Η σημειολογία ή σημειωτική, όπως προτιμούν πλέον να την ονομάζουν οι ειδικοί του συγκεκριμένου επι
στημονικού κλάδου (αντιγράφοντας εκ του εισαγωγικού κειμένου του ιστοτόπου της Ελληνικής Σημειωτικής Εταιρείας: http://hellenic-semiotics.gr/), ορίζεται ως: «[…] η επιστημονική περιοχή που μελετάει σε βάθος όλα τα φαινόμενα του πολιτισμού στις σημερινές κοινωνίες, αλλά και στις κοινωνίες του παρελθόντος, ως συστήματα σημείων. Αντικείμενα μελέτης της σημειωτικής είναι ανάμεσα σε άλλα η καθημερινή συμπεριφ
ορά, τα νοήματα που επικοινωνούν οι χειρονομίες και ο τρόπος ένδυσης, οι δομές της ποίησης και της λογοτεχνίας, ο τρόπος που επικοινωνούν η μουσική, η ζωγραφική και οι λοιπές τέχνες, τα μηνύματα που μας εκπέμπουν το θέατρο, ο κινηματογράφος και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθώς και τα βιώματα από την αρχιτεκτονική και γενικότερα τον κτισμένο χώρο. […]».
Είναι πράγματι η σημειωτική, για όσους έχουν εντρυφήσει στην γοητευτικά οξυδερκή οπτική και τις μεθόδους της, ένα εργαλείο εξαιρετικώς χρήσιμο στην πορεία προσεγγίσεως και κατανοήσεως ποικίλων κοινωνικών και ιστορικών φαινομένων, της πολιτικής συμπεριλαμβανομένης – ιδίως δε αυτής!
Καθώς λοιπ
όν οι χειρονομίες και ο τρόπος ενδύσεως αποτελούν, μεταξύ άλλων, αντικείμενα μελέτης της σημειωτικής, από τον προσδιορισμό, τον αποσυμβολισμό και την 
ανάλυση των οποίων αποκαλύπτονται αρρήτως υποδηλούμενες σημασίες και υποκρυπτόμενα νοήματα, δύνανται δε κατά συνέπειαν να προκύψουν εξ αυτών σημαντικά συμπεράσματα, συνιστά δελεαστική πρόκληση – σε μία εποχή όπως η σημερινή, κατά την οποίαν η παρακμιακή πορεία της ελλαδικής κοινωνίας μοιάζει να αγγίζει τα έσχατά της όρια, ένα ίσως βήμα πριν την απόλυτη εθνοπολιτισμική κατάρρευση – η εξέταση ποικίλων στοιχείων του δημοσίου πολιτικού βίου, που, ιδίως από την ημέρα της αναρρήσεως του τσίρκου των Συριζαν(θ)ελ στους θώκους της εξουσίας και έπειτα, μας προσφέρουν άφθονο υλικό προς σημειολογική ανάλυση και μελέτη…
Εστιάζοντας λοιπόν τον παράγοντα «ένδυση», θα περιοριστούμε επί του παρόντος στην υπόδειξη μίας εκφάνσεως που αποκαλύπτει, με τρόπο αποκρουστικό, την απερίγραπτη και πρωτοφανή γελοιότητα και ποταπότητα των νυν εξουσιαστών. Αναφερόμεθα στην γνωστή μανία των «τσιπροκαμμένων» περί της δημοσίας και επιδεικτικώς αντιδεοντ
ολογικής χρήσεως στρατιωτικής ενδυμασίας, ή μάλλον στοιχείων αυτής, φαινόμενο που τυπικώς συνιστά την, υπό φυσιολογικές συνθήκες, διοικητικώς και ποινικώς κολάσιμη αντικανονικότητα που ορίζεται ως «παραποίηση στρατιωτικής ενδυμασίας», η οποία από αισθητικής απόψεως δύναται αυθορμήτως να χαρακτηριστεί ως «καραγκιοζιλίκι» και «κιτς»! Αυτός ο κακόγουστος και αντιαισθητικός καρναβαλισμός, όταν μάλιστα αφορά τον πρωθυπουργό και τον υπουργό εθνικής αμύνης (ή, εν πάση περιπτώσει, αυτούς που, κακή τη μοίρα της χώρας, συμβαίνει να υποδύονται τους συγκεκριμένους ρόλους…) αποκτά τεραστία επικινδυνότητα, ιδίως μάλιστα αντιπαραβαλλόμενος με το αποτέλεσμα αναλόγων επικοινωνιακών/προπαγανδιστικών κινήσεων των εθνικών εχθρών της Ελλάδος και, για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, του μονίμω
ς απειλούντος την εδαφική ακεραιότητα και την ελευθερία της Ελλάδος, νεο-σουλτάνου Ερντογάν.
Παραθέτουμε μικρό ενδεικτικό δείγμα φωτογραφιών που αποκαλύπτουν σημειολογικώς την βοούσα αθλιότητα
που μπορεί να περιεκτικώς να αποδοθεί με την σκωπτική φράση: «ο ακομβίωτος «στρατάρχης»… Παρατηρήστε την μείξη πολιτικής και στρατιωτικής ενδυμασίας (το αισθητικό αποτέλεσμα της οποίας δεν θυμίζει ούτε ασφαλώς υπουργό, ούτε βεβαίως, πολύ περισσότερο, στρατιωτικό, αλλά, ενδεχομένως, ταβερνιάρη, ελαιοχρωματιστή ή, στην καλύτερη περίπτωση, κυνηγό…), το ατημέλητο γύρισμα των μανικιών, η πλαδαρή κοιλιά που προεξέχει, το όλως αταίριαστο της αφύσικα εκτοπλασματικής σωματοδομής, η οποία ασφυκτιά εντός της στολής, και βεβαίως το παντελώς αταίριαστο ύφος! Ο Τούρκος υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων χαρακτήρισε προσφάτως τον Καμμένο “πολιτικό κωμικό που φέρει τον τίτλο του υπουργού Άμυνας της Ελλάδας”. Πόσο αποκαρδιωτικό για κάθε Έλληνα να γνωρίζει ότι, ως προς αυτό, είναι δύσκολο να διαψευσθεί Ο Τούρκος, πόσο θλιβερό και ταπεινωτικό συνάμα…
Αξίζει, κατά προέκταση, η αντιπαραβολή των προηγουμένων εικόνων του «ακομβίωτου στρατάρχου», ομού μετά του καταγέλαστου «
μπαρουτοκαπνισμένου» συν-κλόουν προϊσταμένου του, με την αντίστοιχη εικόνα του αγριεμένου νεο-οθωμανού σουλτάνου, ο οποίος, σε πλήρη αντίθεση με τους δικούς μας κωμικούς σαλτιμπάγκους, φορά στολή εκστρατείας από την κορφή ως τα νύχια και έχει εναρμοζισμένο με την περίσταση αγέρωχο, επιθετικό ύφος!
Ακολουθεί μία άλλη, άκρως σημαντική εικόνα – ιδανικό παράδ
ειγμα που θα μπορούσε να επιδειχθή σε σεμινάριο σημειωτικής. Πρόκειται για μία εικόνα όπου πρέπει να παρατηρηθεί όχι η ενδυμασία αυτή την φορά αλλά η στάση του σώματος. Η φωτογραφία προέρχεται από την πρόσφατη επίσκεψη του Ερντογάν στην Αθήνα και συγκεκριμένα από την υποδοχή του από τον ανεκδιήγητο πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας. Ο αξιοθρήνητος οικοδεσπότης εμφανίζεται ως ένας περιδεής φουκαράς, ως υποτελής ραγιάς (με το ανάλογο ύφος και με το, σε εμφανώς αμυντική-υποχωρητική στάση: με σφιγμένο και κυρτό σώμα, χαμηλωμένο βλέμμα, κλειστά πόδια), στριμωγμένος, κατά τρόπο άκρως εξευτελιστικό, στην άκρη του καναπέ, στην μέση του οποίου κυριαρχεί η προκλητικώς επιθετική και επιβλητική φιγούρα του ιταμού «φιλοξενουμένου», ο οποίος κοιτά αφ’ υψηλού, έχει ανοικτά τα πόδια και η χαλαρή στάση του σώματός του προσιδιάζει στην στάση ενός αφέντη απέναντι σε φοβισμένο υποτακτικό!
Κλείνουμε τις 
σύντομες αυτές σημειολογικές μας νύξεις με την συναφή αντιπαραβολή εικόνων από δύο μορφές της προσφάτου πολιτικής/στρατιωτικής ιστορίας της Ευρώπης (Ου. Τσώρτσιλ – Αδ. Χίτλερ) που αξίζει να παρατηρηθούν από σημειολογικής απόψεως. Είναι μάλλον περιττό να επισημάνουμε αναλυτικώς τα σημεία που εκπέμπουν οι εικόνες, αφού είναι πρόδηλο το ότι η πρώτη φιγούρα, ο παχύσαρκος με την έκφυλη χοιροειδή φυσιογνωμία και ένα πούρο μονίμως στο στόμα (αλκοολικός, δολοφόνος αμάχων, που ευθύνεται εκτός των άλλων και για την μεταπολεμική έκπτωση της χώρας του από θαλασσοκράτειρα υπερδύναμη σε θεραπενίδα και ουρά των Η.Π.Α….) συνιστά την απόλυτη γελοιοποίηση της στρατιωτικής ενδυμασίας, της οποίας το περιεχόμενό της είναι, εν προκειμένω, εμφανώς αταίριαστο με αυτή, βρίσκεται, όπως θα λέγαμε με άλλα λόγια, σε πλήρη οντολογική αναντιστοιχία, ενώ αντιθέτως, το έτερο ιστορικό πρόσωπο – ένας πραγματικός Στρατιώτης – δείχνει (και πείθει απολύτως γι’ αυτό) ότι είναι απολύτως εναρμονισμένος με την αισθητική της στολής και κυρίως με το πνεύμα που αυτή αντιπροσωπεύει, πράγμα που προκύπτει, κατά τρόπο εμφατικό και αυταπόδεικτο και μόνο από το αυθεντικώς στρατιωτικό ύφος που, πέραν πάσης αμφιβολίας, αποπνέει!
