί χωρίς ασθενείς, κακοπληρωμένοι καθηγητές, πτυχιούχοι χωρίς εργασία, υπερφίαλοι καθηγητές πανεπιστημίου – αυτοί είναι οι φυσικοί ειδήμονες του Σοσιαλισμού. Στην πραγματικότητα ενδιαφέρονται ελάχιστα για δόγματα. Το όνειρο τους είναι να δημιουργήσουν με βίαιο τρόπο μια κοινωνία όπου αυτοί θα είναι τα αφεντικά. Οι κραυγές τους για ισότητα δεν τους εμποδίζουν να διακατέχονται από έντονη περιφρόνηση προς τις λαϊκές μάζες, οι οποίες δεν έχουν μορφωθεί από βιβλία όπως αυτοί. Θεωρούν τους εαυτούς τους κατά πολύ ανώτερους του εργαζόμενου ανθρώπου, αλλά στην πραγματικότητα είναι κατά πολύ κατώτεροί του λόγω της πλήρους έλλειψης πρακτικού νου και του υπερβολικού τους εγωισμού. Εάν γινόταν αφέντες ο δεσποτισμός τους δεν θα ήταν μικρότερος από αυτόν του Μαρά, του Saint-Just, και του Ροβεσπιέρου, αυτών των έξοχων παραδειγμάτων του παραγκωνισμένου ημιμαθή. Η ελπίδα να έρθει η σειρά του για να καταπιέσει, όταν κάποιος έχει παραμεληθεί, εξευτελιστεί, εξοβελιστεί στις σκιές, πρέπει να έχει κατασκευάσει πολλούς οπαδούς του Σοσιαλισμού.
Σε αυτή την κατηγορία ημιμαθών ανήκουν κυρίως οι δογματικοί ταγοί που διαμορφώνουν σε δηλητηριώδεις δημοσιεύσεις τις θεωρίες που οι αφελείς μαθητές τους σπεύδουν άμεσα να διαδώσουν. Σχηματίζουν μια μικρή μειονότητα της οποίας η επιρροή είναι πολύ περισσότερο επιφανειακή παρά πραγματική. Στην πραγματικότητα κάνουν λίγα περισσότερα από το να μεταμορφώνουν τις φιλοδοξίες τους που ποτέ δεν υλοποίησαν σε θορυβώδες υβρεολόγιο. Τα βιβλία τους είναι συχνά ένα είδος ευαγγελίου, που πια κανείς δεν διαβάζει, αλλά από το οποίο μπορούν πολλοί να αναφέρουν σε μια συζήτηση τον τίτλο, ή ορισμένες αποσπασματικές φράσεις που έχουν αναπαραχθεί συχνά. Η αδιαφάνεια τέτοιων εργασιών είναι όμως μια στοιχειώδης προϋπόθεση της επιτυχίας τους. Όπως η Βίβλος για τους κληρικούς, αποτελούν ένα είδος προφητικού βιβλίου στο οποίο αρκεί απλά κάποιος να ανοίξει μια τυχαία σελίδα και, αν διακατέχεται από πίστη, θα βρει την απάντηση σε κάθε ερώτημα στον κόσμο.
Ο δογματικός μπορεί λοιπόν να είναι μορφωμένος, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν τον σώζει από την κουταμάρα, την αφέλεια, και τις περισσότερες φορές την ζήλια του. Αδυνατεί να κατανοήσει οτιδήποτε σχετικά με τα περίπλοκα κοινωνικά φαινόμενα, τις οικονομικές συσχετίσεις, ή τα πάθη που στην πραγματικότητα εξουσιάζουν τους ανθρώπους. Οδηγούμενος μόνο από μια διανοουμενίστικη χοντροκομμένη λογική εύκολα πιστεύει ότι οι ιδέες του πρόκειται να αλλάξουν την εξέλιξη της ανθρωπότητας και να υπερβούν το πεπρωμένο. Αν και οι ιδεοληψίες όλων αυτών των θορυβωδών δογματικών είναι πάντα ασαφείς, και οι ιδανικές μελλοντικές τους κοινωνίες πάντα μη-ρεαλιστκές, ένα πράγμα είναι σίγουρα πραγματικό: το απύθμενο μίσος τους για την κοινωνία και η φλέγουσα επιθυμία τους να την καταστρέψουν.
Αν κάποιος έκανε μια περίληψη του ρόλου που παίζουν οι διάφορες κοινωνικές ομάδες στη διάλυση των ευρωπαϊκών κοινωνιών, θα έλεγε ότι οι δογματικές και δυσαρεστημένες προσωπικότητες που κατασκευάζονται στα πανεπιστήμια διαδραματίζουν τον πιο σημαντικό ρόλο καθώς επιτίθενται σε ιδέες και αξίες, και λόγω της πνευματικής αναρχίας που προκαλούν, αποτελούν έναν από τους πιο διαβρωτικούς παράγοντες της καταστροφής. Οι μεσαίες τάξεις υποβοηθούν την ίδια τους την πτώση μέσω της αδιαφορίας τους, του εγωισμού τους, της ανίσχυρης θέλησης τους, και της έλλειψης πρωτοβουλίας ή πολιτικής αντίληψης. Οι χαμηλότερες τάξεις απλά δρουν επαναστατικά προσπαθώντας να καταστρέψουν πλήρως το κοινωνικό οικοδόμημα μόλις αυτό αρχίζει να τρέμει.”
Ένα σχετικό δημοσίευμα: https://www.protothema.gr/zoi/article/826794/pos-mia-epiki-epistimoniki-farsa-kanei-roba-ton-tomea-tis-koinoniologias/