ΙΔΕΕΣ – ΟΡΑΜΑ – ΚΑΘΗΚΟΝ

Σκέψεις γιὰ τὸ νόημα καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ Ἀγῶνος, στὸ κατῶφλι ἑνός νέου ἔτους.

Ζούμε σε μιαν εποχή κατά την οποίαν τα πάντα τίθενται υπό αμφισβήτηση. Μπορεί βεβαίως το περιεχόμενο θεμελιωδών εννοιών όπως: καλό/κακό, σωστό/λάθος, όμορφο/άσχημο, ανέκαθεν να ήταν (και να παραμένει) κατά βάσιν υποκειμενικό, εξαρτώμενο από τις αξιολογήσεις των εκάστοτε πρωταγωνιστών του ιστορικού γίγνεσθαι και επηρεαζόμενο από την οπτική γωνία των παρατηρητών της ιστορίας και των γεγονότων, στις ημέρες μας ωστόσο τίθενται πλέον υπό αμφισβήτηση όχι μόνον έννοιες όπως οι παραπάνω, που δύνανται να θεωρηθούν «σχετικές», αλλά κυριολεκτικώς κάθε τι! Πλέον καλούμαστε κάθε στιγμή να πείσουμε για και να αποδείξουμε τα αυτονόητα, τα αυταπόδεικτα, τα πρωτογενή…

Έτσι, γινόμαστε πολύ συχνά μάρτυρες αμφισβητήσεως και των πλέον αντικειμενικών όψεων της πραγματικότητος, είτε πρόκειται για αποτίμηση επιστημονικών δεδομένων είτε πρόκειται για καταστάσεις ή φαινόμενα που μπορούν εύκολα να ερμηνευθούν με βάση την κοινή λογική. Η ύπαρξη ανθρώπων, ομάδων και κινημάτων ακόμα που διατείνονται π.χ. ότι «η γη είναι επίπεδη», ότι «προερχόμαστε από εξωγήινους», ότι λίαν συντόμως «έπεται το τέλος του κόσμου» και η «ώρα της κρίσεως» (σύμφωνα π.χ. με διάφορες θρησκευτικές γραφές ή «προφητείες»), μέχρι και ότι σύντομα θα λάβει χώρα κάποιος … διαγαλαξιακός πόλεμος, είναι ισχυρισμοί που έχει φθάσει να μη  φαντάζουν πια τόσο αλλόκοτοι και ασυνήθεις, αλλά ισχυρισμοί για την διατύπωση των οποίων προσφέρεται μάλιστα και βήμα για να ακουστούν, καθώς στον σύγχρονο κόσμο, τον «όμορφα και δημοκρατικά πλασμένο», ο καθένας δικαιούται να ομιλεί, ασχέτως του βαθμού της ανοητολογίας που εκφράζει και των συνεπειών που αυτή συνεπάγεται….

Αν και ιδέες και απόψεις ακραίως φαντασιοπλήκτων, όπως οι προαναφερθείσες, προκαλούν σε πολλούς αμέσως τον γέλωτα, τουλάχιστον σε όσους εξακολουθούν ακόμα να σκέπτονται και να κρίνουν χωρίς να κατεβαίνουν κάτω και από την νοητική στάθμη της κοινής λογικής, σε όσους επομένως φαντάζει αδιανόητο να τίθεται υπό αμφισβήτηση η τεκμηριωμένη επιστημονική γνώση, δεν συμβαίνει το ίδιο με θέματα που έχουν, τρόπον τινά, επιστημονική αφετηρία, άπτονται όμως των λεγομένων «ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών», ήτοι, υπεισέρχεται εντός τους ένας ψευδο-συναισθηματισμός καθώς και ο προφανής υποκειμενικός σχετικισμός.  Εμφανίζεται λοιπόν είτε ένας τύπος ψευδο-συναισθηματισμού, που ουδεμία σχέση έχει με πραγματικά συναισθήματα αγνής κι άδολης φύσεως, ψευδοσυναισθηματισμός, «χριστιανικού» θα λέγαμε τύπου, ήτοι μοιρολατρικός, αδιέξοδος, αυτοκαταστροφικός, άμετρος, τρεφόμενος από νοσηρό οίκτο, εκ διαμέτρου αντίθετος και ολοκληρωτικώς διάφορος προς ο,τιδήποτε  ηρωικό ή πολεμικό, είτε ένας τύπος υποκειμενικού σχετικισμού, που συχνά συνδέεται με την αυταπάτη μιας δήθεν ελευθεριότητος, συνοδευομένης με τις ατελείωτες κλάψες περί «ατομικών δικαιωμάτων» – άξια τέκνα όλα τους της διαβρωτικής Γαλλικής Επαναστάσεως…

Οιονδήποτε δεν έχει ακόμη πλήρως δηλητηριαστεί από την μάστιγα των δογμάτων της «πολιτικής ορθότητος», που διατηρεί ακόμη εντός του, ψήγματα έστω, υγιών ενστίκτων και αγνής θεάσεως του φυσικού κόσμου, προκαλούν απερίγραπτη αηδία και οργή το ζήτημα που τίθενται επιμόνως από μ.μ.ε., σάπια «διανόηση» καθώς, εσχάτως, και από θεσμικούς κρατικούς φορείς (!!!): περί της «ταυτότητας φύλου» (της παρουσιάσεως δηλαδή, ως δήθεν φυσιολογικής της κάθε σεξουαλικής ανωμαλίας και διαστροφής, της ασυδότου εκφράσεως κάθε αρρωστημένης προσωπικότητος), της υποδοχής, περιθάλψεως με κάθε κόστος και αναγκαστικής «ενσωμάτωσης» κάθε εισβολέως-λαθροεποίκου, του ισοπεδωτικού και αδιακρίτου εξισωτισμού εντός της κοινωνίας κ.α..  Πρόκειται για θέματα στα οποία η επιστήμη έχει δώσει σαφείς απαντήσεις προ πολλού (ή τουλάχιστον όσον ήτο ελευθέρα από τις «ορθοπολιτικές» υπαγορεύσεις), τις οποίες όμως το Σύστημα προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποσιωπήσει ή να διαστρεβλώσει. Στην θέση δε των επιστημονικών τεκμηρίων το Σύστημα τοποθετεί αντί τεκμηρίων ή επιχειρημάτων έντεχνη προπαγάνδα που απευθύνεται όχι στο νου αλλά σε εκ των προτέρων υποβολιμαίως δηλητηριασμένα συναισθήματα. Το φαύλο πολιτικοοικονομικό σύστημα εξουσίας ορθώνει, λοιπόν, έναντι κάθε υγιούς σκέψεως και λόγου, έναν «γίγαντα», ήτοι ένα γιγαντιαίο σύμπλεγμα εμμονών γύρω από αοριστίες περί «ισότητας», «ισονομίας», «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», «αγάπης», «αλληλεγγύης», κ.λπ. Ο «γίγας» αυτός, παρά τα πήλινα πόδια του, διά μίας ιδιοτύπου τρομοκρατίας, ψυχολογικής υφής, διαμορφώνει συστηματικώς την «κοινή γνώμη», επιβάλλοντας τα δόγματα της «πολιτική ορθότητας». Δυστυχώς όμως αυτός ο «γίγας» δεν επιβάλλεται μόνο διά της εξωτερικής του ισχύος, αλλά κυρίως καλλιεργείται άλλοτε υπούλως (σε ψυχολογικό-συναισθηματικό επίπεδο), άλλοτε εμμέσως πλην σαφώς απειλώντας όσους τολμούν να διαφοροποιηθούν με κοινωνικό στιγματισμό και απομόνωση μέσω της εξασφαλίσεως της ταμπέλας του «γραφικού».

Αυτός ο δυνάστης αποτελεί υβριδικό αποτέλεσμα συζεύξεως της πιο σάπιας κληρονομιάς της αριστεράς και της δεξιάς. Από την μια η άνευ όρων αγάπη και συμπάθεια προς κάθε τι αδύναμο, καταπιεσμένο και διαφορετικό και από την άλλη ο θεμέλιος λίθος του φιλελευθερισμού: το «δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού» του ατόμου και η άκρατος (ψευδο-)ελευθερία. Αυτές οι δύο φαινομενικώς αντιθετικές τάσεις συμπράττουν και πάλι αγαστώς, όπως και άλλοτε συνέπραξαν στο παρελθόν, με σκοπό να εγκαθιδρύσουν μια τάξη πραγμάτων, που κύριο γνώρισμά της είναι η χειραγώγηση προβατοποιημένων μαζ-ανθρώπων, τους οποίους χρησιμοποιεί κατόπιν το Σύστημα, στην καλύτερη περίπτωση, ως αναλωσίμους καταναλωτάς και αναπαραγωγούς/διασπορείς του εσωτερικού εξανδραποδισμού τους ως “ελευθέρων” χειραγωγουμένων δούλων.

Θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι το κυριώτερο όπλο που διαθέτουμε και έχουμε να αντιπαραθέσουμε σε αυτήν την μάχη είναι η επιστημονική αλήθεια. Ωστόσο η καθημερινή πραγματικότης διαψεύδει την παραπάνω ελπίδα. Αν και υπάρχουν ακόμα άφθονα τεκμήρια που μπορούμε να αντλήσουμε από τους κόλπους της επιστημονικής κοινότητας, πόση άραγε δύναμη και επιδραστικότητα μπορούν να έχουν πλέον αυτά; Ελαχίστη, αν όχι καμμία! Η διαδικασία (αυτο-)λογοκρισίας των επιστημόνων έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετές δεκαετίες. Όσες δε αλήθειες παραμένουν αναμφισβήτητες, ξεπερνιούνται εύκολα με την επίκληση των (τηλεοπτικών) δακρύων κάποιων δήθεν αδυνάμων, αναξιοπαθούντων, κ.λπ. και των όποιων δικαιωμάτων τους! Πόσες φορές και σε πόσους διαλόγους δεν έχουν παρατεθεί επιχειρήματα βασισμένα σε επιστημονικά στοιχεία για να αγνοηθούν κατόπιν υπό το βάρος της «ορθοπολιτικού» δογματισμού και της γνώμης της (χειραγωγουμένης) … πλειοψηφίας! Τώρα πια, με την απειλή της απομονώσεως ή/και της φυλακίσεως (με την αξιοποίηση του όλο και πιο τυραννικού νομικού οπλοστασίου) να επικρέμαται ως δαμόκλειος σπάθη, επιβάλλεται η σιωπή και η απόκρυψη των στοιχείων που αναδεικνύουν την αλήθεια γύρω από κρίσιμα θέματα όπως αυτά που προανεφέρθησαν.

Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να πάψουμε να αναζητούμε και να χρησιμοποιούμε τέτοιου είδους επιχειρήματα. Όμως αυτά πλέον δεν αρκούν! Ο δικός μας κόσμος μας βρίσκεται σε ολοκληρωτική αντιπαράθεση με το καθεστώς της ανελευθερίας, της διαστροφής και της ποταπότητος! Σε έναν κόσμο στον οποίο η αντικειμενική αλήθεια καθίσταται κάτι απολύτως δυσεύρετο, η επιχειρηματολογία και μόνο δεν μπορεί πλέον να αποδώσει πολλούς καρπούς. Θα πρέπει να προβάλλουμε λοιπόν διαρκώς την δική μας αλήθεια, την δική μας στάση ζωής, απέναντι στο δικό τους ψεύδος! Η συμπεριφορά μας, ο τρόπος ζωής, τα λεγόμενα και οι πράξεις μας, πρέπει να αναδεικνύουν κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή τις Ιδέες και τα αιώνια πρότυπά μας! Προβάλλοντας και εγκαθιδρύοντας την δική μας στάση ζωής και αντιμετώπισης των πραγμάτων, μέσω των εθνοκοινοτικών πυρήνων που συγκροτούμε, ορθώνουμε ένα φραγμό στην τα πάντα κατακλύζουσα χαβούζα της παγκοσμίου δικτατορίας!

Ελκύουμε ανθρώπους που θέλουν να αγωνισθούν, ελκύουμε ομοίους μας, στους οποίους υποδεικνύουμε το καθήκον και την ομορφιά του αγώνος, συγκροτώντας έτσι ισχυρά σύνολα από αλύγιστες μονάδες. Κι αν κάποιοι σε δεδομένη στιγμή ίσως να φαίνεται ότι λιγοψυχούν, άλλοι καλύτεροι προσέρχονται κάτω από τα λάβαρά μας!  Γνωρίζουμε ήδη τους χαρακτηρισμούς που θα μας αποδοθούν: «γραφικοί», «ονειροπόλοι», «τρελλοί»! Είναι οι ίδιοι χαρακτηρισμοί που απέδωσαν σε κάθε πρωτοπόρο κι επαναστατικό κίνημα που, σε καιρούς παρακμής, έδωσε μια νέα πνοή στο γένος και στην φυλή! Κάθε επανάσταση και κάθε πρωτοπορία απαιτεί ισχυρό όραμα για το μέλλον, αταλάντευτη Τιμή, ακλόνητη Πίστη στα λάβαρα και την ουσίαν του Αγώνος.

Μέτρο της προοπτικής επιτυχίας αποτελεί η ισχύς των οραμάτων μας!

Ας οραματισθούμε λοιπόν το δικό μας “υποκειμενικό” μέλλον, ως αντικειμενικώς παρούσαν εσωτερική μας αλήθεια και πραγματικότητα, κόντρα  στην απεχθή, επίπεδη (δηλαδή χωρίς την Κατακόρυφη Διάσταση, πρβλ. ΟΙΑΚΙΣΜΟΥΣ 21 http://www.armahellas.com/?p=23872) και ζοφερή «αντικειμενική»/νεκρή πραγματικότητα της οποίας καθιστάμεθα καθημερινοί μάρτυρες κι ας αγωνισθούμε για την υλοποίησή του με όλο μας το σθένος, κάθε μέρα και κάθε στιγμή της ζωής μας!