Ουδείς αντελήφθη ποία σκοπιμότης επέβαλε την αποστολή προσκλήσεως στον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν για την πρόσφατη πραγματοποίηση επισήμου επισκέψεως στην Ελλάδα. Με βάση την κοινή λογική φαντάζει απολύτως αδιανόητη η απόφαση να προσκληθεί ο, παγίως προκλητικός νεο-σουλτάνος της Τουρκίας να επισκεφθεί την Ελλάδα, όταν ήταν προβλέψιμο, με απόλυτη βεβαιότητα, ότι η επίσκεψή του θα συνοδευόταν από «αλυτρωτικού» χαρακτήρος περιοδεία στην Δ. Θράκη καθώς και από σκόπιμη εκ μέρους του δημοσία πρόκληση τετελεσμένων (όπερ και εγένετο), έστω σε ρηματικό επίπεδο, τα οποία πίστωσαν καίρια επικοινωνιακά σημεία στην μακρά στρατηγική της Τουρκίας για αναθεώρηση του εδαφικού status quo, όπως αυτό διεμορφώθη το 1923 μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης, η οποία όρισε τα σύνορα των δύο κρατών, Ελλάδος και Τουρκίας, όρισε το καθεστώς δικαιωμάτων στον χώρο του Αιγαίου και επέβαλε την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ των δυο κρατών, ως αποτέλεσμα της οποίας, εκατομμύρια Ελλήνων της Αν. Θράκης και της Μ. Ασίας εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες και ηναγκάσθησαν να μεταναστεύσουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Ασφαλώς δεν αναμέναμε τίποτε καλύτερο από μία παγίως ανθελληνική κυβέρνηση, όπως αυτή των Συριζαν(θ)ελ, ούτε αναμέναμε κάτι περισσότερο από την αμήχανη στάση του φαιδρού χαχανούλη σαλτιμπάγκου που παριστάνει τον πρωθυπουργό, ή την αντίδραση του καραπαζοεισπράκτορος προέδρου της δημοκρατίας (η εικόνα του «οικοδεσπότου» Παυλόπουλου ως περιδεούς κακόμοιρου υποτελούς, στριμωγμένου στην άκρη του καναπέ, απέναντι στον εμφανώς προκλητικώς καθημένου στο μέσον του ιδίου καναπέ, επιβλητικού και επιθετικού «φιλοξενουμένου», Ερντογάν, αποτελεί σπουδή για μάθημα σημειολογίας), οι οποίοι ψέλλισαν κάποιες φράσεις διαφωνίας, ως χλιαρή διπλωματική αντίδραση στο ιταμό ύφος του νταή επισκέπτη. Ο αμήχανος χειρισμός του ανεξελέγκτου Ερντογάν εκ μέρους των πολιτειακών παραγόντων, δυσκολεύει την εξαγωγή συμπεράσματος ως προς το κατά πόσον το όλο φιάσκο πρέπει να αποδοθεί σε απροσμέτρητη βλακεία ή στις παγίως εθνομηδενιστικές ιδεολογικές εμμονές της κυβερνητικής κομπανίας.
Το χειρότερο ήταν ότι δόθηκε στον Ερντογάν η δυνατότης να θέσει, με τον πιο σαφή τρόπο, ζήτημα αλλαγής συνόρων και μάλιστα επί ελληνικού εδάφους! Είναι γνωστό ότι οι εις βάρος της Ελλάδος εδαφικές βλέψεις της Τουρκίας εστιάζονται (πέραν της κατεχομένης Κύπρου) σε δύο κυρίως περιοχές: στην Δ. Θράκη και στο Αιγαίο.
Στην μεν δυτική Θράκη το έρεισμά τους είναι τεράστιο διότι είναι πληθυσμιακό. Στους δύο εκ των τριών νομών της Δ. Θράκης οι μουσουλμάνοι τείνουν δυστυχώς να καταστούν πλειονότητα! Ενδεικτικό είναι μάλιστα το πολύ επικίνδυνο γεγονός (το οποίο οι περισσότεροι Έλληνες είτε δεν έχουν συνειδητοποιήσει είτε το έχουν λησμονήσει) ότι κατά στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, ειδικώς στον νομό Ροδόπης, για πρώτη φορά εξελέγησαν μόνον μουσουλμάνοι υποψήφιοι (!) – του οποίου ο Ερντογάν έκανε, δημοσίως, σε ανύποπτο χρόνο, υπόμνηση (με νόημα), αφήνοντας να εννοηθεί ότι ανά πάσα στιγμή, διά των βουλευτών αυτών (που λαμβάνουν γραμμή όχι από τα ελλαδικά κόμματα υπό την σκέπη των οποίων εξελέγησαν, αλλά απευθείας απ’ την Άγκυρα) μπορεί όχι μόνο να χειραγωγεί την μειονότητα αλλά ακόμα και να εκβιάζει τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα (δεδομένης και της μάλλον εύθραυστης κυβερνητικής πλειοψηφίας…). Στα δε νησιά του ανατολικού Αιγαίου μπορεί να μην υπήρχαν (μέχρι πρότινος τουλάχιστον) μουσουλμάνοι (πέρα από ολιγάριθμα απομεινάρια σε ορισμένα νησιά όπως π.χ. σε Ρόδο και Κω), ωστόσο, διά της άφρονος και εθνικώς εγκληματικής πολιτικής των «ανοικτών συνόρων» καταφέραμε να υπάρχουν πια de facto πολυπληθείς μουσουλμανικές ομάδες λαθρομεταναστών που λιμνάζουν χωρίς προοπτικές απελάσεως (άρα μετατρεπόμενες σε οιονεί εποικιστικές μάζες!) σε όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου! Αυτοί οι μουσουλμάνοι αλλοιώνουν ραγδαία την δημογραφική εικόνα των νήσων του ανατολικού Αιγαίου, δημιουργούν συνεχώς σοβαρά προβλήματα, καθιστάμενοι ανυπόφοροι για τους τοπικούς πληθυσμούς – που έχουν επί τέλους αρχίσει να αντιλαμβάνονται τον τεράστιο κίνδυνο που διατρέχουν, εγκαταλείποντας έτσι τις διεθνιστικές και ψευτοανθρωπιστικές φαντασιώσεις αλληλεγγύης με τις οποίες είχαν υπνωτιστεί τον πρώτο καιρό, αναμένοντας ακόμα και την βράβευση με Νόμπελ…
Η παρουσία αυτών των πληθυσμών αποκτά πλέον χαρακτηριστικά όχι προσωρινότητος αλλά μονιμότητος. Συνεχώς νέες αφίξεις μουσουλμάνων λαθροεποίκων καταγράφονται, διογκώνοντας αριθμητικώς τους καταυλισμούς (και όταν αυτοί γεμίζουν πέραν παντός ορίου υπάρχουν διαδικασίες υπόγειας μεταφοράς σε μισθωμένες οικίες τόσο στα νησιά όσο και στην ηπειρωτική Ελλάδα), ενώ οι μουσουλμάνες γυναίκες επιδιώκουν να μένουν έγκυοι προκειμένου οι ίδιες, τα παιδιά τους και όλο τους το σόι, να απολαμβάνουν ειδικών ευνοϊκών προνομίων εκτός καταυλισμών. Πρόσφατες αναφορές από την Λέσβο, όπου στιβάζεται ο μεγαλύτερος αριθμός λαθροεποίκων, μεταφέρουν εικόνα απογνώσεως των ιατρών του τοπικού νοσοκομείου που φέρονται απελπιστικώς εξουθενωμένοι διότι δεν προλαβαίνουν να …ξεγεννούν εγκυμονούσες μουσουλμάνες μετανάστριες (οι γεννήσεις μουσουλμανοπαίδων αφορούν την συντριπτική πλειονότητα των γεννήσεων στο νησί!). Αυτή την εν εξελίξει δημογραφική βόμβα (ως αποτέλεσμα του αδιακόπου μουσουλμανικού εποικισμού) θα φροντίσει να την αξιοποιήσει με την πρώτη ευκαιρία η νεο-οθωμανική Τουρκία, αναλαμβάνοντας αυτόκλητο ρόλο προστάτου της. Είναι βέβαιο ότι δεν θα αφήσει να περάσει ανεκμετάλλευτη τέτοια σπουδαία ευκαιρία. Η παγία επεκτατική της διάθεση θα έχει πλέον και πληθυσμιακή αναφορά! Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο Ερντογάν, ως φανατικός «μουσουλμάνος αδερφός», προβάλλει τον εαυτό του ως προστάτη των απανταχού μουσουλμάνων, χρησιμοποιεί δε τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της χερσονήσου του Αίμου ως πολιορκητικό κριό για την επιστροφή της οθωμανικής ισχύος και επανεπιβολής εκτουρκισμού στα Βαλκάνια. Η αλαζονεία του Ερντογάν, ως εκ της εντεινομένης πληθυσμιακής και στρατιωτικής ισχύος της χώρας του, είναι τέτοια που δεν τον εμποδίζει να καταστρατηγεί ακόμα και την παλαιά τακτική της προσπαθείας εξομοιώσεως όλων των μουσουλμάνων της δυτικής Θράκης υπό την πλαστή γενικευτική ετικέτα του «Τούρκου» (κατά παράβαση της συνθήκης της Λωζάννης). Κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην δυτική Θράκη ομολογήθηκε, διά στόματος Ερντογάν, μία αλήθεια (που ακόμα και σειρά ελληνικών κυβερνήσεων βλακωδώς επί μακρόν αποσιωπούσε ή υποβάθμιζε): ότι η μουσουλμανική μειονότης δεν είναι εθνογλωσσικώς ενιαία αλλά τρισυπόστατη, αποτελούμενη όχι μόνο από τουρκογενείς αλλά και από (ελληνογενείς, εξισλαμισμένους) Πομάκους καθώς και από αθιγγάνους. Δεν ξέρουμε αν αυτή η υπαναχώρηση ήταν συνειδητή ή επρόκειτο για σφάλμα. Το βέβαιο είναι ότι ο Ερντογάν δεν νοιάζεται ιδιαιτέρως για την ακριβή αποτύπωση της εθνοτικής καταγωγής διότι δίδει έμφαση στην ανάδειξη της μουσουλμανικής ταυτότητος ως στοιχείου συνδέσεως με την, υπό την απόλυτη εξουσία του ιδίου, νεο-οθωμανική Τουρκία, την οποία εμφανίζει και προσπαθεί να ισχυροποιήσει με το όραμα να αποτελέσει προστάτιδα δύναμη όλων των μουσουλμανικών πληθυσμών (των Βαλκανίων συμπεριλαμβανομένων).
Η πιο θλιβερή ένδειξη της αισχράς και ταπεινωτικής εθελοδουλίας του ψοφοδεούς ελλαδικού κυβερνητικού θιάσου ήταν η πολύ πρόσφατη κυβερνητική αναδίπλωση μετά την έκφραση οργής του Ερντογάν στο άκουσμα της αποφάσεως για την χορήγηση ασύλου σε έναν από τους στρατιωτικούς που διέφυγαν από την Τουρκία και κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, τους οποίους το καθεστώς Ερντογάν κατηγορεί ως συνεργούς των πραξικοπηματιών. Καίτοι η απόφαση ελήφθη από ανεξαρτήτους από την κυβέρνηση θεσμικούς παράγοντες και είναι απολύτως δικαιολογημένη με βάση το καθεστώς ανελευθερίας και απηνών διώξεων που απροκαλύπτως κυριαρχεί στην Τουρκία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, η κυβέρνηση, περιδεής, μετά την έκφραση της τουρκικής δυσαρέσκειας, έσπευσε να εκκινήσει διαδικασία αναιρέσεως της αποφάσεως για χορήγηση ασύλου!!! Δεν υπήρξε κανείς που να άκουσε αυτή την αίτηση αναιρέσεως των Συριζαν(θ)ελ εξουσιαστών, η οποία ήρθε μάλιστα ολίγα λεπτά μόλις μετά την τουρκική ανακοίνωση, οποίος να μη σοκαρίστηκε από το μέγεθος της δουλικότητος! Δουλικότης που δεν έγινε καν προσπάθεια να συγκαλυφθεί στοιχειωδώς, έστω για τα μάτια του κόσμου! Από αυτό και μόνο προκύπτει ως βεβαιότης ότι η παρούσα κυβέρνηση (όπως βεβαίως και οι προηγούμενες, για να είμαστε δίκαιοι) είναι διατεθειμένη, χωρίς κανέναν ενδοιασμό ή αναστολή, να προβεί σε οσοδήποτε μεγάλες παραχωρήσεις και προδοσίες προκειμένου απλώς να κατευνάσει την τουρκική οργή, επιχειρώντας να αμβλύνει τις απειλές, ελπίζοντας ότι, με τον τρόπο αυτό, θα αναβληθεί κατά τι η εκδήλωσή τους… Όποιος έχει μελετήσει την σπουδαία ανάλυση του μεγάλου Παναγιώτη Κονδύλη καθόλου δεν εκπλήσσεται. Ο σπουδαιότατος αυτός – και δυστυχώς πολύ πρόωρα χαμένος – διανοητής προέβλεψε με μεγάλη ενάργεια και ακρίβεια αυτές τις εξελίξεις και την όλη δυναμική των ελληνοτουρκικών σχέσεων ήδη από το 1997 με το – και σήμερα εξαιρετικώς επίκαιρο (θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προφητικό) – έργο του «Θεωρία του πολέμου». Σ’ αυτό το βιβλίο περιγράφονται τα βήματα της εν εξελίξει μετατροπής της Ελλάδος σε νεο-οθωμανικό δορυφόρο, κατά την έννοια του (οικείου στις διεθνοπολιτικές σπουδές) όρου της «φινλανδοποιήσεως».
Υπό αυτό το φως θα πρέπει να ιδωθούν και οι πρόσφατες εξελίξεις στο μέτωπο της Κύπρου (του φθίνοντος τελευταίου αυτού προπυργίου του ελληνισμού στην ανατολική Μεσόγειο) όπου η Τουρκία ξαναδείχνει εσχάτως τα δόντια της, καθώς εμφανίζεται απειλητική απέναντι στις επικείμενες εξορυκτικές δραστηριότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας (μέσω διεθνών πετρελαϊκών εταιρειών) στην κυπριακή ΑΟΖ ενώ (η Τουρκία) ετοιμάζεται να προβεί και εκείνη σε (παράνομες) εξορυκτικές δραστηριότητες εντός της κυπριακής ΑΟΖ (την οποία η Τουρκία θεωρεί «τουρκοκυπριακή»…) δημιουργώντας νέα τετελεσμένα γεγονότα στα οποία ο Ελληνισμός δείχνει να μην έχει καμία απάντηση να αντιτάξει…
Υπό το ίδιο φως (της εν εξελίξει διεισδύσεως της Τουρκίας στα Βαλκάνια) θα πρέπει να ιδωθεί και η διαφαινομένη στο άμεσο μέλλον ΠΡΟΔΟΣΙΑ ολκής στο μέτωπο του «Μακεδονικού Ζητήματος». Το εθνοπροδοτικό ελλαδικό πολιτικό κατεστημένο αφού άφησε, διά της σκοπίμου αδρανείας, αδιαφορίας, αναβλητικότητος και του καλλιεργηθέντος εφησυχασμού, να παγιωθεί διεθνώς ως ονομασία του κράτους των κομιτατζήδων το συνταγματικό τους όνομα «Μακεδονία», που συνιστά κραυγαλέα προσβολή της ελληνικής εθνικής και ιστορικής ταυτότητος, καθώς πρόκειται περί ακραίας περιπτώσεως πλαστογραφήσεως και παραχαράξεως της ιστορίας με προφανείς προεκτάσεις και έκφραση διαθέσεων επεκτατισμού, σπεύδει τώρα (αφού εν τω μεταξύ, σε ένα βάθος 25ετίας απεθνιστικού κοινωνικού κλίματος, έχει αρκούντως αμβλυνθεί η ελληνική εθνική συνείδηση…), υπό την σφοδρή πίεση του αμερικανο(-σιωνιστικού) παράγοντος, να κλείσει άρον άρον (και τύποις) το ζήτημα, αφήνοντας να πλανάται (προς προετοιμασία της ελλαδικής κοινής γνώμης) ότι η κυβέρνηση είναι πρόθυμη να αποδεχτεί μία ονομασία που θα περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία» (μη λέγοντας καν κουβέντα για άλλα παράπλευρα και κρίσιμα θέματα όπως την επίσημη ονομασία της κατοικούσας εθνότητος, της γλώσσης, κλπ)! Αποτελεί δυσμενή ειρωνεία της τύχης ότι την φάση του διαφαινομένου κλεισίματος της περί της ονομασίας διενέξεως καλούνται να διαχειριστούν οι νυν εξουσιαστές, ήτοι οι οποίοι παλαιόθεν γνωστοί για την στάση τους επί του ζητήματος κομμουνιστές (σε συμφωνία με την παλαιά κομμουνιστική παράδοση προδοσιών της Μακεδονίας). Τι καλό να περιμένει κανείς για τα δίκαια του Μακεδονικού Ελληνισμού από έναν πρώην κνίτη πρωθυπουργό, από έναν (πρώην ινστρούχτορα του σταλινικού ΚΚΕ) υπουργό εξωτερικών και όλο το μαρξιστικό κυβερνητικό επιτελείο ενός κόμματος του οποίου οι στρατευμένοι διανοούμενοι ανέκαθεν θεωρούσαν και εξακολουθούν να θεωρούν το έθνος ως κάτι ανύπαρκτο, ως μία «φαντασίωση» και «κοινωνική κατασκευή»; Πόσο κωμικοτραγικό φαντάζει το όλο σκηνικό όταν ως «φωνή» μίας (δήθεν) «αντιρρήσεως» προβάλλεται ο ανεκδιήγητος κυβερνητικός εταίρος Καμμένος που κι αυτός ήδη ετοιμάζει, παρά τις μέχρι προ τινός θεατρινίστικες μεγαλοστομίες του, το έδαφος για μία (ακόμη) μεγαλειώδη «ανακυβίστηση»…
Επειδή εσχάτως ανακυκλώνεται μία αντίληψη περί τάχα της αξίας διατηρήσεως της εδαφικής ακεραιότητος του κράτους των Σκοπίων ως συμφώνου προς τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα (με κάθε τίμημα, ακόμα και με ήττα της Ελλάδος στο θέμα της ονομασίας) με το σκεπτικό ότι τάχα η διατήρηση της κρατικής υπάρξεως των Σκοπίων αποτρέπει την δημιουργία μίας μεγάλης Αλβανίας και μίας μεγάλης Βουλγαρίας που πιθανώς να επωφεληθούν εδαφικώς από την διάλυση των Σκοπίων και ότι, τοιουτοτρόπως, ως «μεγάλες» χώρες καταστούν μελλοντικώς απειλητικές για την Ελλάδα, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι πρόκειται για μία προφανή ανοησία, διότι, σε περίπτωση διαλύσεως των Σκοπίων, πρώτον, θα μπορούσε κάλλιστα να επωφεληθεί εδαφικώς και η Ελλάς (εφ’ όσον δεν εκυβερνάτο από δοτές μαριονέττες της Ν.Π.Τ.Τ.) αποσπώντας την παλαιόθεν ελληνική ζώνη της συνορευούσης περιοχής Αχρίδος-Μοναστηρίου-Γευγελής και, δεύτερον, μία ελαχίστη επιμήκυνση των συνόρων μας με την Αλβανία και την Βουλγαρία κατά μερικές δεκάδες χιλιόμετρα (το πολύ) δεν αναβαθμίζει ιδιαιτέρως την απειλητικότητά τους έναντι της Ελλάδος και σε κάθε περίπτωση συνιστά μικρότερο κίνδυνο από ότι συνιστά ένα εξ αρχής εχθρικό και απειλητικό έναντι της Ελλάδος προτεκτοράτο των σιωνιστών, του οποίου η ηγεσία βρίσκεται ήδη σε μόνιμη επαφή και συνεργασία με την Τουρκία, όπως είναι το παρόν κράτος των Σκοπίων.
Παρακολουθούμε τις εξελίξεις επί του ζητήματος στο οποίο θα επανέλθουμε καθώς θα αποκαλυφθούν πολύ σύντομα πολλές πτυχές και διαστάσεις της εν εξελίξει ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ.
Κλείνοντας το παρόν σημείωμα αναδημοσιεύουμε, ως επίλογο, τις τελευταίες πολύ ουσιώδεις και πάντοτε επίκαιρες παραγράφους από το επίμετρο με τίτλο «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι ενός ελληνοτουρκικού πολέμου» που περιλαμβάνονται στο προαναφερθέν σημαντικότατο βιβλίο του Π. Κονδύλη:
[…] Ο μεγαλύτερος μελλοντικός κίνδυνος για την Τουρκία έγκειται στο ενδεχόμενο της ανάδυσης δυνάμεων ικανών να συναγωνισθούν την αμερικανο-τουρκική επιρροή τόσο στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία όσο και στα Βαλκάνια (Ρωσία, Ιράν).
Η Ελλάδα ελπίζει ότι η Τουρκία θα τιθασευθεί αν ενταχθεί στην «Ευρώπη» και, άρα, αποδεχτεί τις. ευρωπαϊκές αξίες. Στην πράξη όμως ότι οι Ευρωπαίοι φορείς των «αξιών» τις μεταχειρίζονται πολύ επιλεκτικά και τις προσπερνούν με άνεση οπότε το κρίνουν συμφέρον άρα η αποδοχή των «ευρωπαϊκών αξιών» δεν φαίνεται να βελτιώνει καθ’ εαυτήν τα ήθη. Εξάλλου η αξία μιας συμμαχίας για ένα της μέλος καθορίζεται από το ειδικό βάρος του τελευταίου μέσα στο σύνολο της συμμαχίας. Πιο λιανά: οι σύμμαχοι αξίζουν για σένα τόσο, όσο αξίζεις εσύ γι’ αυτούς.
Γ/ Γεωγραφικό μειονέκτημα της Ελλάδας
Το 1922 η ελληνική πλευρά κατά τη μικρασιατική εκστρατεία ενεπλάκη στο εξής δίλημμα: για να κρατηθεί η Σμύρνη έπρεπε να καταληφθεί η Άγκυρα. Ομως το βάθος του χώρου κατάπιε τον ελληνικό στρατό. Από τότε τα πράγματα δεν άλλαξαν απόλυτα. Αφενός η έκταση της τουρκικής επικράτειας είναι εξαπλάσια από την ελληνική, αφετέρου συνιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου χώρο συμπαγή, ενώ ο ελληνικός χώρος αποτελείται από κατεσπαρμένα εδάφη (νησιά) ή στενές λωρίδες. Το στρατηγικό πλεονέκτημα για την Τουρκία είναι προφανές. Ο κατακερματισμένος ελληνικός χώρος μπορεί να καταληφθεί και να κρατηθεί κατά τμήματα, ακόμα και πολύ μικρά. Αντίθετα, η ελληνική πλευρά δεν έχει τη δυνατότητα (με ελάχιστες παρήγορες εξαιρέσεις) να αποσπάσει από τον μεγάλο και συμπαγή τουρκικό γεωγραφικό όγκο ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο κομμάτι χωρίς να εμπλακεί, στο τραγικό δίλημμα του 1922. Η κατάληψη τουρκικών εδαφών από ελληνικής πλευράς προσκρούει στο βάθος του χώρου, όχι όμως και η κατάληψη ελληνικών εδαφών από τουρκικής πλευράς.
Δ/Πώς εξουδετερώνεται το γεωγραφικό μειονέκτημα σε περίπτωση πολέμου;
- Η ελληνική πλευρά θα έκανε πολύ άσχημα να περιορισθεί στην υπεράσπιση των προσβαλλόμενων εδαφών της. Θα πρέπει να επιδιώξει αυτοτελή εδαφικά κέρδη, είτε ως αντιστάθμισμα για μόνιμες δικές της απώλειες είτε ως πιθανό αντάλλαγμα σε μεταγενέστερες διαπραγματεύσεις. Και μόνο στη Θράκη η ελληνική πλευρά έχει την – έστω και περιορισμένη – δυνατότητα αξιόλογης κατάκτησης εδαφών.
- Με τη συγκέντρωση των δυνάμεων. Ο γεωγραφικός κατακερματισμός του ελληνικού χώρου γεννά εύκολα τον πειρασμό αντίστοιχου κατακερματισμού των ενόπλων δυνάμεων. Ο (ουτοπικός) πειρασμός αυτός μπορεί να αποβεί θανάσιμος,
- Η ελληνική πλευρά πρέπει να καλύπτει με ικανή δύναμη πυρός το σύνολο της τουρκικής επικράτειας και όχι απλώς τα θέατρα του πολέμου: διότι το μικρό βάθος του ελληνικού χώρου δίνει στην τουρκική πλευρά τη δυνατότητα να πλήξει ολόκληρη την επιφάνειά του και, αντίστροφα, το μεγάλο βάθος του τουρκικού χώρου επιτρέπει να αποσυρθούν στο εσωτερικό του, δηλαδή πέρα από την εμβέλεια της ελληνικής δύναμης πυρός, όπλα μεγαλυτέρου βεληνεκούς. (Τα πράγματα θα ήσαν πολύ απλούστερα, αν η Ελλάδα και η Κύπρος δεν ήσαν κράτη με de facto μειωμένα κυριαρχικά δικαιώματα. Στην περίπτωση αυτή, η κυρίαρχη κυπριακή κυβέρνηση θα καλούσε την κυρίαρχη ελληνική κυβέρνηση να εγκαταστήσει αεροπορικές δυνάμεις στο έδαφός της, οι οποίες θα μπορούσαν να πλήξουν άμεσα την καρδιά και το υπογάστριο της τουρκικής επικράτειας.)
- Με δεδομένη την τουρκική υπεροπλία και τη γενικότερη τουρκική γεωπολιτική υπεροχή ένα (μαζικό) πρώτο πλήγμα εξ ανατολών θα παρέλυε τεχνικά, αλλά και ψυχολογικά την ελληνική πλευρά. Η Ελλάδα συνεπώς (εφόσον μάλιστα ο επιτιθέμενος με την ιστορική και την πολιτική έννοια δεν μπορεί να είναι άλλος από την ολοένα και πιο δυνατή Τουρκία) θα έπρεπε να καταφέρει το πρώτο (μαζικό) πλήγμα, αιφνιδιάζοντας τον εχθρό.
Ε/ Υπερτερεί σε άλλους τομείς η Ελλάδα;
Αφού το τουρκικό γεωπολιτικό δυναμικό είναι υπέρτερο του ελληνικού, ερωτάται επίσης κατά πόσον η ελληνική πλευρά ισοφαρίζει τα οργανικά της μειονεκτήματα με την ανωτερότητά της στον οικονομικό και στον εξοπλιστικό τομέα. Η απάντηση είναι αρνητική και στους δύο τομείς. Στο μεν τομέα του εξοπλισμού η αναλογία ισχύος διογκώνεται συνεχώς υπέρ της Τουρκίας. Οσον αφορά δε την (μη ακμαία) ελληνική οικονομία η περικοπή του επιζήμιου παρασιτικού καταναλωτισμού προσκρούει στο ανυπέρβλητο εμπόδιο της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος σε πελατειακή βάση.
ΣΤ/ Οι «αντιεθνικιστές»
Οι πολέμιοι των εθνικιστικών ιδεολογημάτων δεν αντιλαμβάνονται πως τα όσα αντιπαραθέτουν οι ίδιοι στον εθνικισμό ή μάλλον στις καρικατούρες του είναι κι αυτά ανιστορικά ιδεολογήματα, και μάλιστα το κυρίαρχο σήμερα ιδεολογικό σύμφυρμα οικουμενισμού και οικονομισμού, όπου ο κοσμοπολιτισμός των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» συμπλέκεται με τον ατομικισμό του καπιταλιστικού homo economicus και με την παλαιά φιλελεύθερη ουτοπία ότι το εμπόριο θα υποκαταστήσει τον πόλεμο. Όμως βρίσκονται πιο κοντά στην πραγματικότητα οι εθνικιστές που πιστεύουν ότι η αντίθεση Τουρκίας και Ελλάδας είναι αγεφύρωτη παρά όσοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε και να τελειώσει με την «ευρωπαϊκή» και οικονομιστική λύση – έστω κι αν οι πρώτοι οδηγούνται στη διάγνωσή τους από ψευδείς προϋποθέσεις: Πράγματι, τόσο οι εθνικιστές όσο και οι «ευρωπαϊστές» ή οικονομιστές συμφωνούν ως προς το ότι ο τουρκικός επεκτατισμός οφείλεται στο «οθωμανικό» και «ασιατικό» παρελθόν, στην «αντιδημοκρατική» ή «φασιστική» υφή του στρατιωτικού κράτους κ.τ.λ., με τη διαφορά ότι οι πρώτοι θεωρούν τα γνωρίσματα αυτά μόνιμα και ανυπέρβλητα, ενώ οι δεύτεροι τα βλέπουν ως μεταβλητά χαρακτηριστικά μιας ιστορικής φάσης ήδη παρωχημένης· δεν μας λένε βέβαια πότε θα μεταβληθούν: γιατί αν αυτό γίνει σε έναν ή δύο αιώνες, τότε η διαμάχη δεν έχει πρακτικό αντικείμενο.
Η ιδεολογική πίστη ότι η οικονομική συνεργασία ή διαπλοκή οδηγεί αναγκαία σε άμβλυνση γεωπολιτικών και πολιτικών αντιθέσεων δεν έχει κανένα ιστορικό στήριγμα. Παράδειγμα: ανάμεσα στα 1900 και στα 1914 το γαλλογερμανικό εμπόριο αυξήθηκε κατά 137%, ενώ περισσότερα από τα μισά διεθνή καρτέλ ήταν κοινή γερμανοβρεταννική ιδιοκτησία (ένα απ’ αυτά μάλιστα παρήγε εκρηκτικές ύλες). τίποτα από αυτά δεν εμπόδισε τις παραπάνω χώρες να εμπλακούν σε έναν φονικότατο πόλεμο.
Η φιλελεύθερη και οικονομιστική λογική ισχυρίζεται: η ανάπτυξη μιας οικονομίας γεννά μια τάξη φιλελεύθερων επιχειρηματιών, αυτοί προωθούν τον εκσυγχρονισμό και τον εκδημοκρατισμό, οπότε η χώρα γίνεται φιλειρηνική, γιατί επεκτατικές είναι μόνον οι μη δημοκρατικές χώρες. Λάθος: Τα εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας τους τα χαιρετίζουν και οι επιχειρηματίες αλλά και οι εργάτες, όταν συνδέονται με επενδύσεις, απασχόληση και κρατικές παραγγελίες.
Η «αριστερή» παραλλαγή του οικουμενισμού και του οικονομισμού, η οποία διατείνεται ότι ο τουρκικός επεκτατισμός αποτελεί κατά βάση προσπάθεια της άρχουσας τάξης να αποσπάσει την προσοχή των μαζών από τα άλυτα εσωτερικά προβλήματα· θα υποχωρήσει όταν τα προβλήματα αυτά λυθούν γιατί οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε. Η επιχειρηματολογία αυτή χωλαίνει· δεν εξηγεί γιατί η περίσπαση του λαού μέσω του εθνικισμού και του επεκτατισμού έχει συνήθως τόσο καλά αποτελέσματα. Το 1882 ο Engels έγραφε από το Λονδίνο: «Με ρωτάτε τι νομίζουν οι Άγγλοι εργάτες για την αποικιακή πολιτική ; … το ίδιο ό,τι και οι αστοί… οι εργάτες τρώνε κι αυτοί πρόσχαρα από το μονοπώλιο της Αγγλίας στην παγκόσμια αγορά και στις αποικίες».
Ζ/ Ψυχολογική υπεραναπλήρωση και μελλοντικές προοπτικές
Όπως ο βαριά άρρωστος δεν αναρωτιέται τί θα κάμει σε δέκα χρόνια, αλλά αν θα βγάλει τη νύχτα, έτσι ο ιστορικά ανίσχυρος χαρακτηρίζεται από την έλλειψη μακρόπνοων συλλήψεων και την προσήλωση στα άμεσα δεδομένα λόγω μιας κοντόθωρης ευδαιμονιστικής επιδίωξης. Η τάση άρνησης ή απώθησης των μακροπρόθεσμων παραγόντων και εξελίξεων, δηλαδή των δεδομένων της πολιτικής δυναμώνει όταν τα δεδομένα αυτά θίγουν νευραλγικά ψυχολογικά σημεία, με άλλα λόγια τις εθνικές αυταρέσκειες και ψευδαισθήσεις. Υπό την επήρειά τους συνήθως υπερτιμάται η σημασία των τομέων, στους οποίους υπερέχει πραγματικά ή φανταστικά η Ελλάδα (π .χ. θεωρείται ουσιώδες πολιτικό και ιστορικό πλεονέκτημα ότι η Ελλάδα είναι χώρα «ευρωπαϊκή» και «δημοκρατική», ενώ η Τουρκία «οθωμανική», «βάρβαρη», «φασιστική» κ.τ.λ.), και ταυτόχρονα η ισχύς ή οι επιτυχίες της άλλης πλευράς αποδίδονται κατά σύστημα στην εύνοια των Μεγάλων, στον ανθελληνισμό της Δύσης κ.ο.κ. Τέτοια φαινόμενα είναι από πολλές απόψεις φυσιολογικά και δεν θα ήσαν ούτε καν επικίνδυνα, αν υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις ότι η πολιτική ηγεσία του τόπου, στο σύνολο και στη διαχρονική της συνέχεια, σκεφτόταν και ενεργούσε εντελώς διαφορετικά. Όμως αυτό δεν συμβαίνει, επαρκώς τουλάχιστον.
Θα πρέπει να θυμάται πάντοτε ότι ο καθένας είναι τόσο σοβαρός ο ίδιος, όσο σοβαρό θεωρεί τον εχθρό του και όσο σοβαρά τον αντιμετωπίζει. Οι ηθικολογίες είναι ένας εύκολος τρόπος για να καθίσταται ο εχθρός αξιοπεριφρόνητος. Γι’ αυτό και δεν αποδεικνύουν τίποτε άλλο πέρα από την πολιτική ελαφρότητα εκείνου που τις χρησιμοποιεί.
Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα ενώ παράλληλα η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική. Στον βαθμό όπου η Ελλάδα θα καθίσταται ανεπαίσθητα γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας, ο κίνδυνος πολέμου θα απομακρύνεται, οι ψευδαισθήσεις θα αβγατίζουν και η παράλυση θα γίνεται ακόμα ηδονικότερη, εφ’ όσον η υποχωρητικότητα θα αμείβεται με αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς επαίνους, που τους χρειάζεται κατεπειγόντως ο εκσυγχρονιζόμενος Βαλκάνιος, και επίσης με δάνεια και δώρα για να χρηματοδοτείται ο παρασιτικός καταναλωτισμός. Ετσι, ό,τι στην πραγματικότητα θα συνιστά κάμψη της ελληνικής αντίστασης κάτω από την πίεση του υπέρτερου τουρκικού δυναμικού, οι Έλληνες θα συνηθίσουν σιγά-σιγά να το ονομάζουν «πολιτισμένη συμπεριφορά», «υπέρβαση του εθνικισμού» και «εξευρωπαϊσμό». Πράγματι, το σημερινό δίλημμα είναι αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεμος σημαίνει συντριβή. Η υπέρβαση του διλήμματος αυτού, η αν
ατροπή των σημερινών γεωπολιτικών και στρατηγικών συσχετισμών απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ την επιτέλεση ενός ηράκλειου άθλου, για τον όποιο η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως είναι, δεν διαθέτει τα κότσια.
Οι μετριότητες που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης. Ουσιαστικά βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας, υπό τον ορό να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγματα, ώστε κανείς να μην έχει την άμεση ευθύνη, και επίσης υπό τον ορό να τεχνουργηθούν ανακουφιστικές εκλογικεύσεις («ελληνοκεντρικές» ή «εξευρωπαϊστικές», αδιάφορο).
Τις τραγωδίες ή τις κωμωδίες, που μπορούν να περιγράψουν με τις αρμόζουσες αποχρώσεις αυτήν την ιδιαίτερη κοινωνική και ψυχολογική κατάσταση, θα τις γράψουν ίσως άλλοι. Οπως στρώνει καθένας, έτσι και κοιμάται.
—————————————————————————————-
ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Π. ΚΟΝΔΥΛΗ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΥΠΕΡΣΥΝΔΕΣΕΩΣ:
http://library.antibaro.gr/text/Kondylhs/_Kondylhs_.pdf