Διακινήθηκε σε πολλές ιστοσελίδες και ιστολόγια μία φωτογραφία την οποία κι εμείς αναδημοσιεύουμε ως προθήκη του παρόντος κειμένου. Η φωτογραφία προκάλεσε ποικίλα σχόλια, ως επί το πλείστον οργισμένα, πράγμα εύλογο και αναμενόμενο, δεδομένου ότι το εικονιζόμενο θέμα, εντός του περιβάλλοντος σκηνικού και ιδωμένο υπό το φως του ιστορικού και γεωγραφικού του πλαισίου με όλες τις σημειολογικές συμπαραδηλώσεις και εθνοπολιτισμικές φορτίσεις που το προσδιορίζουν, φαντάζει από σουρεαλιστικό έως εξωφρενικό!
Σύμφωνα με τα μέσα που δημοσίευσαν την εν λόγω φωτογραφία, αυτή προέρχεται από πρόσφατη μαθητική παρέλαση, η οποία έλαβε χώρα στην πόλη της Ξάνθης ως μέρος των εορτασμών της επετείου απελευθερώσεως της πόλης από την Βουλγαρική κατοχή. Στην φωτογραφία εικονίζονται μουσουλμάνες μαθήτριες παρελαύνουσες, υπό την ελληνική σημαία, ομοιόμορφα ενδεδυμένες, έχοντας όμως στο κεφάλι τους την μουσουλμανική μαντήλα!!!
Πριν καταθέσουμε της δικές μας απόψεις περί του θέματος, είναι απαραίτητο να προηγηθούν μερικές σημαντικές ιστορικές και εθνολογικές πληροφορίες για την περιοχή της Θράκης. Θα αναφερθούμε λοιπόν στο παρελθόν της περιοχής όσο πιο συνοπτικά γίνεται.
Στα προϊστορικά χρόνια, λοιπόν, ινδοευρωπαϊκής καταγωγής θρακικά και φρυγικά φύλα εγκατεστάθησαν στην ευρύτερη περιοχή της ιστορικής Θράκης κυριαρχώντας επί διαφόρων προ-αρίων στοιχείων (τα οποία πιθανότατα απετέλουν φορείς της γνωστής χθονίου μητριαρχικής-μαιναδικής παραδόσεως) τα οποία και εξεδίωξαν ή/και απερρόφησαν.
Τα, συνήθως πολιτικώς κατακερματισμένα ή οργανωμένα σε χαλαρές φυλετικές ενώσεις και βασίλεια, θρακικά φύλα, τα οποία ήσαν μάλιστα πολυάριθμα (όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Ηρόδοτος, μπορούσαν να συγκριθούν σε πλήθος μόνο με τους Ινδούς!) και η γεωγραφική τους εξάπλωση εκτείνονταν σε μία μεγάλη περιοχή που περιελάμβανε ολόκληρα τα βορειοανατολικά Βαλκάνια, ήτοι μία περιοχή εκτεινομένη από την σημερινή Ρουμανία (όπου ήταν εγκατεστημένο το θρακικό φύλο των Δακών), την σημερινή Βουλγαρία, έως και τα παράλια του Αιγαίου και του Ευξείνου Πόντου. Λίγα στοιχεία είναι γνωστά για την ινδοευρωπαϊκή γλώσσα των αρχαίων Θρακών, εκ της οποίας σχετικά λίγες λέξεις, πλην ονομάτων, είναι γνωστές.
Η φυλετική συγγένεια των αρχαίων Θρακών (και πολύ περισσότερο των Βρυγῶν>Φρυγῶν) με τα πρωτοελληνικά φύλα ήταν στενότατη αν και οι σχέσεις των ήσαν κατά περιόδους ανταγωνιστικές. Σύμφωνα μάλιστα με μία αρκετά πιθανή υπόθεση, οι Τρώες της ομηρικής Ιλιάδος (δηλαδή τῆς Τροίας VI, πρβλ. http://ethnologic.blogspot.dk/2013/01/blog-post_26.html) ήσαν στην πραγματικότητα Φρυγοθρακικά φύλα (αν όχι Χετταίοι) και ήταν ακριβώς η φυλετική και πολιτισμική συγγένειά τους με τα πρωτοελληνικά φύλα (που συγκρότησαν τον λεγόμενο μυκηναϊκό πολιτισμό) πώς, παραδόξως, οι Τρώες περιγράφονται στην Ιλιάδα ως όμοιοι (σε πολιτισμό, ήθη, θρησκεία, πολεμικότητα κ.λπ.) με τους αντιπάλους τους Έλληνες (οι οποίοι βεβαίως τότε δεν λέγονταν ακόμη Έλληνες, αλλά Αχαιοί, Δαναοί κ.λπ.), κατά τρόπο μάλιστα ώστε η σύγκρουση εκείνη (που προφανώς είχε ως στόχο τον έλεγχο των στενών των Δαρδανελλίων στην είσοδο των οποίων βρισκόταν η Τροία) να εμφανίζεται περίπου ως εμφύλιος πόλεμος…
Στα αρχαϊκά ήδη χρόνια, ως αποτέλεσμα των εποικιστικών κυμάτων που προήρχοντο από την νότια Ελλάδα και πορεύθηκαν προς πάσα κατεύθυνση (Αιγαίο, Μικρασιατικές ακτές, Εύξεινο Πόντο, Μεσόγειο, κλπ) πολλές ελληνικές αποικίες ιδρύθηκαν κοντά στις ακτές της Θράκης, στοιχείο που ενέτεινε μία διαδικασία προοδευτικής διεισδύσεως του ελληνικού στοιχείου και του ελληνικού πολιτισμού που είχε ως συνέπεια τον σταδιακό εξελληνισμό των, ούτως ή άλλως εθνοφυλετικώς συναφών με τους αρχαίους Έλληνες, Θρακών. Ο εξελληνισμός αυτός εντάθηκε ακόμη περισσότερο και επεκτάθηκε βορειότερα, ως αποτέλεσμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων των βασιλέων της Μακεδονίας και ιδίως του Φιλίππου. Επί βασιλείας του τελευταίου, μέγα μέρος των Θρακών περιελήφθη στην επικράτεια του βασιλείου της Μακεδονίας. Προοδευτικώς η λέξη «Θράξ» έπαψε να δηλώνει ιδιαίτερο εθνωνύμιο, καταλήγοντας να σημαίνει, όπως και σήμερα (με την λέξη «Θρακιώτης»), τους Έλληνες που κατάγονται από την γεωγραφική περιοχή της Θράκης ή κατοικούν σ’ αυτή.
Σε βορειότερες περιοχές της χερσονήσου του Αίμου η γλωσσική ιδιαιτερότης των αρχαίων Θρακών διετηρήθη για μεγαλύτερο διάστημα, μέχρι και τους ρωμαϊκούς χρόνους, οπότε, μετά τους κατακτητικούς πολέμους των Ρωμαίων στην περιοχή της Δακίας (κυρίως επί Αυτοκράτορος Τραϊανού) επήλθε ο οριστικός εκρωμαϊσμός και ο γλωσσικός εκλατινισμός των Δακών, εθνογλωσσικό προϊόν των οποίων αποτελεί το μετέπειτα ρουμανικό έθνος. Σύμφωνα με μία αρκετά πιθανή (και πάντως απολύτως λογική) θεωρία, οι λεγόμενοι «Βλάχοι» των Βαλκανίων (γνωστοί και ως «Αρωμούνοι», «Κουτσόβλαχοι», «Ρουμανόβλαχοι», κλπ), ομιλητές μίας λατινογενούς διαλέκτου στην οποίαν είναι ενσωματωμένες και πολλές ελληνικές λέξεις, αποτελούν γλωσσικό κατάλοιπο πληθυσμιακών νησίδων από εκλατινισμένους, διάσπαρτους στην χερσόνησο του Αίμου, θρακικούς πληθυσμούς – ίσως και ιλλυρικούς πληθυσμούς, διότι ανάλογες εθνογλωσσικές διεργασίες έλαβαν χώρα και στην βορειοδυτική βαλκανική, όπου την θέση των θρακικών φύλων είχαν τα επίσης ινδοευρωπαϊκής καταγωγής (και συγγενή των πρωτοελλήνων) ιλλυρικά φύλα.
Φθάνουμε έτσι στους μεσαιωνικούς χρόνους, οπότε το ρωμαϊκό κράτος εκχριστιανίζεται και ακολούθως διασπάται σε δυτικό και ανατολικό τμήμα. Το ανατολικό τμήμα το οποίο επεβίωσε για πολλούς αιώνες (μέχρι την οθωμανική κατάκτηση) και οι σύγχρονοι ιστορικοί συνηθίζουν να αποκαλούν «Βυζαντινή Αυτοκρατορία», περιελάμβανε μεταξύ άλλων και τα εδάφη της γεωγραφικής Θράκης. Για πολλούς μάλιστα αιώνες το βόρειο σύνορο της αυτοκρατορίας ήταν, ως φυσικό όριο, η πλατειά κοίτη του ποταμού Δουνάβεως, την οποίαν επιχειρούσαν επιμόνως να διαπεράσουν τα διάφορα «βαρβαρικά» φύλα, Γότθοι αρχικώς και εν συνεχεία Σλάβοι. Κάποτε, σε περιόδους αδυναμίας του βυζαντινού κράτους, κατάφερναν τα φύλα αυτά να διεισδύουν στα εδάφη της αυτοκρατορίας, νοτίως του Δουνάβεως. Το αυτοκρατορικά στρατεύματα προσπαθούσαν να τους απωθούν, συνήθως επιτυχώς μα κάποιες φορές όχι. Κάποτε ξεκίνησαν μονιμώτερες εγκαταστάσεις των Σλάβων επιδρομέων. Τον 7ο αιώνα οι σλαβικές εγκαταστάσεις γίνονται περισσότερες και μονιμώτερες. Η Βυζαντινή διοίκηση είτε δεν μπορεί είτε δεν θέλει να απωθήσει τους Σλάβους, οι οποίοι διεισδύουν και κατέρχονται όλο και νοτιότερα. Κάποτε φθάνουν μέχρι την Πελοπόννησο! Οι σλαβικοί θύλακες γίνονται ανεκτοί από τις βυζαντινές αρχές συγκροτώντας τις λεγόμενες «Σλαβηνίες», όπου τα χαλαρώς οργανωμένα σλαβικά φύλα διετήρησαν μία μορφή αυτοδιοικήσεως εντός των πλαισίων της αυτοκρατορίας, όντας υπόχρεα καταβολής φόρων. Στα θρακικά εδάφη η πυκνότης των σλαβικών εγκαταστάσεων ήταν πολύ μεγαλύτερη. Αποτέλεσμα όλων αυτών των μεταβολών, της γειτνιάσεως και του συγχρωτισμού, υπήρξε ο γλωσσικός εκσλαβισμός μεγάλου μέρους των Θρακών, πλην των περιοχών πλησίον παραλίων του Αιγαίου, της Μ. Ασίας και της Μαύρης Θάλασσας, οι οποίες παρέμειναν γλωσσικώς ελληνόφωνες.
Στον γεωγραφικό χώρ
ο περίπου της σημερινής Βουλγαρίας, διεμορφώθη στα μεσοβυζαντινά χρόνια ένα σύνθετο εθνολογικό τοπίο, αποτελούμενο από έναν μεικτό θρακοσλαβικό πληθυσμό, προϊόν σταδιακής συγχωνεύσεως (λόγω συνυπάρξεως). Ο πληθυσμός αυτός γλωσσικώς εκσλαβίσθηκε, αν και παρέμεινε ελληνικός και ελληνόφωνος στις παραλιακές περιοχές.
Οι επιδρομές από βορρά δεν έπαυσαν. Μόνο που, αντί για τα ινδοευρωπαϊκής καταγωγής σλαβικά φύλα, τις επιδρομές διενεργούν την περίοδο αυτή διάφορα φύλα τουρκομογγολικής καταγωγής όπως οι Άβαροι, οι (πρωτο-)Βούλγαροι, οι Ούζοι, οι Κουμάνοι, οι Πετσενέγκοι κ.λπ. Και αυτά τα φύλα συνήθως εκδιώκονταν από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα πέραν του Δουνάβεως, κάποτε όμως κατάφερναν να εγκατασταθούν σε νοτιώτερες περιοχές. Κανένα από αυτά τα φύλα δεν κατάφερε να αποκτήσει κρατική υπόσταση πλην των (πρωτο-)Βουλγάρων, οι οποίοι, καίτοι ολιγάριθμοι, επεβλήθησαν ως στρατιωτική αριστοκρατία σε ένα πλήθος υποτελών τους Σλάβων και (εκσλαβισμένων) Θρακών, που αποτελούσαν το πληθυσμιακό υπόβαθρο της επικράτειας που ήλεγχαν πολιτικά. Η πρωτοβουλγαρική γλώσσα, όλως εκπληκτικώς, εξηφανίσθη παντελώς και μόνον το εθνωνύμιο έμεινε να θυμίζει την ουραλοαλταϊκή προέλευση των ιδρυτών του αρχικού χανάτου. Στα βουλγαρικά μεσαιωνικά βασίλεια αποκρυσταλλώνεται η σλαβική εθνοτική ταυτότης, η οποία παραμένει ζωντανή και στους συγχρόνους Βουλγάρους. Δεν χρειάζεται να απαριθμήσουμε τους ατελείωτους πολέμους μεταξύ των Βουλγάρων ηγεμόνων και των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου που, εξελληνισμένο πια, τουλάχιστον γλωσσικώς, αρχίζει δειλά δειλά και όψιμα να ανακαλύπτει την επί αιώνες λησμονημένη ελληνική εθνική ταυτότητα των κατοίκων του γεωγραφικού του πυρήνος (η οποία παρέμενε κατασπιλωμένη από την περίοδο της βιαίας επιβολής του χριστιανισμού ως επικρατούσας θρησκείας, οπότε η λέξη «Έλλην» είχε καταστεί ταυτόσημη της λέξεως «εθνικός» και αυτή με την σειρά της εννοίας παγανιστής, ήτοι ό,τι απεχθέστερο και εχθρικότερο εντός μίας χριστιανικής αυτοκρατορίας…).
Δεν έμελλε να είναι όμως ούτε οι Βούλγαροι, ούτε οι Άραβες (η μόνιμη εξ ανατολών απειλή) οι εισβολείς που υπέταξαν τελικώς το (εξελληνισμένο) Βυζάντιο. Ήταν οι Τούρκοι, οι Σελτζούκοι αρχικώς που ακρωτηρίασαν τα ανατολικά εδάφη και εποίκισαν την Μικρά Ασία και εν συνεχεία οι Οθωμανοί οι οποίοι με τον θρησκευτικό φανατισμό των προσηλύτων του Ισλάμ, άλωσαν την Κωνσταντινούπολη και υπέταξαν ολόκληρη την χερσόνησο του Αίμου, επιβάλλοντας ζυγό στυγνής δουλείας στους λαούς της (των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων) για περίπου μισή χιλιετία! Το ισλαμικό χαλιφάτο των Οθωμανών Σουλτάνων διετήρησε την ισχύ του μέχρι τον 19ο αιώνα οπότε οι Έλληνες και οι Σέρβοι, με ηρωικές εθνικές επαναστάσεις, κατάφεραν να αποτινάξουν την οθωμανική κυριαρχία.
Με την είσοδο στον 20ο αιώνα το εθνολογικό τοπίο παρέμεινε ιδιαιτέρως σύνθετο και περίπλοκο, ιδίως στις γεωγραφικές περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης, οι οποίες συγκροτούσαν ένα πολυεθνοτικό μωσαϊκό. Ο Μακεδονικός Αγών (που χθες τιμήθηκε) και εν συνεχεία οι βαλκανικοί πόλεμοι συνέβαλλαν ως έναν βαθμό στην εκκαθάριση του τοπίου. Πιο καθοριστικές ωστόσο στάθηκαν οι προβλέψεις δύο σημαντικών διακρατικών συνθηκών ειρήνης:
(α) της συνθήκης του Νεϊγύ (συνοδευτικής της συνθήκης των Βερσαλλιών που τερμάτισε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο) που προέβλεπε την (εθελουσία) ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδος και της Βουλγαρίας με βασικό κριτήριο την εθνική συνείδηση.
(β) της συνθήκης της Λωζάννης (μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας) με την οποία τερματίστηκε η μικρασιατική εκστρατεία με την άδοξη και οδυνηρή για τον Ελληνισμό κατάληξή της, την επάρατο Μικρασιατική Καταστροφή. Βασική πρόβλεψη της συνθήκης της Λωζάννης ήταν η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας με βασικό κριτήριο την θρησκευτική πίστη, κατά τρόπο ώστε οι Χριστιανοί της Ανατολής (Ανατολική Θράκη – Μικρά Ασία) θεωρήθηκαν Έλληνες και αντιστοίχως οι μουσουλμάνοι της ηπειρωτικής Ελλάδος θεωρήθηκαν a priori «Τούρκοι». Αυτό το θρησκευτικό κριτήριο, αν και σε γενικές γραμμές μπορεί να πει κανείς ότι ανταποκρινόταν στον πραγματικό εθνικό διαχωρισμό, οδήγησε ωστόσο σε ποικίλα εθνογλωσσικά παράλογα (για να μη πούμε εγ
κλήματα), όπως στην έλευση στην ηπειρωτική Ελλάδα, ως προσφύγων, διαφόρων τουρκοφώνων μικρασιατών ελληνικής εθνικής συνειδήσεως (αν και αμφιβόλου ελληνικής καταγωγής) και παράλληλα στην έξωση από την Ελλάδα, ελληνοφώνων πληθυσμών, εμφανώς ευρωπαϊκής φυλετικής προελεύσεως (ανοιχτοί χρωματισμοί ματιών, μαλλιών και δέρματος), προφανέστατα εξισλαμισμένων Ελλήνων, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση τους Βαλαάδες της δυτικής Μακεδονίας (περιοχή Κοζάνης) οι οποίοι λόγω του μουσουλμανικού τους θρησκεύματος, καίτοι ελληνόφωνοι από πάππου προς πάππο, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν υποχρεωτικώς την Ελλάδα με αποτέλεσμα οι σημερινοί απόγονοί τους να είναι Τούρκοι υπήκοοι.
(Για την αμαχητί παράδοση της Ανατολικής Θράκης στους Τούρκους από τον Βενιζέλο: http://www.protothema.gr/stories/article/720173/1922-i-anakohi-ton-moudanion-kai-i-paradosi-tis-anatolikis-thrakis-stous-tourkous/ )
Η συνθήκη της Λωζάννης προέβλεπε δύο μόνον εκατέρωθεν εξαιρέσεις στην συμφωνηθείσα ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας. Η πρώτη εξαίρεση αφορούσε τους Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως, της Ίμβρου και της Τενέδου, νήσων (στην είσοδο των Δαρδανελλίων) που, καίτοι κατοικούνταν από Έλληνες, δόθηκαν για γεωστρατηγικούς λόγους στην Τουρκία. Οι Έλληνες αυτών των περιοχών επετράπη να παραμείνουν στις εστίες τους με εγγύηση των ατομικών δικαιωμάτων τους (γλώσσας, θρησκείας, εργασίας, ασφαλείας, κλπ) που (υποτίθεται) ότι θα προστατεύονταν… Η μετέπειτα εξέλιξη είναι γνωστή: το τουρκικό κράτος με συνεχείς διώξεις και άσκηση κρατικής ή/ και παρακρατικής βίας η οποία κορυφώθηκε κατά τα γεγονότα του 1955 με τις δηώσεις εναντίον των Ελλήνων της Πόλης και των περιουσιών τους, ανάγκασε το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού (άνω των 300.000 μόνο στην Κωνσταντινούπολη) να εγκαταλείψει την Τουρκία και να μεταβεί στην Ελλάδα… Μετά τα κύματα διώξεων απέμειναν στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο, λιγότεροι από 3.000 Έλληνες συνολικά.
Η δεύτερη εξαίρεση αφορούσε το ελληνικό κράτος στο οποίο θα παρέμενε με καθεστώς θρησκευτικής (και όχι εθνικής) μειονότητος ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Δ. Θράκης, περιοχής που περιλήφθηκε εντός των ορίων του ελληνικού κράτους, εν αντιθέσει προς την ανατολική Θράκη που εδόθη στην Τουρκία και την βόρεια Θράκη (Ανατολική Ρωμυλία) που εδόθη στην Βουλγαρία.
Σε αντίθεση με τους Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως, Ίμβρου και Τενέδου που, όπως αναφέρθηκε, εξοντώθηκαν ή εξεδιώχθησαν από τις εστίες τους, οι μουσουλμάνοι της δυτικής Θράκης όχι μόνο επέζησαν αλλά και αυξήθηκαν εντυπωσιακώς ως πληθυσμός, κατά τρόπο ώστε από μειονότητα τείνουν πλέον να καταστούν πλειονότητα – τουλάχιστον στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης. Ενδεικτικό αυτού είναι το γεγονός ότι κατά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές στο νομό Ροδόπης εξελέγησαν για πρώτη φορά μόνο μουσουλμάνοι βουλευτές!!!
Στο σημείο αυτό χρειάζεται να προβούμε σε κάποιες αναγκαίες εθνολογικές διευκρινήσεις. Το μουσουλμανικό στοιχείο της δυτικής Θράκης δεν είναι ομοιογενές. Έχει τριπλή υπόσταση. Ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού ιδίως στο νομό Ξάνθης, και κατά βάσιν ο πληθυσμός που κατοικεί στον ορεινό όγκο της Ροδόπης, (αυτό-) προσδιορίζεται ως «Πομάκοι», που είναι μεν μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα αλλά γλωσσικώς ομιλούν μία σλαβική διάλεκτο η οποία περιλαμβάνει και πολλά ελληνικά στοιχεία τα οποία μαρτυρούν αρχαία προέλευση. Η φυλετική ταυτότης των Πομάκων είναι καταφανώς ευρωπαϊκή (με βάση στοιχειώδη ανθρωπολογικά κριτήρια), ουδεμίαν δε σχέση δύναται να έχει με τους Τούρκους και εν γένει με τα τουρανικά-ουραλοαλταϊκά φύλα που εισέδυσαν κατά τον ύστερο μεσαίωνα σε ευρωπαϊκά εδάφη. Το ασύλληπτο έγκλημα-προδοσία των ελληνικών κυβερνήσεων ήταν η παράδοση του πομακικού στοιχείου ὡς βοράς στην τουρκική αφομοιωτική προπαγάνδα, η οποία έχει ως πάγιο στόχο της την χρησιμοποίηση της μουσουλμανικής μειονότητος της δυτικής Θράκης ως πληθυσμιακού ερείσματος και μοχλού για την προσάρτηση της δυτικής Θράκης (ενδεχομένως μετά από την πρόκληση της καταλλήλου τεχνητής «κρίσεως» και ένα μεταβατικό στάδιο «αυτονομίας» ή «αυτοδιαθέσεως»). Απτό στοιχείο αυτού του εγκλήματος ήταν το ότι το επίσημο ελληνικό κράτος ανάγκασε (!) τους Πομάκους να μαθαίνουν τουρκικά (και όχι ελληνικά ή πομακικά!) σε τουρκόφωνα μειονοτικά σχολεία, μια γλώσσα δηλαδή που δεν εγνώριζαν! Με αυτόν τον τρόπο το ίδιο το ελληνικό κράτος συνήργησε σε μία διαδικασία εκτουρκισμού των Πομάκων (οι οποίοι προφανώς ότι αποτελούν απογόνους του θρακικού φύλου των Αγριάνων, καθώς μάλιστα οι ίδιοι στην γλώσσα τους αυτοαποκαλούνται Αγριάν).
Το έγκλημα αυτό του με ενέργειες του ελληνικού κράτους εκτουρκισμού των Πομάκων δυστυχώς συνεχίζεται και εντείνεται με πρόσφατες ενέργειες του Φαναριώτη κομμουνιστή (απίθανος συνδυασμός) Έλληνα (;) υπουργού παιδείας Γαβρόγλου. Διαβάστε το ακόλουθο άκρως αποκαλυπτικό δημοσίευμα:
Υπήρχε βέβαια μία έωλη δικαιολογία για την τοποθέτηση των Πομάκων εκ μέρους των ελληνικών κυβερνήσεων στην Θράκη στο ίδιο «τσουβάλι» με τους υπολοίπους μουσουλμάνους, προσφέροντας έτσι ένα ανέλπιστο δώρο στην τουρκική εξωτερική πολιτική. Ακριβώς επειδή η πομακική γλώσσα είναι σλαβογενής και επειδή πολύ μεγάλος πομακικός πληθυσμός κατοικεί στα χωριά του όρους Ροδόπη και από την άλλη πλευρά των συνόρων, επί βουλγαρικού εδάφους, υπήρχε ο (βλακώδης) φόβος ότι η Βουλγαρία θα χρησιμοποιούσε τους σλαβόφωνους πομάκους για να εγείρει εδαφικές αξιώσεις επί της δυτικής Θράκης. Όλως βλακωδώς, εν μέσω ψυχροπολεμικού κλίματος, η τότε κομμουνιστική Βουλγαρία θεωρούνταν πιο επίφοβη από την «συμμαχική» στο πλαίσιο του Ν.Α.Τ.Ο., Τουρκία!
Το υπόλοιπο (πέραν του πομακικού) μουσουλμανικό στοιχείο της Δ. Θράκης χωρίζεται σε δύο μέρη:
(α) στο αθιγγανικό στοιχείο (γνωστοί ως «τουρκόγυφτοι», «κατσίβελοι», κλπ) το οποίο ουδεμία φυλετική σχέση έχει με τους Τούρκους (πλην της μουσουλμανικής θρησκευτικής ταυτότητος) αφού, ως γνωστόν, οι αθίγγανοι προέρχονται από την κάστα των «μιαρών» της ινδικής υποηπείρου…
(β) στο υπόλοιπο μουσουλμανικό στοιχείο που είναι πιθανότατα τουρκογενές, το οποίο εν τούτοις, όπως προείπαμε, βάσει της συνθήκης της Λωζάννης, προσδιορίζεται ως «μουσουλμανικό» και όχι ως «τουρκικό».
Επιστρέφουμε λοιπόν στο σημείο εκ του οποίους εκκινήσαμε, από την σημειολογική ανάλυση της φωτογραφίας που βρίσκεται στην προθήκη της παρούσας αναρτήσεως. Η εν λόγω φωτογραφία δίνει βέβαια κάποιες άμεσες πληροφορίες, το σημαντικότερο όμως είναι ότι υπαινίσσεται πολύ περισσότερες. Θέτουμε μερικά ερωτήματα (ίσως ρητορικά):
Ερώτημα 1ο: Είναι δυνατόν σε μία εθνική επέτειο να γίνεται ανεκτή η παρέλαση ατόμων φερόντων εμφανώς σύμβολα που συνδέονται αμέσως με το Ισλάμ;;;
-Είναι οξύμωρο και όλως απαράδεκτο, με δεδομένο ότι το νεοελληνικό κράτος συγκροτήθηκε ως αποτέλεσμα της λεγομένης εθνικής παλιγγενεσίας που κατ’ ουσία υπήρξε μία διαδικασία ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΣ με το Ισλάμ, διότι το Ισλάμ ήταν συνυφασμένο με την οθωμανική/τουρκική κυριαρχία, η αποτίναξη της οποίας με αιματηρούς αγώνες οδήγησε ως γνωστόν στην σύσταση του ελληνικού κράτους.
Ερώτημα 2ο : Γιατί άραγε έγινε ανεκτό, γιατί επετράπη μία τόσο προκλητική ενέργεια, από της αρχές της πόλεως της Ξάνθης;
-Είναι απλό: Όταν έχει ήδη επιτραπεί κατ’ επανάληψιν τα προηγούμενα χρόνια από τις αρχές του (ανθ-)ελληνικού κράτους να παρελαύνουν στην κεντρική παρέλαση που πραγματοποιείται στην πρωτεύουσα του κράτους, Αθήνα, για την επέτειο της εθνικής επαναστάσεως του 1821 (!), μαντηλοφορούσες μουσουλμάνες (π.χ. Αιγύπτιες) ή νέγρες μαθήτριες, κρατώντας μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις την ελληνική σημαία, πώς άραγε και με ποια δικαιολογία θα μπορούσαν να το απαγορεύσουν στην Ξάνθη; Το ότι στην Ξάνθη οι μαντηλοφορούσες μουσουλμάνες ήταν πολλές μαζί, δεν αλλάζει τα πράγματα. Το προηγούμενο ήδη υπήρχε…
Ερώτημα 3ο: Γιατί δεν υπήρξαν αντιδράσεις από τους εκεί παρισταμένους Έλληνες, ή, εφ’ όσον υπήρξαν κάποιες, γιατί δεν ήταν έντονες ώστε να υπάρξει θέμα, τουλάχιστο σε δημοσιογραφικό επίπεδο;
-Αυτό ακριβώς είναι το πιο θλιβερό, αποδεικνύοντας ότι είτε έχει αμβλυνθεί το εθνικό φρόνημα ακόμα και των Ελλήνων της συγχρόνου Θράκης, ώστε να μην αισθάνονται την ανάγκη αντιδράσεως, είτε είναι τρομοκρατημένοι από το (ανθ-)ελληνικό κράτος, το οποίο με τον τρόπο του υποστηρίζει τις τουρκικές μεθοδεύσεις. Δεν πρέπει επίσης να περνά απαρατήρητη η προσπάθεια θεσμικής αναγνωρίσεως μέσω της προσφάτου κατάπτυστης νομοθετικής πρωτοβουλίας του αντεθνικού κυβερνώντος κόμματος περί αναγνωρίσεως του «δικαιώματος» των μουσουλμάνων της Δ. Θράκης να ιδρύουν σωματεία με την επωνυμία «τουρκικός», ήτοι να αποκτήσουν και τύποις το νομικό δικαίωμα να χρησιμοποιούν την επωνυμία «τουρκικός» για τον αυτοπροσδιορισμό τους, κατά παράβαση της συνθήκης της Λωζάννης και κατά παγία απαίτηση των τουρκικών κυβερνήσεων, πράγμα το οποίο με βεβαιότητα θα αποτελέσει καθοριστικό βήμα για τον πλήρη εκτουρκισμό της Δ. Θράκης και την επακόλουθη απώλειά της, διά της αποκοπής της από τον εθνικό ελληνικό κορμό και την υπαγωγή της στους ισλαμιστές, κατά παρόμοιο ίσως τρόπο με το οποίο οι Σέρβοι απώλεσαν προ ολίγων ετών de facto το Κοσσυφοπέδιο (την θεωρουμένη ιστορική τους κοιτίδα!). Είτε πάλι είναι τρομοκρατημένοι από τους διαφόρους πράκτορες της Αγκύρας που αλωνίζουν ανεξέλεγκτοι, εξαγοράζοντας, εκβιάζοντας, τρομοκρατώντας, είτε ισχύει ένας συνδυασμός των παραπάνω.
(Σχετικά με το πρόσφατο αντεθνικό νομοθέτημα με βάση το οποίο δίδεται νομικό πάτημα για αναγνώριση «τουρκικής» μειονότητας κατά παράβαση της συνθήκης της Λωζάννης:
Ερώτημα 4ο : Είναι δυνατόν όλες οι μαθήτριες, αυθόρμητα, να επέλεξαν να παρελάσουν με μαντήλες; -Προφανώς όχι. Είναι βέβαιον ότι έλαβαν γραμμή από την κυβέρνηση της Άγκυρας, από το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών, ήτοι, ουσιαστικώς από τον Ερντογάν, μέσω των πρακτόρων του που δρουν τοπικώς στην Δ. Θράκη – με ορμητήριο το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής, εντάσσοντας την εικόνα των μουσουλμάνων που παρήλασαν με μαντήλες, στην στοχευμένη διαδικασία ενισχύσεως, σε συμβολικό επίπεδο, των στοιχείων παγιώσεως της ραγδαίας τουρκικής διεισδύσεως στην περιοχή (με πολύ κρίσιμη την οικονομική διείσδυση μέσω των τουρκικών τραπεζών που μοιράζουν αφειδώς δάνεια στους μουσουλμάνους) που προοιωνίζει ζοφερές εξελίξεις στο όχι μακρινό μέλλον, αν οι Έλληνες δεν αφυπνιστούν και ενεργήσουν ΑΜΕΣΑ!
Μια νέα τουρκοκρατία βρίσκεται λοιπόν εν όψει. Η Δ. Θράκη (καθώς και η Κύπρος και τα νησιά του Αν. Αιγαίου) βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του κινδύνου. Εκεί πρέπει να δοθεί η μάχη!
Οι Έλληνες οφείλουν να ξυπνήσουν, πριν να είναι πολύ αργά (αν δεν είναι ήδη….)