Η ταινία «Bitter Harvest» (2017, βλ. https://promovies.pro/movies/bitter-harvest/ ) πέρασε απαρατήρητη από το ελληνικό κοινό και απουσίασε από τις κινηματογραφικές αίθουσες, καθώς δυστυχώς μόνον σε μία προβλήθηκε!. Αλλά μπορείτε να την νοικιάσετε και να την δείτε, καθώς μόλις κυκλοφόρησε σε DVD.Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης που διαδραματίζεται κατά την περίοδο του άγνωστου στους περισσοτέρους τεχνητού λιμού στην Ουκρανία, τον οποίον επέβαλε ο Στάλιν κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου, το 1931-32, γνωστού ως Holodomor (που σημαίνει «θάνατος με αναγκαστική πείνα»). Η ταινία του ουκρανικής καταγωγής τηλεοπτικού παραγωγού George Mendeluk, που χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον επίσης ουκρανικής καταγωγής Καναδό επιχειρηματία Ian Ihnatowycz, είναι στην πραγματικότητα η πρώτη (!) αγγλόφωνη ταινία που απεικονίζει την κατά του Ουκρανικού λαού ασκηθείσα συστηματική και απάνθρωπη εκστρατεία λιμοκτονίας του μπολσεβίκικου καθεστώτος, που οδήγησε στον αργό θάνατο περισσότερα από έξ εκατομμύρια Ουκρανών, οι οποίοι τολμήσαν να αντισταθούν στην εγκληματική προσπάθεια του Στάλιν καταστρέψει τους αγρότες
κρατικοποιώντας τα ιδιόκτητα αγροκτήματα και να «κολεκτιβοποιήσει» την γεωργία της περιοχής.
Πρωταγωνιστούν οι Max Irons (γιος του σπουδαίου Άγγλου ηθοποιού Jeremy Irons), Samantha Barks, Barry Pepper, Tamer Hassan (ο Τούρκος στον ρόλο του σατανικού κομισάριου!) και ο βετεράνος και βραβευμένος με Όσκαρ Terence Stamp.
Δεν θα δείτε ένα μεγαλειώδες έπος. Ούτε θα καθηλωθείτε από τις ερμηνείες των ηθοποιών ή από την πλοκή του σεναρίου. Άλλωστε δεν παίζουν πρωτοκλασάτα ονόματα του Χόλυγουντ. Ούτε καν είναι του Χόλυγουντ ταινία. Το Χόλυγουντ άλλωστε πλέον κυρίως αναλώνεται σε “gay love stories” και “black power themes”. Η ταινία είναι καναδικής παραγωγής. Αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Ίσως το αρνητικό να είναι ότι δεν παίζουν Ουκρανοί ηθοποιοί! Ούτε καν Ρώσοι. Οι πρωταγωνιστές είναι Άγγλοι, Καναδοί, Ουαλλοί και ένας Τούρκος! Παίζει βέβαια ο Barry Pepper (”Saving Private Ryan”, ”Flags of Our Fathers”) .
ΟΙ ΑΘΛΙΕΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΩΝ “ΕΙΔΙΚΩΝ”…
Το ότι δεν της δόθηκε ελληνικός τίτλος («Πικρή Σοδειά») και έμεινε το «Bitter Harvest», ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να μπει τίτλος «Το Έγκλημα του Στάλιν», «Σταλινικές θηριωδίες», ήδη λέει πολλά...
Οι ελληνικές κριτικές για την ταινία είναι τραγικά σοκαριστικές. Όλες σχεδόν οι κριτικές (που δεν είναι και πολλές, καθώς η ταινία γενικώς «θάφτηκε») είναι άσχημες, γεμάτες το λιγότερο με ειρωνεία, λόγω κακής, κατά τους “κριτικούς”, ποιότητος της ταινίας και σαφώς υποκινούμενες από μίσος, έμπλεες χολής και ανυπόκρυπτης εμπαθείας, ήδη λόγω του θέματος της ταινίας. Το επιεικέστερο που εγράφη είναι ότι πρόκειται περί μιας ταινίας «ξεκάθαρης (sic) προπαγάνδας» με σενάριο «ύψιστης αφέλειας»...
Τους έθιξε φαίνεται τον σοβιετικό «παράδεισο», που υπάρχει στην αρρωστημένη φαντασία τους. Υπήρξε βεβαίως και ένας κριτικός που θεωρούσε ότι η ταινία είναι απαράδεκτη γιατί, άκουσον άκουσον, τόλμησε να προβάλει ”αντικομμουνισμό”! Κάτι το οποίο γι᾿ αυτόν (και όχι μόνον…) προφανώς αποτελεί υψίστην «ιεροσυλία».
Καταλαβαίνετε δηλαδή που βρισκόμαστε; Βρισκόμαστε πολιτισμικώς σ᾿ ένα σοβιέτ, που ψευδώς φέρει το όνομα «ελληνική δημοκρατία» (άλλωστε και το «Δ» στην ΕΣΣΔ δημοκρατία σήμαινε). Όποιος τολμήσει να κρίνει αντικειμενικώς και να θίξει τον κομμουνισμό είναι εκβλητέος - και προφανώς όλοι αυτοί οι «κριτικοί τέχνης» (ο Θεός να τους κάνει…) αναπολούν τα γκουλάγκ, με τα οποία είχε γεμίσει την αγαπημένη τους ΕΣΣΔ ο «πατερούλης», τον οποίον η … “βδελυρή” ταινία τόλμησε να θίξει. Εμετός. Κάποιοι βγάζουν την χολή τους και για τους Ουκρανούς (δεν λογίζεται ως ”ρατσισμός” αυτό;) ενθυμούμενοι κακούς «εθνικιστές», «ναζί» κ.λπ. – υπονοώντας, άρα, πως αφού ήσαν φασιστόφιλοι, καλά νά πάθουν!!! Η κριτικές λοιπόν αυτές παραπέμπουν απ᾿ ευθείας σε κομματικούς κομισαρίους του ΚΚΣΕ προ περεστρόικα…
Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
Το Bitter Harvest ακολουθεί ένα νεαρό ζευγάρι, που από μικρή ηλικία νοιώθουν έλξη ο ένας για τον άλλον και τελικά παντρεύονται στην πιο δύσκολη εποχή, όταν ακριβώς εξαπολύουν τον τρόμο οι μπολσεβίκοι. Οι ερωτευμένοι είναι ο Yuri (Max Irons) και η Natalka (Samantha Barks). Οι δυο νέοι ζουν σε ένα ονειρεμένο παραδοσιακό ουκρανικό χωριό. Ο Yuri αγαπάει την Natalka από μικρό παιδί και το μόνο που σκέφτεται και θέλει είναι να την παντρευτεί. Εν τω μεταξύ έχει ταλέντο στην ζωγραφική. Είναι συναισθηματικός και «διαφορετικός» από τον πατριώτη πατέρα του με το περίεργο κοζάκικο κούρεμα τύπου Τάρας Μπούλμπα (Barry Pepper), που του ενσταλάζει την αξία της ελευθερίας και του μιλάει για τον γενναίο πολεμιστή παππού του (Terence Stamp). Τότε εμφανίζονται οι μπολσεβίκοι και καταστρέφουν τις εκκλησίες, προσπαθώντας να επιβάλουν την αθεΐα και ταυτοχρόνως τρομοκρατούν τον αγροτικό πληθυσμό της Ουκρανίας υπό τις διαταγές του Στάλιν (που τον υποδύεται ο Gary Oliver, μάλλον αποτυχημένη επιλογή, μοιάζει καρικατούρα – κωμική φιγούρα του σφαγέα Στάλιν), ο οποίος λέει ότι ο Λένιν ήταν πολύ επιεικής και έφταιγε η σύφιλη - και εξαπολύει σαρωτικήν επίθεση κατά των μικροϊδιοκτητών αγροτικής γης, δηλαδή των «κουλάκων», επιβάλλοντας την «κολεκτιβοποίηση» και διαολοστέλνοντας τους Ουκρανούς μπροστά στον ”μάλλον επιεική” (!) διεστραμμένο σφαγέα Γκαγκάνοβιτς (εβραϊκής καταγωγής στην πραγματικότητα).
Κάποια στιγμή ο Γιούρι θα πάει στο Κίεβο, εκεί θα συναντήσει έναν φίλο του μπολσεβίκο «ιδεολόγο» από το χωριό του, ο οποίος έχει αναρριχηθεί και αργότερα βρίσκεται επί κεφαλής του ουκρανικού Κ.Κ., αλλά μόλις τολμάει και μιλάει για πατρίδα και εκφράζεται κάπως διφορούμενα για τον Στάλιν, μπαίνει στο μάτι του σοβιετικού καθεστώτος, που θέλουν να τον «εκκαθαρίσουν». Τότε, πριν αυτοκτονήσει, με χέρι να τρέμει, γράφει σε μια τελευταία του επιστολή το επικό «πατριώτης και κομμουνιστής δεν γίνεται» – ίσως η καλλἰτερη στιγμή της ταινίας! Μετά αφήνει τις ιδέες του τύπου “μπορείς να πολεμήσεις χρησιμοποιώντας την μουσική και τα λόγια”, τα «παίρνει στο κρανίο» και μ᾿ ένα μαχαίρι αρχίζει την δράση.
Κατά πλήρη αντίθεση προς την τεράστια δημοσιότητα που δόθηκε στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων (σωρηδόν οι ταινίες μέχρι σήμερα), ελάχιστα έχουν ακουσθεί εκτός Ουκρανίας για το Holodomor – ακόμη ούτε καν εξ αφορμής της εκτεταμένης αντιρωσικής προπαγάνδας στην δύσι κατά την πρόσφατη αντιπαράθεση Ρωσίας-Ουκρανίας. Έτσι, λοιπόν, η ταινία αυτή αποτελεί μια ευκαιρία να μάθει ο κόσμος κάποια πράγματα για την άγνωστη αυτή τραγωδία.
Σήμερα στην δυτική Ευρώπη ελάχιστοι γνωρίζουν τι πραγματικά έγινε. Η Δύση τον καιρό της τραγωδίας στην Ουκρανία δεν εγνώριζε τίποτε και σε αυτό τεράστιο ρόλο έπαιξε ο ανταποκριτής των New York Times Walter Duranty, ο οποίος κάλυπτε την ΕΣΣΔ από το γραφείο της εφημερίδος στην Μόσχα (που μάλιστα – όχι αναιτίως βέβαια! – κέρδισε και το βραβείο Pulitzer), αποκρύπτοντας επιμελώς την γενοκτονία και επηρεάζοντας ευνοϊκά την αντίληψη του μέσου Αμερικανού για τον Στάλιν, εξωθώντας μέχρι και τον τότε νεοεκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Ρούσβελτ να αναγνωρίσει την Σοβιετική Ένωση. Η ταινία σπάζει την επιβεβλημένη συνωμοσία σιωπής γύρω και από αυτό το σημαντικό γεγονός, που χαρακτηρίζει κι αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο του Εβραιο-Μπολσεβικισμού και του πολυδιαφημισμένου του “ανθρωπισμού” – πράγμα που οι στρατευμένοι σιελορόζ κονδυλοφόροι του πολιτισμικού μαρξισμού σπεύδουν να προλάβουν άρον άρον και να καταπνίξουν με ελεεινές αρνητικές κριτικές και με επιμελή αποσιώπησι, κατά προτίμησιν…
Γι᾿ αυτούς ακριβώς τους σοβαρούς λόγους απαιτείται να δείτε και να διαδώσετε την συγκεκριμένη ταινία. Και επίσης είναι αναγκαίο να υπάρχει ιστότοπος που θα ασχολείται ειδικά με τέτοια θέματα (κινηματογράφος, τηλεόραση, μουσική) μέσα από ένα μη πολιτικά ορθό, εθνικιστικό πρίσμα.
Τὸ ὡς ἄνω κείμενο ἀποτελεῖ τροποποίησιν τοῦ δημοσιευθέντος ἐδῶ: https://redskywarning.blogspot.dk/2018/04/bitter-harvest.html