Μία γλαφυρή καί ἐξόχως συμβολική παρουσίαση τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Ἀρίου πρωτo-ελληνικοῦ πνεύματος ἐπί τῆς προελληνικῆς Κρήτης.
Ελάχιστοι ίσως το γνωρίζουν, αλλ
ά το εκπνέον έτος 2017 είχε ορισθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως έτος αφιερωμένο στον μεγάλο Έλληνα λογοτέχνη και στοχαστή Νίκο Καζαντζάκη, λόγῳ συμπληρώσεως 60 ετών από τον θάνατό του.
Επρόκειτο για μία κολοσσιαία προσωπικότητα των ελληνικών γραμμάτων. Κατ’ επανάληψιν προταθείς για βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας – το οποίον, αν και εδικαιούτο με το παραπάνω, ουδέποτε έλαβε, υπονομευόμενος μονίμως από στενοκεφάλους ελλαδικούς (συντηρητικούς, εκκλησιαστικούς, κ.λπ.) κύκλους, που τοὺς ήταν αδύνατον να αντιληφθούν το βάθος του έργου του. Μοναδικώς επιδέξιος ως δεξιοτέχνης της γλώσσης, εμβριθέστατος μελετητής της αρχαίας ελληνικής και της νεωτέρας ευρωπαϊκής φιλοσοφίας καθώς και των παραδοσιακών φιλοσοφικο-θρησκευτικών ρευμάτων της Ανατολής, πολύγλωσσος, πολυγραφότατος, μα πάνω απ’ όλα ανήσυχο, ερευνητικό και πάντοτε ελεύθερο πνεύμα, καταπιάστηκε με όλα τα είδη του λόγου, αφήνοντάς μας ως πνευματική κληρονομιά ένα ογκωδέστατο συγγραφικό έργο, που φαντάζει μεγάλη πρόκληση να το διατρέξει κανείς – έργο που περιλαμβάνει: πεζογραφήματα, ποιήματα, θεατρικά έργα (κάποια μελοποιημένα ως μουσικά δράματα από τον μεγάλο Μ. Καλομοίρη), μεταφράσεις, δοκίμια, ταξιδιωτικές ανταποκρίσεις, μέχρι και παιδικά διηγήματα!
Η Αριστερά προσπάθησε με κάθε τρόπο να τον καπηλευθεί, λόγω των κοινωνικών ευαισθησιών του, της έμφυτης επαναστατικότητος αλλά και λόγω του ενδιαφέροντος που έδειξε, σε κάποια περίοδο της ζωής του, για το σοβιετικό πείραμα. Αποσιωπά όμως η Αριστερά τις ελεγειακές περιγραφές του για τους Ισπανούς Φαλαγγίτες και τα εγκώμιά του για τον Μουσολίνι και το φασιστικό κίνημα.
Το τι πραγματι
κά πρέσβευε ο Καζαντζάκης προκύπτει πάνω απ’ όλα από το περιεχόμενο του φιλοσοφικού του έργου, της «Ασκητικής», που διαπνέεται ξεκάθαρα από την Ιδέα της Φυλετικής Αριστοκρατίας. Και όλο του το έργο όμως το διαπερνά η Ιδέα της φιλοπατρίας (τόσο με την στενή έννοια της αγάπης για την λατρευτή ιδιαίτερή του πατρίδα, την Κρήτη, όσο και ως αγάπης για την Ελλάδα και την ελληνική παράδοση), η Ιδέα της αυθυπερβάσεως, του ηρωισμού και της ελευθερίας, αξιών που άλλωστε διακρίνουν το ήθος των χαρακτήρων στα λογοτεχνικά του έργα. Και μόνον ἀκόμη το θέμα της επί υφηγεσία διδακτορικής του διατριβής «Ὁ Φρειδερῖκος Νίτσε ἐν τῇ Φιλοσοφίᾳ τοῦ Δικαίου καὶ τῆς Πολιτείας», κάνει τις προσπάθειες καπηλείας του από την Αριστερά να φαντάζουν ως αστειότητες.
Για να τιμήσουμε λοιπόν την τεράστια αυτή προσωπικότητα των ελληνικών και ευρωπαϊκών γραμμάτων, επιλέγουμε, ως τελευταία ανάρτησή μας πριν την εκπνοή του 2017, να παρουσιάσουμε μια παλαιά ραδιοφωνική ηχογράφηση που ανασύραμε από το αρχείο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, ένα πραγματικό διαμάντι! Πρόκειται για ραδιοφωνική προσαρμογή του θεατρικού έργου του Νίκου Καζαντζάκη, «Κούρος». Ακούστε το προσεκτικά και παρατηρήστε πόσο δεξιοτεχνικώς, μέσω της λογοτεχνικής διασκευής του μύθου του φόνου του Μινώταυρου από τον Αθηναίο Ήρωα Θησέα, παρουσιάζεται η επικράτηση των (Μυκηναίων) Πρωτο-Ελλήνων, κατακτητών της Κρήτης, επί των (Προελλήνων) Μινωιτών και εκ παραλλήλου αποκαλύπτεται η νίκη του ηλιακού αρίου πατριαρχικού πνεύματος επί του χθονίου προ-αρίου μητριαρχικού μεσογειακού κόσμου. Πρόκειται για έναν πραγματικό ύμνο στο Άριο-Ελληνικό Πνεύμα, έναν ύμνο στο πρωταρχικώς αυθεντικό Πνεύμα της ΑΙΩΝΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ!